Ik kreeg mijn eerste menstruatie toen ik twaalf was. Ik was goed voorbereid, maar ik was toch verdrietig en bang. Die eerste keer was pijnloos.
Maar wat ik toen nog niet wist, was dat het de laatste keer zou zijn dat ik mijn maandelijkse periode zonder helse pijn zou doormaken.
Elke maand daarna werd het erger. Ik kon niet eten, moest overgeven, lag twee dagen lang opgerold op bed met een kussen tegen mijn buik gedrukt. Paracetamol hielp niet, en ik was te bang om te veel van de zware ibuprofen in te nemen.
Dit was mijn lot en ik had me erbij neergelegd.de pijn heb jaren moeten verdragen. Totdat ik op mijn zestiende een optie kreeg om verlost te zijn van de pijn.
Ik zat op de middelbare school. Daar leerde ik Lakisha en Soraya kennen.
Kisha, Raya en ik klikten meteen. We babbelden veel, lachten samen, namen elke dag de bus naar school en terug. Voor het eerst had ik het gevoel dat ik echte vriendinnen had.
Maar zoals het bij mij normaliter was, miste ik elke maand twee dagen school afhankelijk van de dag waarop mijn menstruatie kwam en je kon het opmerken.
“Shariva, ik heb iets opgemerkt. Elke maand verzuim je zeker twee dagen. Wat is er?” vroeg Kisha een vrijdag.
Ik vertelde eerlijk dat ik last had van erge menstruatiepijn. Ze keken elkaar aan en begonnen te lachen.
“Waarom zeg je ons dat nu pas?” zei Raya met een grijns. “We hebben een oplossing”
Mijn ogen werden groot.
“Vertel me please”, zei ik. “Ik ga echt alles doen om van die pijn af te komen. Het is echt dodelijk.”
Raya keek me aan met een stoute smile. “Ben je zeker dat je alles wil doen om nooit meer pijn te hebben?”
Kisha sprong er gelijk in: “Ai, want a meisje dies slow toch!”
Ik begreep het niet. “Doe no, vertel me dan”, zei ik ongeduldig. “Denk je dat ik zo wil leven?”
Raya leunde naar voren. “Je gaat een jongen nodig hebben.”
“Hoezo?” vroeg ik.
Kisha lachte zacht. “Je bent zeker nog maagd?”
Ik zei: “Ja, en wat heeft dat ermee te maken?”
“We zijn geen maagd meer,” zei Kisha. “En sinds toen hebben we nooit meer menstruatiepijn gehad. Dus als je knap bent, doe je hetzelfde.”
“Maar ik ben van de kerk”, zei ik zacht. “Ik wil maagd blijven tot mijn huwelijk.”
Kisha en Raya lachten luid.
“Hahahaaai woooii! Maagd trouwen? Wie doet dat tegenwoordig?” zei Raya.
Kisha schudde haar hoofd. “Meisje, hou jezelf niet voor de gek. Die man waarmee je gaat trouwen gaat sowieso niet maagd zijn. En jij gaat dood van de pijn terwijl er een makkelijke oplossing is.”
Ik zei niets, maar ik dacht na over hun woorden. De pijn was te zwaar om die optie niet te overwegen.
Een deel van mij was nieuwsgierig, wat als ze gelijk hadden? Maar het andere deel… voelde zich vies bij de gedachte alleen al. Dat weekend dacht ik aan niets anders.
Ik had niemand om met te praten, tot ik zondag besloot langs te gaan bij mijn nicht Shanice. Ze was ouder, iemand die ik altijd kon vertrouwen. Ik vertelde haar alles.
“Die meisjes zijn geen echte vriendinnen. Weet je dat sommige vrouwen al kinderen hebben en nog steeds menstruatiepijn hebben? Laat je niet misleiden.”
Ze pakte mijn hand vast.
“Luister goed, Shar,” zei ze met zachte stem. “Misschien heeft het bij hen gewerkt, maar dat betekent niet dat het bij jou ook zo zal zijn. En zelfs als het helpt, wil je je eerste keer echt zo beleven. Nee meisje. Doe geen dingen waarvan je later spijt krijgt. Je lichaam is niet iets om te gebruiken als medicijn.”
Maandag op school vielen Kisha en Raya me gelijk aan.
“Heb je erover nagedacht?” vroeg Raya.
Ik aarzelde. “Misschien…”
“Perfect,” zei Kisha. “We hebben al iemand voor je. Hij vindt je leuk.”
“Wie?”, vroeg ik geschrokken.
“Hij heet Kevin. Hij zal je helpen.”
Ik lachte ongemakkelijk. “Jullie zijn gek.”
Maar in de eerste pauze kwam hij echt naar me toe.
“Dus,” zei hij, “waar wil je het doen? Of zal ik een plek regelen?”
Zijn toon was zelfverzekerd. Ik kende deze jongen nieteens. Ik wilde echt geen seks met een random guy. Maar Kisha en Ray vonden het normaal.
“Ik ga dat niet doen,” zei ik hem.
Hij keek me boos aan, draaide zich om en liep weg. Een paar minuten later zag ik hem praten met Kisha en Raya. Toen kwamen ze naar me toe.
“Je bent echt groen, hoor,” zei Kisha. “We lopen niet meer met je. Je bent achter.”
“Ja, laat haar met haar kerk en haar pijn,” voegde Raya spottend toe.
Mijn hart klopte snel. Ik wilde mijn vriendinnen niet verliezen, maar ergens diep vanbinnen hoorde ik Shanice’s stem:
“Ze zijn geen echte vriendinnen.”
Ik besloot stil te blijven. De rest van de dag spraken ze niet met me. Die avond belde Shanice me en ik vertelde haar alles.
“Weet je wat je morgen moet doen? Bedank ze. Zeg dat je besloten hebt hun advies te volgen, maar dat je eerst met je moeder wilt praten. Als ze echte vriendinnen zijn, zullen ze je steunen. Als ze slechte bedoelingen hebben, ga je het gelijk merken.”
Ik deed precies wat ze zei. De volgende dag vertelde ik Kisha en Raya dat ik hun advies wilde volgen, maar eerst met mijn moeder zou praten.
“Wat?!” riep Kisha. “Ben je gek? Dat moet geheim blijven!”
“Ja,” zei Raya zenuwachtig. “Als je moeder het hoort, krijg jij problemen en wij ook.”
Op dat moment wist ik genoeg.
“Dan laat maar,” zei ik rustig. “Ik houd mijn pijn wel. En mijn waardigheid ook.”
Shanice had gelijk. Ze waren nooit echte vriendinnen geweest. Ze wilden gewoon dat ik werd zoals zij.
Ik praat nog steeds met ze, maar we zijn niet meer zo close. Ik heb nog steeds last van de pijnen en ik ben nog steeds maagd. Mijn plan is nog steeds om maagd te trouwen, maar als het niet lukt wil ik seks hebben met iemand van wie ik houd. Niet omdat ik geen pijn meer wil hebben. Een pijn waarvan ik niet zeker ben dat het zal verdwijnen.
Wat heb jij geleerd van het verhaal?
—EINDE—