Ik heb jarenlang uit vrees deelgenomen aan het Heilig Avondmaal. Vreemd heh, want het avondmaal is juist iets waarvoor christenen, met name in Volle Evangelie kerken, bang zijn. Maar ik nam juist deel omdat ik bang was voor wat anderen over mij zouden denken, bang voor tucht en veroordelingen. Die vrees is niet zomaar geboren. Het kwam door een incident dat ik nooit meer vergeet. Mijn vader was een man die met strenge discipline, publieke schande en straffen letterlijk ‘heilig leven’ in mijn broer en ik wilde stampen.
Ik heet Siphora.
Ik kan me nog goed heugen. Het was zondag en we staan zoals altijd vroeg op. Mama en papa bidden tegen 5u in de ochtend, waarna mama gaat koken, want na de dienst vindt ze het niet prettig om in de keuken te staan. Papa gaat nog even bijbellezen totdat het tijd is om te baden. Jason en ik staan iets later op en gaan strijken, bezemen, vaten en zorgen dat het huis netjes wordt achtergelaten als we vertrekken.
Die dag kwamen we aan in de kerk. Ik zag gelijk de tafel afgedekt met een wit kleed. Dat betekent avondmaal. Mijn hart begon sneller te kloppen uit vrees.
We zaten vlak achter onze ouders. Vanaf de kansel werd uit 1 Korinthe 11 gelezen, zoals altijd.
“Want wie op onwaardige wijze eet en drinkt, die eet en drinkt zichzelf een oordeel, omdat hij het lichaam van de Heere niet onderscheidt. Daarom zijn er onder u veel zwakken en zieken, en velen zijn ontslapen.”
Deze woorden zorgden altijd voor vrees. Ik was vijftien jaar en voor mij was eerlijkheid beter dan doen alsof. Dus toen het dienblad langs mij ging, schudde ik heel zachtjes mijn hoofd. Toen ik mijn broer zag nemen, wist ik dat ik geleverd was en er alleen voor zou staan.
Het gevolg waren de afkeurende ogen van mijn ouders.
Papa: “Je bent een schande voor dit gezin. Wat gaan de mensen zeggen als je geen avondmaal eet. Ik wil niets horen je gaat gelijk op tucht”
Ik zei: “Tucht? Papa ik heb…”
Voordat ik die zin kon afmaken, zei mijn moeder: “Praat niet als je vader praat Siphora” en ik werd naar mijn kamer gestuurd.
De week daarop pakte mijn vader de microfoon en zei: “Ik accepteer geen enkele zonde in mijn huis. Vanaf vandaag is Sipora op tucht. Ik denk dat het goed is dat de gemeente hiervan op de hoogte is.”
Ik schaamde mij diep, naar dat was het leven met mijn ouders. Dit was een van de maatregelen om ons te dwingen tot heilig leven en voorbeeldige pastor kinderen. Niet dat ik geen respect had voor God.
Maar weet je hoe het aanvoelt als je leven met naam en toenaam tot een prediking gemaakt wordt. Dat je persoonlijke zaken besproken worden voor de kerk, dat mensen je niet serieus nemen.
Ik besloot dat het moest stoppen dus had ik twee maskers op. In de kerk en in de omgeving van kerkgenoten was ik voorbeeldig om veroordeling te voorkomen.
Vanaf toen nam ik ook elke keer deel aan het avondmaal. Niet omdat ik niet wist dat ik verkeerd bezig was, maar ik was jong en bang.
Jason, mijn broer, was het voorbeeld. Mijn ouders hielden hem altijd hoog.
“Neem een voorbeeld bij Jason. Hij is drummer in de kerk, neemt deel aan alle activiteiten en zit nu op de bijbelschool”, zei papa altijd.
In de kerk werd vol lof over hem gesproken. Hij was de trots van mijn ouders en de kerk. Ouders wilden dat hun kinderen als hem waren.
Ik was die blaka skapu en ik gedroeg me ook zo. Ik deed nauwelijks mee aan gemeente activiteiten en mijn ouders raakten meer teleurgesteld in wat ik deed.
Totdat ik ernstig ziek werd. “Dit is wat zonde met je doet”, zei mijn vader zonder medelijden. Maar mijn moeder maakte zich zorgen. Ze bad elke dag voor me en ik besloot haar alles te vertellen.
“Het is jullie schuld dat God nu boos op me is”, huilde ik.
Ze vroeg wat ik bedoelde en ik vertelde dat ik jarenlang avondmaal nam omdat ik bang was voor de consequenties.
“Je bent niet godvrezend. Geef ons niet de schuld”, zei mijn vader.
Ik huilde en zei: “Ik was godvrezend, maar jullie hebben het uit me beledigd. De ene keer toen ik avondmaal weigerde, had ik niets gedaan. Ik had alleen de juf op school gebrutaliseerd, maar de straf die ik kreeg was te zwaar. Vanaf toen besloot ik ondanks alles avondmaal te nemen en ik deed het ook als ik echt had gezondigd.”
Die dag heb ik mijn zonden beleden voor mijn ouders en gevraagd dat ze voor me bidden want ik wilde niet doodgaan. Het moment werd gebruikt om over alles te praten. Mijn vader zag zijn rol in alles en vroeg om vergeving.
Mijn ouders heb ik vergeven, maar angst en schuldgevoelens hebben me jarenlang in hun greep gehouden.
Het kostte tijd om te gaan geloven dat geloof geen gevangenis is en dat God me echt had vergeven voor wat ik toen had gedaan uit angst.
Ik neem nu na jaren te zijn gestopt wel deel aan het avondmaal.
Het Avondmaal is heilig en niet om mee te spelen. Het beste wat je kan doen is om niet deel te nemen als je weet dat je geen relatie hebt met de Heer.
En wees niet bang voor wat mensen gaan zeggen of denken als je een keer niet deelneemt. Jouw leven en relatie met God is belangrijker dan wat mensen van je gaan denken of vinden.
Want wil je liever dan mensen over je praten of dat je Gods oordeel over je roept?
Wat heb je geleerd uit dit verhaal?
—EINDE—