Werken zonder salaris
8 May 2026 · Priscilla Misiekaba - Kia
Hoe leg je mensen uit dat je elke dag werkt, maar toch geld moet lenen om rond te kopen?
Werken zonder salaris klinkt onmogelijk… tot het jouw realiteit wordt. Ik weet nog hoe blij ik was toen ik hoorde dat ik de baan bij de overheid had gekregen.
“Als je bij de overheid werkt, heb je zekerheid”, zeggen mensen vaak in Suriname. Ik geloofde dat.
Ik begon met frisse moed en liep vanaf dag 1 het ministerie binnen met het gevoel dat ik ergens bij hoorde. Op kantoor kende ik een paar mensen al. Marcia was een van ze. Ze zat al achter haar bureau toen ik aankwam.
“Goedemorgen Sandra, welkom. Wat hebben ze je gezegd over je salaris?”, vroeg ze.
“Ze zeiden dat het even kan duren, misschien drie maanden”, zei ik.
“Hmm, ik wil je niet bang maken, maar je ontvangt zelden binnen drie maanden je salaris hor. Weet je hoelang ik moest wachten. Ma goed, je gaat het wel ontvangen. Alleen gaat belasting een grote hap nemen als het zo ver is”, zei ze met een glimlach.
En ja, ze had gelijk. Maar ik ben een alleenstaande moeder van drie kinderen en de rekeningen wachtten niet. De kinderen moeten naar school en de huur, internet, EBS en SWM moeten betaald worden.
Op een avond zat ik aan de keukentafel met een schrift voor me. Ik schreef alle vaste lasten op en berekende hoeveel geld ik nodig had voor busvervoer, eten, stroom en water. Daarna probeerde ik uit te rekenen hoeveel ik kon verdienen als ik elk weekend enkele bestellingen kreeg met mijn kook- en bakwerk.
Ik keek lang naar die cijfers.
Toen pakte ik mijn bijbel, legde die boven op het papier, vouwde mijn handen en begon te bidden.
“Heer… help mij gewoon tot alles in orde komt.”
Ik was nog niet eens klaar met bidden toen ineens de koelkast uitviel. Ik schrok en keek ernaar alsof hij misschien vanzelf weer zou aanslaan.
De volgende dag bleek dat hij niet meer te repareren was. Ik had een nieuwe nodig. Niet alleen voor thuis, maar ook voor mijn side hustle. SRD 18.000 van het geld dat ik opzij had gezet om drie maanden zonder salaris te overleven was in 1 keer weg.
Die avond zat ik alleen in de keuken naar die nieuwe koelkast te kijken. Ik probeerde in mijn hoofd uit te rekenen hoe ik het gat ging opvullen als ik na drie maanden nóg steeds niet betaald zou worden. Vanaf dat moment begon ik harder te werken.
Mijn side hustle was mijn enige hoop geworden. Ik bad voor meer klanten. Ik plaatste advertenties op Facebook en hield mijn telefoon de hele dag in mijn hand. Ik kreeg ik bestellingen, maar zelfs wanneer er geld binnenkwam, voelde het nooit alsof ik vooruitging.
Ondertussen bleef het leven stenen naar me gooien. Na de koelkast ging de laptop van mijn dochter kapot. Kort daarna begon mijn telefoon problemen te geven. Alles leek tegelijk te komen, alsof problemen elkaar hadden opgeroepen.
Het verdween meteen weer. Ik had alleen in het weekend ruimte voor bestellingen dus een groot deel van het inkomen dat ik vroeger had viel weg. Ik begon harde keuzes te maken.
Soms betaalde ik de stroom later zodat ik busgeld voor de kinderen had. Soms kocht ik minder boodschappen zodat ik internet kon betalen, omdat ik dat nodig had voor werk én voor mijn bestellingen. Alles voelde even belangrijk, want wat kies je als moeder?
Licht in huis… of eten?
Busgeld… of water?
Er waren dagen dat ik ’s morgens vroeg wakker werd en meteen begon te rekenen nog vóór ik mijn ogen goed had geopend.
Hoeveel brood is er nog? Hoeveel geld staat er op mijn rekening? Welke rekening kan nog één week wachten zonder afgesloten te worden?
Mijn kinderen merkten langzaam dat er iets niet goed ging.
“Mama, wanneer koop je weer snacks voor school?” vroeg mijn jongste een keer voorzichtig.
Ik glimlachte en zei: “Volgende week, schat.”
Na vier maanden zonder salaris stond ik uiteindelijk voor de deur van mijn manager. Ik keek even omhoog naar het plafond, maakte een kruisje met mijn hand en klopte zacht op de deur.
“Kom door”, hoorde ik hem zeggen.
De airco sloeg koud tegen mijn huid toen ik binnenliep. Ik weet niet waarom, maar meteen voelde het alsof ik slecht nieuws ging krijgen. Hij vroeg me te gaan zitten.
Ik draaide nerveus met mijn vingers terwijl mijn benen onder de stoel trilden.
“Meneer Jones, ik wilde vragen of er misschien al zicht is op wanneer ik betaald zal worden.”
Hij leunde achterover.
“Ik zal eerlijk met je zijn,” zei hij rustig. “Ik denk niet dat het volgende maand zal zijn. Deze dingen nemen tijd.”
Die woorden voelden alsof iemand alle lucht uit mijn longen trok. Ik wilde vragen hoe iemand geacht wordt elke dag te werken zonder salaris. Ik wilde vragen hoe ik mijn kinderen moest onderhouden. Ik wilde vragen hoe lang een mens dit kan volhouden.
Maar mijn stem begon te trillen, dus ik slikte alles in.
“Okay”, zei ik zacht voordat ik opstond.
Buiten op de gang voelde ik mijn ogen branden, maar ik weigerde daar te huilen.
Met geen andere keuze begon ik geld te lenen om rond te komen. Soms zat ik op kantoor documenten te verwerken terwijl ik constant berichten krijg van mensen aan wie ik geld schuldig was.
In het begin probeerde ik alles nog netjes uit te leggen. Dat mijn beschikking nog niet in orde was. Dat ik nog wachtte op salaris. Dat ik echt van plan was iedereen terug te betalen. Maar na een tijdje hoor je aan de stilte van mensen dat ze je niet meer geloven.
Het ergste was niet eens het lenen. Het ergste was de schaamte.
Soms keek ik naar mijn collega’s wanneer ze lunch bestelden. Dan zei ik dat ik geen honger had, terwijl ik gewoon probeerde geld te besparen voor busgeld van de kinderen.
En mensen begrepen het niet.
“Maar je hebt toch een bijbaan?”
Ja, ik kook en bak, maar sinds ik bij de overheid werk, heb ik minder tijd voor mijn eigen werk. Vroeger kon ik door de week bestellingen aannemen, nu kan dat alleen in het weekend.
Het werd pas echt zwaar toen mijn jongste ziek werd. Ik weet nog dat ik daar stond met mijn kind in mijn armen terwijl ik in mijn tas keek en wist dat ik het geld eigenlijk niet had. Maar wat moet een moeder doen? Je kind laten lijden omdat jouw salaris nog “in verwerking” is?
Sommige avonden lag ik wakker terwijl de kinderen sliepen. Dan dacht ik aan de mensen aan wie ik geld schuldig ben, aan de huur die eraan komt, aan de boodschappen die bijna op zijn. Soms hoorde ik een voertuig stoppen voor het huis en hoopte ik dat het niemand was die kwam vragen om geld.
Het breekt iets in een mens wanneer je eerlijk probeert te leven, hard werkt, elke ochtend op tijd verschijnt… en toch niet eens de zekerheid hebt om je kinderen zonder stress eten te geven.
Het is frustrerend. Ik hoorde mensen hierover praten, maar ik maakte het nu mee. Ooit zei een collega dat ik niet moest klagen omdat ik een side hustle heb en dat ik eigenlijk dom was om niet te werken aan mijn eigen onderneming en bij de overheid te komen.
Maar mijn side hustle is nooit echt groot geweest, maar ik had genoeg om vrij te leven. Maar drie jaar terug werd ik ziek en had ik ineens geen inkomen meer. Die periode was zwaar voor het gezin.
Daarom was ik blij toen ik de baan bij de overheid kreeg. Bij lanti is er zekerheid. Ik heb een pensioen, ziektekostenverzekering voor mij en mijn kinderen en ik kan ziek worden zonder alles te verliezen.
Het is nu al zes maanden en ik ben niet alleen. Een van de collega’s heeft besloten alle collega’s die in dezelfde situatie zitten bijeen te brengen om te kijken hoe we kunnen bundelen om zaken sneller te laten lopen. Bij de kennismaking hoorde ik dan anderen zelfs als een jaar wachten.
We besloten een brief te schrijven naar de minister van Binnenlandse Zaken. Nadat ik mijn handtekening had geplaatst, liep ik naar buiten.
Ik praat nog met een collega en precies half 3 gaan we naar binnen. Ik rond even wat werk af en pak daarna in. Ik pak mijn telefoon en ga op mijn bankapp: niets. Digitale ID: geen loonstrook.
Ik zet mijn telefoon weg, want kijken verandert niets. Het is vrijdag dus ik ben blij. Ik loop samen met een paar collega’s naar de bushalte.
In de bus kijk ik naar mijn bestellingen voor het weekend. Mijn lichaam is moe, maar mijn hoofd weet: dit is wat ons laat overleven.
Soms denk ik: als ik dit fulltime doe, bereik ik veel meer. Maar dan denk ik aan mijn kinderen. Als er iets met mij gebeurt heb ik geen inkomen. Wat gaat er dan met ze gebeuren?
Ik ben niet zeker of ik volgende maand wel mijn salaris ontvang. Het enige wat ik kan doen is wachten en blijven vragen: “Hoelang nog?”
Wat ik nog steeds niet begrijp is waarom sommige mensen maanden of zelfs een jaar wachten op salaris terwijl anderen bijna direct betaald worden?
Want terwijl dossiers “in behandeling” zijn, gaat het leven van mensen gewoon door. De huur wacht niet, kinderen stoppen niet met eten, de vaste lasten wachten niet.
Achter elke “beschikking die nog verwerkt moet worden” zit een individu of gezin dat probeert te overleven. Het meest pijnlijke van alles: Sommigen moeten wel elke dag verschijnen op werk, terwijl niemand lijkt te voelen wat het betekent om maandenlang gratis te werken.
Een fijne Moederdag aan alle moeders die door een zware periode gaan, maar toch alles eraan doen om hun kinderen het beste te geven.
—EINDE—