First time mom: Je bent ook pasgeboren

Toen ik wist dat ik zwanger was, was ik blij. Het was een blijdschap dat ik niet kon beschrijven. Ik weet nog dat ik in de kamer stond toen ik mijn man vertelde dat het positief was. Ik beefde lichtjes, ik lachte en ik wist niet of ik moest staan of zitten.

Ik was precies negen maanden gestopt met de pil, en wist: het kan elk moment gebeuren. Maar toen mijn menstruatie uitbleef, dacht ik niet meteen aan een zwangerschap. Mijn cyclus was altijd onregelmatig, dus ik zocht er niets achter. Maar na twee weken wist ik dat er iets aan de hand was. Mijn hart begon sneller te kloppen. Kan het zijn dat ik zwanger ben?

Ik kocht een zwangerschapstest, ging alleen het toilet in. Mijn man stond in de woonkamer te wachten. Binnen enkele seconden verschenen er twee duidelijke strepen. Ik was zwanger. En ineens stond ik daar, met trillende handen. Ik wees hem de test, we hebben gelachen en elkaar omhelst. Eindelijk… we konden ons eigen gezin beginnen.

Ik was zo blij. Maar die blijdschap maakte snel ruimte voor andere gevoelens. Niet omdat ik niet meer blij was. De blijdschap was er nog, maar omdat het besef langzaam begon door te dringen dat er in mij een leven groeide. Het besef dat ik mama zou worden en dat het geen tijdelijke rol was, maar eentje voor het leven. Een rol die kwam met grote verantwoordelijkheid en zorg.

Bij elke controle voelde ik weer spanning:

“Is alles goed met mijn baby?”

“Heb ik iets verkeerds gegeten?”

“Wat als ik iets heb gedaan zonder het te weten, dat hem zou kunnen schaden?”

“Rust ik wel genoeg?”

“Is dit steekje in mijn buik normaal?”

Ik sprak met mijn moeder. Ze deelde haar wijsheden. Ik sprak met andere mama’s die hun ervaring deelden. Ik las artikelen en bekeek video’s over zwangerschap, de bevalling en borstvoeding. Maar de zorg bleef, want hoe bereid je je voor op iets dat je nog nooit hebt meegemaakt?

Soms keek ik mijn man aan en vroeg: “Zijn we echt ready hiervoor?” Een gekke vraag misschien, want de baby kwam al, maar het toonde hoe onzeker ik me voelde. Wat als ik het niet kon? Wat als ik zou falen?

Ik dacht aan hoe mijn baby zou zijn, zou hij de hele dag huilen. Ik vroeg me af of ik wel geduld zou hebben. Of ik mijn kind zou kunnen geven wat het nodig heeft. Of ik mijn eigen dromen op pauze zou moeten zetten.

Ondanks de vele vragen herinnerde elke schop, elke beweging in mijn buik me eraan dat ik al was begonnen. Er is geen weg terug. Alleen een weg vooruit.

Niets bereid je voor op de praktijk

Ze zeggen dat je je moet voorbereiden. Dus je stelt vragen aan andere moeders, je leest artikelen, boeken en luister je naar de goedbedoelde adviezen van anderen. Maar niets bereid je voor op de praktijk.

Wat doe je als jouw baby geen borstvoeding wil?

Je had je voorbereid op dit mooi moment om te connecten met je kind, maar jouw kind is anders.

Wat als iedereen tips geeft, maar niets werkt bij jouw kind?

Je had verwacht dat advies zou helpen, maar jouw kind past niet in dat boekje.

Wat als jouw baby weigert te eten zodra vaste voeding wordt geïntroduceerd?

Je had recepten opgeslagen en lepeltjes gekocht, maar jouw kind moet er niets van.

Elke baby is anders. Elke moeder is anders. Elke situatie is uniek. Er is geen universele handleiding voor moederschap. Je groeit erin met vallen en opstaan. Je leert elke dag weer met liefde en met geduld.

Je bent ook pasgeboren

Wat ik me pas later realiseerde, is dat er niemand is die je voorbereidt op het feit dat ook jij opnieuw geboren wordt. Veel nieuwe moeders denken dat ze meteen alles moeten weten. Maar de waarheid is: Jij bent ook pasgeboren net als je baby. Jij bent ook pas begonnen met een nieuw leven, je moet het allemaal nog leren.

Je kindje komt ter wereld, maar jij ook. Jij wordt voor het eerst moeder. Je leert opnieuw leven, denken, voelen, kiezen, maar nu niet meer alleen voor jezelf. Het is mooi, maar een proces dat voor elke moeder verschilt.

Wat pasgeboren zijn betekende voor mij als first time mom?

Ik moest leren

Voordat ik moeder werd, was ik altijd bang om pasgeboren baby’s vast te houden of te baden. Ze leken zo klein, zo fragiel en ik was bang dat ze uit mijn handen zouden vallen. Maar toen mijn eigen baby er was, moest ik het leren. En zo werkt het met alles in het moederschap: wat je gelezen hebt, wat je van anderen hebt gehoord, moet je toepassen. Alleen dan weet je wat werkt voor jou en jouw kind. Wat werkt, houd je vast. Wat niet werkt, pas je aan en soms moet je helemaal opnieuw beginnen.

Ik had hulp nodig

Ik had hulp nodig om rust te vinden, want mijn lichaam kon het ritme soms niet aan. Slapen als de baby slaapt lukt niet altijd. Om de rust te vinden had ik hulp nodig van mijn man, mijn moeder en mijn zusjes met het huishouden, de afwas, de was, een warme maaltijd op tafel. Als moeder hoef je het niet alleen te doen. Maak gebruik van de hulp als die er is. Je lichaam heeft de rust nodig.

Ik had ook zorg nodig

Een baby vraagt veel aandacht en zorg. En als moeder geef je dat met liefde. Je bent constant bezig: voeden, sussen, verschonen, troosten, optillen. Je voelt het niet, maar langzaam zegt je lichaam je dat je moet uitrusten, dat je even moet bijkomen van alles. Ik heb opgemerkt dat door alles rond de baby ik hoofdpijn had en mijn geduld raakte sneller op. Ik moest de ruimte vinden om iets voor mezelf te doen.

De maatschappij vertelt ons vaak dat een goede moeder altijd beschikbaar moet zijn. Maar moeders zijn ook mensen. We hebben ook rust nodig. Laat iemand anders koken, oppassen, of de baby een uurtje vasthouden terwijl jij even tot jezelf komt, terwijl je een boek leest, naar een film kijkt of even eruit gaat. Dus ja, je zorgt voor je baby, maar zorg ook voor jezelf.

Ik moest loslaten

Misschien wel het moeilijkste van allemaal. De controle loslaten over hoe het “zou moeten zijn”. De bedoeling was dat ik mijn baby tot zes maanden borstvoeding zou geven, maar nog geen drie maanden wilde hij de borst niet meer. Ik moest dus tegen mijn wil en verwachting overstappen naar blikvoeding.

Soms eet je baby niet. Soms slaapt hij niet. En soms doe je alles “volgens het boekje”, en toch werkt het niet. Dan moet je leren vertrouwen op je intuïtie, op je baby, op het proces. Loslaten is ook een vorm van liefde. Het is okay om een andere methode dan de ‘normale’ te proberen.

Mijn boodschap aan alle first-time moms:

• Wees zacht voor jezelf. Je bent ook een pasgeborene. Het leven als moeder is nieuw voor jou. Je leert nu pas ontdekken wat voor je werkt en dat heeft tijd nodig.
• Verwacht niet dat je alles meteen weet en goed doet. Je gaat fouten maken, maar gun jezelf de ruimte om te groeien, net als je baby.
• De dagen zullen niet altijd makkelijk zijn, maar ze zijn wel vol lessen. Soms ga je moe zijn, je gaat misschien schreeuwen, maar leer en werk elke dag aan een betere versie van jezelf.
• Je hoeft het niet perfect te doen. De perfecte moeder bestaat niet. Leren doen we allemaal elke dag en in elke fase het leven van ons kind. Erken dat je een nieuwe rol vervult en net als je baby mag jij huilen, lachen, ontdekken, leren en groeien.
• Moeder worden is niet alleen een gebeurtenis, het is een proces. Een hele lange reis eigenlijk zonder een vaste route en op een weg die niet overal smooth is. Maar we zijn onderweg. Voor mij is dat al drie jaar en ik leer nog steeds nieuwe dingen over moederschap.