Ik heet Miquel. Ik groeide op in een gezin van vijf, en ik was de jongste van ons allemaal. Iedereen zag mij als degene waar toch nooit iets goeds uit zou komen. Ik ga jullie vandaag vertellen waarom. Als jongste was ik verwend. Ik deed nooit iets verkeerd in mijn moeder’s ogen. Mijn broers en zussen vonden dit niet leuk en vermeden mij. Toen ze ouder werden en uit huis gingen belden ze me niet, geen app. Het leek alsof ik niet bestond.
Wanneer andere kinderen spraken over hoe ze verwend werden door hun broers en zussen kon ik niet meepraten. De enige die mij verwende was mijn moeder. Ze glimlachte altijd en zei: “Laat hem, hij is mijn baby.” Mijn zus Marjorie was de enige die mijn moeder durfde aan te spreken over de opvoeding die ze me gaf. Ik leefde onder de bescherming van mijn moeder, tot de dag dat ze stierf.
Toen ze overleed, kon ik het niet verdragen. Ik was pas 12. Ik wist niet dat de dood zo pijn kon doen. Ik wist niet om te gaan met mijn verdriet en het gemis. Er was niemand die mij de aandacht gaf, die mijn moeder gaf en ik begon me te misdragen om de aandacht van mijn broers en zussen te trekken. Ik vocht op school, spijbelde, en nog veel meer. In het begin probeerden mijn broers en zussen me te corrigeren, maar uiteindelijk gaven ze één voor één op en lieten ze me aan mijn lot over. Iedereen… behalve mijn oudste zus, Marjorie.
Niemand wilde me in hun huis. Ik was onhandelbaar. Ik was jong en kon niet alleen blijven. Ik ging met Marjorie wonen. Ze voedde me op als haar eigen kind met woorden, met ruzie en met liefde. Het maakt niet uit wat ik deed, ze sprak altijd tot me. Ik zat op de muloschool maar spijpelde veel en werd afgeschreven. Jaren gingen voorbij en ik wilde niet naar school gaan. Toen ik 15 werd stuurde ze me naar een goede vriend om te leren lassen.
“Zomaar ga je je geld verspillen op deze jongen,” zeiden mijn broers haar. “Hij gaat het toch niet serieus nemen.”
En ze hadden gelijk. Ik kwam altijd te laat, had geen respect voor mijn leermeester, en deed niets. Op een dag toen ik thuiskwam en weer deed alsof alle goed ging, zei ze: “Denk je dat je me voor de gek kan houden. Ik weet wat je doet. Ik maak zoveel moeite voor je, maar je waardeert het niet. Ik doe dit omdat mama me vroeg om op je te letten. Zou je je ook zo gedragen als mama er nog was?”
Die gesprekken deden me altijd wat, maar niet voor lang. Ik bleef de verkeerde kant opgaan, tot de dag dat ik werd gearresteerd. Die avond, toen ze kwam om me te zien, huilde ze. De laatste keer toen ik haar zag huilen was op de begrafenis van mama. “Denk je dat ik ervoor gekozen heb om vast te zitten met jouw opvoeding?” huilde ze. “Denk je dat ik mijn leven op wilde geven? Maar wie anders zou er voor je zorgen, als ik het niet deed?”
Ik huilde terwijl ze sprak. Ik was bang, maar ook verdreitig. Ik had de enige persoon gebroken die nooit gestopt was met in mij geloven. Die dag besloot ik te veranderen, maar toen ik na twee dagen thuis was, had Marjorie andere plannen voor me.
“Ik stuur je naar een internaat,” zei ze.
“Boi, Marjorie, please ik ga veranderen. Ik wil niet naar een internaat!” huilde ik.
“Het gaat niet om wat jij wil. Het gaat om wat jij nodig hebt. En wat ik nodig heb, is de zekerheid dat je morgen nog leeft.”
Ik was boos en verdrietig, maar diep vanbinnen besloot ik dat ik zou veranderen: ik moet haar trots maken. Het leven in een internaat was zwaar. Ik was niet gewend aan al die regels en al die taken die we kregen, maar ik probeerde. Ik mocht in de vakanties niet naar huis. Marjorie wilde dat niet. Ik stresste en voelde me verlaten, maar elke dag belde ze me.
“Blijf sterk,” zei ze. “Ik doe dit niet om je te pesten. Op een dag zul je me dankbaar zijn.”
En ze had gelijk. Tegen de tijd dat ik terugkwam, was er iets in mij veranderd. Ik nam mijn studie serieus en ik behaalde mooie cijfers. Ik slaagde van NATIN. Toen kwam haar grootste offer voor mij: ze stuurde me naar het buitenland om mijn opleiding Mechanical Engineering voort te zetten.
“Make us proud,” fluisterde ze op het vliegveld. “Alles wat ik heb, heb ik gegeven zodat jij kan studeren. Ik ben niet daar, maar mama is altijd bij je in de geest. Maak der trots”, terwijl ze huilend afscheid van me nam.
Ik kende niemand daar in de VS. Het was zwaar, maar Marjorie zorgde ervoor dat geld in elk geval geen probleem was. En het lukte me. Ik studeerde af bouwde een goede carrière. Vandaag heb ik een goedbetaalde baan als mechanical engineer bij een van Amerika’s top bedrijven. Mijn andere broers en zussen zoeken nu contact met me. Ik haat ze niet, en ik geef ze ook niet de schuld. Ik begrijp waarom ze afstand van me namen.
Maar alles wat ik nu heb en ben is dankzij Marjorie. Vorig jaar vloog ik haar naar Miami en bracht haar naar alle leuke plekken. Als het aan mij ligt komt ze hier wonen in de VS, maar Marjorie en Suriname zijn onafscheidelijk. Deze vakantie hebben we weer plannen. Deze keer gaan we naar Barbados en Jamaica. Ik wil dat ze voelt wat zij me altijd heeft laten voelen, onvoorwaardelijke liefde.
Zij is mijn zus, mijn moeder, mijn alles. Met haar maak ik geen grappen.
En als je dit leest, Marjorie S., ik houd van je. Je verdient het allerbeste in deze wereld.
Moraal van dit verhaal: Soms heb je maar 1 persoon nodig die weigert op te geven en in je blijft geloven. Iemand die licht in jou ziet, wanneer iedereen anders alleen duisternis ziet. En als je die persoon hebt, houd hem of haar dichtbij en geef ze de waardering.
—EINDE—