Er zijn mensen die echt veel meemaken en ze zijn dichterbij dan je denkt. Het is daarom goed om niet te judgen voordat je iemands verhaal kent. Dit verhaal gaat over me buurjongen
Ik bewonderde hem altijd. Eigenlijk was het meer nieuwsgierig naar wat hij was. Je kon niet aan zijn uiterlijk zien of hij een jongen of meisje was. Hij had kort krullend haar, een schattig gezicht die geen geslacht verklapte, altijd gekleed in baggy clothes en altijd een airpiece in het oor.
De eerste dag dat ik hem zag, groette ik hem. Hij groette beleefd terug. Maar als hij me zag groette hij niet. Ik observeerde hem en zag dat hij niemand van de straat groette. Ik was pas in die straat komen wonen. Ik groette ook niet iedereen maar er zijn vaste mensen die ik altijd groette. Hij liep altijd langs met airpiece in zijn oren recht voor zich uit kijkend.
Dit maakte me nieuwsgieriger. Ik wist wel dat hij van zingen hield. Ik hoorde hem elke dag zingen. Soms heel vals dat ik moest lachen, maar alleen dan zag ik hem echt levendig en happy denk ik.
Ik voelde me op een vreemde manier aangetrokken tot hem.
Ik bleef proberen, maar hij groette alleen als ik hem groette. Nooit uit zichzelf.
Totdat ik hem een avond buiten zag zitten. Iets zei me dat hij huilde dus ik ging naar buiten om te vragen wat er aan de hand was.
“Hey wat is er? Waarom huil je?”, vroeg ik terwijl ik naast hem hurkte.
Ik pakte een 4 duim steen en zat naast hem totdat hij niet meer huilde.
Na een tijdje fluisterde hij:
“Heb jij ooit het gevoel gehad dat het beter is dat je doodgaat?”
Ik was stom, want dat is geen gewone vraag. Het is een vraag die komt uit pijn.
En toen vertelde hij zijn verhaal.
Zijn naam was Shemar.
Toen hij geboren werd, wilde zijn moeder een dochter. Ze haatte mannen. Voor haar waren ze de schuld van al haar pijn.
Dus voedde ze Shemar op als een meisje.
Toen de familie van zijn vader doorhad wat er gebeurde, was het eigenlijk al te laat.
Hij wist niet meer wie hij was.
Niemand wilde hem en hij belandde bij zijn oma. Zijn vader was boos op de moeder, maar ook beschaamd, bang voor roddel en werd wreed tegen hem, zogenaamd om hem te “corrigeren”.
Hij zei: “Als je denkt dat je een vrouw bent, ga ik je laten zien wat mannen met vrouwen doen.”
En hij liet zijn eigen zoon misbruiken door mannen. Hij was pas 11 toen.
De eerste keer dat Shemar me dat vertelde, huilde ik.
Maar hij zei iets wat ik nooit ben vergeten:
“Weet je dat alleen mijn oma met me praat in huis. Jij bent de enige buiten me oma die wil weten hoe met me gaat. Het enige wat ik heb is dit”, zei hij terwijl hij me zijn telefoon en airpiece wees.
“Als ik naar muziek luister vergeet ik de wereld van pijn waarin ik leef.”
Ik kon hem niet helpen maar ik luisterde. Na die avond sprak hij vaker tot me. Soms gingen we samen naar de winkel en ik ontdekte dat hij heel knap was. Dus we studeerden samen. Hij had zoveel pijn maar hij was zo gezellig.
“Mijn oma is de reden dat ik nog kan lachen. Ze is echt het licht in mijn wereld”, vertelde hij me een keertje.
Soms als we zo spraken zag ik hem afdwalen in gedachten.
“Doe geen domme dingen. Kom bij me als je wil praten” zei ik dan altijd.
Ik had hem uitgenodigd om mee te gaan naar de kerk.
Hij smilede licht en zei: “Dat betekent een nieuw hoofdstuk van problemen voor me”
Ik dwong hem niet, want ik wist wat hij bedoelde. Ik was al lang blij dat hij me soms vroeg om met hem te bidden.
Ik hoopte alleen dat hij op een dag die stap naar God zou durven zetten.
Shemar en ik spraken echt over alles, we lachten en zongen samen.
In een jaar vanaf toen we echt vrienden werden zag ik hem veranderen. Hij was levendiger en ik was blij over hoe veel hij was veranderd.
Maar het leven is altijd zo verassend.
Na twee jaar zonder enige ziekte is zijn oma overleden.
Hiermee kwam ook een einde aan zijn wereld. Hij bleef urenlang thuis bij me. Hij at en dronk niets. Ik was zo gebroken en bedelde hem om niet op te geven.
Na twee weken kwam ik van school toen me moeder me vertelde dat Shemar weg was. Hij liet een nummer achter om hem te bellen. Ik belde gelijk, niemand nam op. Op facebook reageerde hij niet op chats. Het nummer was niet beschikbaar op What’s App. Na 3 weken proberen, besloot ik zijn vader te vragen.
“Hij is naar Guyana. Ik weet niets van hem”.
De toon waarom hij sprak, was duidelijk genoeg voor mij om niets meer te vragen. Een jaar ging voorbij zonder iets van Shemar gehoord te hebben totdat ik een dag zoveel mensen in wit zag. Ik dacht dat buurman was overleden, maar later begreep ik dat Shemar was overleden.
Ongeloof maakte dat ik niet kon gaan. Op de dag van zijn crematie werd hij thuisgebracht voor afscheid. Die dag was de dag toen ik alle pijn voelde die Shemar misschien zijn leven lang had gevoeld. Ik huilde en gilde van de pijn. “Ze hebben hem vermoord”, gilde ik. Dat was toen ik de sterke hand van mijn vader op mijn mond voelde terwijl hij me wegbracht. Thuis heb ik luid gehuild. Ik heb dagen niet gegeten. Mijn beste vriend was werkelijk weg. Ik zou nooit antwoord krijgen over waarom hij weg moest, wat hij meemaakte in Guyana.
Dit is 5 jaren terug gebeurt. Soms huil ik nog als ik aan hem denk. Soms hoor ik hem nog zingen. Ik weet niet of ik hem ooit zal vergeten.
Moraal:
Elk huis heeft zijn kruis. Soms spelen zich dingen af in huizen die wij nooit zien. Het is daarom goed om aardig te zijn. Ik ben blij dat ik een goede vriend kon zijn voor Shemar in een leven vol pijn.
—EINDE—