Ik wist dat december dit jaar moeilijk zou worden. Maar ik had niet verwacht dat het zo hard zou zijn.
Het is nu een jaar geleden. Maar ik krijg steeds flashbacks van de laatste dag thuis met Stefano.
Kerst is voor mij echt the most wonderful time of the year. De eerste week van december maak ik altijd dat heel huis schoon en de tweede week was versieren.
Ik herinner me nog die ene avond. Het begon zoals alle andere, met kerstliedjes op Radio 10, de geur van bruine bonen en zoutvlees in de keuken, en Fano lachte omdat ik weer teveel kerstballen in de kerstboom had gehangen.
Hij vond altijd dat ik overdreef.
“So fur’ brenki bal, bijna oe naaf pot’ kerstlichtjes moro”, zei hij terwijl hij naar me toe liep en optilde alsof ik niets woog. Hij draaide me rond terwijl de kerstlampjes aan en uit flikkerden.
Dat beeld komt deze dagen steeds terug. Ik had nooit gedacht dat de laatste kerst die we samen vierden, de laatste zou zijn.
Overal waar ik ga, hoor ik kerstliedjes. In de winkels, bij Hermitage Mall, zelfs bij de Chinees om de hoek. De stemmen zingen vrolijk over vrede en liefde, maar voor mij is het alles behalve vredig.
Ik heb nog geen kerstboom kunnen zetten.
Vorig jaar deden we dat samen op 15 december. We gingen samen naar Benny’s Christmas Palace om nieuwe decoratie te kopen, omdat hij per se decor wilde die bij de gordijnen pasten.
Ik herinner me nog hoe hij lachte toen ik zei dat we matching pyjama’s moesten dragen voor onze Christmas Photoshoot. Hij vond het “te Amerikaans”, maar wie kwam op kerstochtend beneden met precies die rode pyjama aan die ik had gekocht? Fano. Die dag hebben we gelachen tot we buikpijn kregen.
Nu sta ik boven voor dezelfde boom, dezelfde doos vol kerstballen, maar mijn handen beven. Ik haal de rode bal eruit die hij vorig jaar had laten vallen en weer had gelijmd. Er zit nog steeds een barstje in. Net als in mijn hart.
27 december komt eraan. De dag dat ik hem verloor.
Het gebeurde zo plotseling dat ik het nog steeds niet helemaal begrijp.
Hij was gewoon onderweg naar huis. Het regende een beetje, en had me nog gebeld:
“Baby. Mi no hoop ie njang ala bojo heh, want dat kom ik nu eten?”
Ik moest lachen, omdat we beiden dol waren op bojo. Ik zei: “Wiens fa mi lob’ bojo mi w’wang no mag njang wan her’ bakblik”
Hij zei me nog: “Ey poptjie mi lobii yere”
Ik zag hem niet, maar ik weet dat hij dat zei met een smile. Ik denk dat dat afscheid was, want hij is nooit meer thuisgekomen. Dat was de laatste keer dat ik zijn stem hoorde.
Hij werd aangereden door een dronken autobestuurder en was op slag dood.
Ik weet nog dat ik de volgende ochtend ziek en zwak wakker werd. Hij heeft nieteens genoten van de cadeaus die ik had gekocht voor Kerst. Die bojo heb ik niet meer gegeten. Hoe kon ik eten wat je vroeg om voor je te laten.
Dede hati echte yere.
Iedereen zegt dat de tijd heelt, maar ik denk dat tijd alleen leert om met het gemis te leven. Het wordt echt niet minder, het verandert alleen van vorm.
Vorige week kwam mijn zus langs om te vragen wanneer ik nieuwe gordijnen en Kerstversiering wil gaan kopen en eerlijk, ik weet niet of ik zin heb daarin.
De leukste herinneringen die ik heb met Fano zijn in december, want dan deden we echt alles samen van plannen, schoonmaken, inkopen doen, versieren, koken, bakken en uitgaan.
Ik heb nog pijn en doorgaan met het leven lijkt alsof ik hem niet mis, alsof ik geniet zonder Fano.
Mijn zus heeft besloten om samen met haar kinderen deze Kerst met me door te brengen dus ik denk dat ik weer zal versieren voor de kinderen. Maar hoe dichterbij de dag van Fano’s dood nadert hoe zwaarder het wordt.
Deze dagen denk ik zo vaak aan hem. Soms met een lach, maar meer met een traan.
Kerstavond zal ik met mijn familie zijn. Er zal gelachen worden, gegeten, muziek gespeeld.
Maar ik weet dat er één stoel leeg blijft in mijn hart.
Ik zal doen alsof ik sterk ben, maar diep vanbinnen zal ik elk moment voelen dat jij er niet bent om te fluisteren in me oor:
“No prat’ ala a boyo yere? Laat een beetje voor me”
En toch, ergens tussen de pijn, voel ik ook dankbaarheid.
Dat ik hem heb mogen kennen. Dat ik heb liefgehad op een manier die me nog steeds blij maakt. Dat ik herinneringen heb waarvan ik kan smilen.
Ik weet dat liefde nooit echt sterft. Ze verandert alleen van vorm. Dus ja, dit jaar zal ik kerst vieren, maar niet zoals vroeger.
Niet met champagne en cadeaus, maar met herinneringen en een kaars die ik speciaal voor jou zal aansteken.
Ik zal naar de lucht kijken en fluisteren: “Vrolijk Kerst mijn Fano. Ik zal voor altijd van je houden”
Ik weet dat er mensen zijn die dit jaar de feestdagen moeten doorbrengen zonder hun geliefde. Je bent niet alleen. Vaak voelt het alsof rouwen en feestvieren niet naast elkaar kunnen bestaan, maar je mag lachen om een oude herinnering en tegelijk huilen om wat je verloren hebt.
Je mag de persoon missen, maar ook dankbaar zijn voor de leuke momenten die je samen had met de persoon.
Want liefde verdwijnt niet. Het verandert alleen van vorm en blijft voortleven in de kleine dingen, in geur, in muziek, films, in glimlach, in je hart.
Dus als de kerstmuziek speelt en de wereld feestviert, weet dan dat het okay is om even stil te zijn.
—EINDE—