Steven vertrekt elke ochtend heel vroeg naar het werk. Soms drinkt hij zijn koffie in stilte in de auto, nadat hij zijn auto heeft gestart. Zijn eerste job begint om 8u, maar als hij niet zo vroeg vertrekt is hij met de file laat. Rond het middaguur als hij thuiskomt, moet hij gelijk beginnen met zijn tweede baan.
Gelukkig kan hij vanuit huis werken. Steven kent weinig tot geen pauze, geen tijd voor een middagdutje zoals vroeger, niet meer zoveel tijd voor voetbal- en basketbalwedstrijden op de tv. Zijn leven is niet meer zoals vroeger, alles veranderde met de geboorte van zijn zoontje.
Als hij thuiskomt, is het 5u in de middag. Meestal is zijn zoontje aan het spelen in de woonkamer. Zijn vrouw Sandra is meestal bezig met die jongen of in de keuken. Ze is haast elke dag zichtbaar moe. Ze zegt soms niet veel als hij thuis is of juist te veel. “Je bent nooit hier. Je helpt niet meer met het huishouden. Vroeger hielp je met het huishouden. Nu moet ik alles alleen doen. Dat was niet de afspraak toen we begonnen.”
Steven probeert meestal uit te leggen dat hij zijn best doet, maar wordt niet boos. Hij weet dat ze moe is. Hij weet ook dat ze niet ziet wat hij elke dag probeert te dragen. Want vroeger, nog voor hun zoon geboren werd, waren de dagen anders. Ze gingen vaker uit. Gewoon even samen lunchen, wandelen, uiteten, lachen om kleine dingen, naar TBL gaan. Als Sandra kookte, deed hij de afwas. Ze waren een team. ‘s Avonds zaten ze naast elkaar op de bank, films, wijn, plannen voor later. Ze hadden geen groot huis, geen luxe, maar wel tijd en net genoeg geld om van te leven.
Toen Sandra zwanger werd, huilde ze van blijdschap. Steven was zo trots. Hij wilde allang vader worden. Het was een prachtig moment. Terwijl Sandra droomde van babykleertjes, het inrichten van de kinderkamer en de geur van alle Zwitsal producten, begon bij Steven een andere molen te draaien. Uiteindelijk was hij man en binnenkort vader. “Hoe gaan we dit doen? We moeten pampers kopen, babymelk, een babybed, autostoel, kleren, straks moeten we de oppas betalen”, dacht Steven bij zichzelf.
Het geld dat ze samen verdienden was genoeg voor twee volwassenen, maar niet voor drie. In elk geval niet voor een baby die in deze fase zoveel nodig had. Steven zag het aankomen en voor de baby er was, begon hij te zoeken naar extra werk. Het liefst wilde iets wat hij thuis kon doen, zodat hij niet te lang weg zou zijn van huis en zijn gezin. Hij vond uiteindelijk iets. Overdag werkte hij van 8 tot 16u. Tegen 17u was hij thuis dan was het even douchen, snel eten en dan logde hij in voor baan nummer twee.
Vanaf die tijd werden het hele drukke en lange dagen voor Steven. Hij werd heel erg moe. Zijn dagen werden langer dan gezond is. Zijn nachten korter dan hij gewend was. Maar één ding wilde hij niet opgeven: tijd met zijn zoon.
Dus, voordat hij zijn tweede shift begon, bracht hij even tijd met zijn zoontje door. Ze zongen het alfabet, telden samen tot tienmof gingen een half uur fietsen buiten. Het werk was flexibel dus soms nam hij een pauze om voor de avond even voor te lezen voor zijn zoon. Soms viel zijn zoon in slaap op zijn borst terwijl Steven hem een boekje voorlas. Dat waren momenten waar hij zijn kracht uit haalde. Hij vergat zijn vermoeidheid, want uiteindelijk deed hij alles voor zijn kind.
En ook voor Sandra maakte hij nog ruimte. Hij vroeg haar altijd hoe haar dag was. Gaf haar elke dag nog een kus op het voorhoofd. Steven stuurde tussendoor een berichtje: “Ik hou van je.” Maar het was niet meer zoals vroeger. Uitgaan gebeurde minder. Filmpjes keken ze nu zelden samen af, hij viel te vaak halverwege in slaap. En helpen in het huishouden deed hij nog, maar niet zo vaak als vroeger. Maar als hij een vrije ochtend had, waste hij kleren, deed soms ook de afwas. Hoewel zijn werk het niet echt meer toeliet, wilde hij nog daar zijn voor haar en helpen wanneer dat kon.
Hij betaalde nog de vaste lasten en zorgde ervoor dat ze alles in huis hadden wat nodig was. Toch klaagde Sandra en het waren woorden die hem diep raakten.
“Je bent er nooit.”
“Je helpt niet meer.”
“Ik moet alles alleen doen.”
Steven luisterde maar zei soms niets. Niet omdat hij niets te zeggen had, maar omdat hij wist dat uitleg vaak wordt gezien als een excuus en hij wilde zichzelf niet verdedigen. Hij wilde alleen daar zijn voor zijn gezin en het beste geven wat hij kon.
Wat Sandra niet wist, is dat toen hun zoon werd geboren, Steven zichzelf beloofde om de beste vader te zijn die hij kon. Een vader waar zijn kind trots op kon zijn. Geen man van mooie woorden, maar een man van daden. Iemand die zorgt voor zijn kind. Een man en vader die blijft, ook als het moeilijk wordt.
Wat Sandra ook niet wist, is hoe vaak hij zich afvraagt of het genoeg is of zijn afwezigheid niet meer breekt dan hij met zijn aanwezigheid goed kan maken. Wat Sandra misschien niet begrijpt is dat hij moe is, doodmoe zelfs, maar dat hij niet kan opgeven. Omdat hij weet dat de huur, SWM, Telesur en EBS moeten betaald moet worden. De oppas moet betaald worden, er moet eten op tafel zijn. Er moet geld zijn voor kleren, schoenen en alles wat nodig is en hij draagt die verantwoordelijkheid als een jas die nooit uit mag.
—EINDE—
Een ode aan vaders
Er is genoeg negativiteit over vaders rond Vaderdag, maar er zijn genoeg vaders die het goed doen. Over die vaders wil ik het vandaag hebben. Wat we soms vergeten is dat vaders dromen en hobby’s hadden die ze misschien hebben opgegeven. Hij keek misschien altijd naar basketbal, miste geen enkel voetbalwedstrijd, hij had hobby’s, maar die dingen zijn misschien langzaam verdwenen, niet omdat hij geen zin meer had, maar omdat hij koos voor zijn gezin.
Vaders zouden misschien minder hard werken als ze niet de angst voelden dat ‘minder werken’ ook minder zekerheid zou betekenen en dat is wat ze koste wat het kost willen vermijden. De lange werkuren zijn niet altijd een excuus om weg te zijn van het gezin. Ze zijn hun manier om iets op te bouwen voor zichzelf, iets voor jullie toekomst samen, iets voor de kinderen.
Vaders praten niet vaak over hun vermoeidheid. Ze zeggen niet altijd hoe zwaar het is, omdat ze denken dat sterk zijn betekent: zwijgen en doorgaan. Maar ook vaders voelen, ook vaders huilen in stilte. Soms hebben ze iemand nodig die zegt: “Ik zie hoe hard je werk. Ik waardeer het. Dankjewel voor alles.”
Niet alleen voor het geld dat ze geven, maar ook voor het betalen van de vaste lasten zodat jij geen stress hebt, voor het feit dat hij een goede man en vader is, voor de opoffering, voor hun aanwezigheid, voor de strijd om elke dag weer op te staan met het idee: ik doe dit voor mijn gezin.
Laat deze Vaderdag een ode zijn
Aan de vaders die vroeg opstaan en laat naar bed gaan.
Aan de vaders die verschillende banen draaien om hun vrouw en gezin te verzorgen.
Aan de vaders die zorgen dat de huur betaald is, de koelkast vol en alle rekeningen zijn betaald.
Aan de vaders die denken dat hun harde werk niet gewaardeerd wordt.
Aan de vaders die stil hun rol vervullen, zonder applaus, zonder schouderklopjes.
Aan de vaders die niet zijn weggerend voor de verantwoordelijkheid als vader en man.
Aan alle vaders die hun verantwoordelijkheid kennen en dragen:
Hartelijk dank.
Jullie zijn goud waard
Een fijne Vaderdag aan jullie allemaal.