Soms denken mensen dat zij jouw zegen in handen hebben, maar sommige dingen liggen niet in handen van mensen.
Het is precies drie maanden geleden dat ik de vader van mijn kinderen definitief heb gelaten.
Het is niet de eerste keer dat mensen mij dit horen zeggen. Ik ging steeds terug en niemand nam me serieus. Hij wist dat ik altijd terugging en maakte zich ook niet druk met mij.
Alleen had ik al lang besloten dat terwijl ik steeds vertrok en steeds terugging, ik ondertussen langzaam iets aan de kant zette.
In die periode slikte ik alles van hem. Ik hield vol vorig jaar oktober.
Ik ben een alleenstaande moeder van Zenaya (7) en Cenay (5). Hun vader en ik hadden een aan-uitrelatie waarin ik te veel heb toegelaten. Liefde was het zeker niet. Ik had niets om op terug te vallen en ging daarom steeds terug, ook als ik wist dat ik beter verdiende.
Ik spaarde maandenlang wat hij me gaf om weg te kunnen gaan.
Ik besloot te vertrekken toen hij dacht dat alles oké was. Geld voor een huurhuis had ik nog niet, maar wel genoeg om tijdelijk bij een vriendin te logeren.
Genoeg om mijn meisjes veilig mee te nemen en te wachten tot ik een huurhuis kon betalen. Ik ben pas in dienst bij de overheid, maar ontvang al maanden geen salaris.
Een week na mijn vertrek was hij nog stoer.
Gewoonlijk stond ik na een week al met de kinderen voor zijn deur.
Dit keer niet.
Na een week begon hij te bedelen. Daarna ging hij tekeer.
“Ik wil mijn dochters zien,” schreeuwde hij.
“Ik breng ze”, zei ik. “Maar ik kom niet terug.”
Toen tekeergaan niet werkte, werd hij kalm. Dat kende ik ook al.
Hij bedelt.
Ik ga terug.
Even lijkt alles goed, maar daarna wordt hij weer de oude.
Dit keer had ik een baan en was ik niet meer afhankelijk van hem. Ik had er genoeg van.
Van mij mocht hij zijn kinderen zien, maar toen besloot hij hen als wapen te gebruiken.
Ze vroegen naar hem, maar elke keer dat ik een afspraak wilde maken, zei hij:
“Jij bent de reden dat ik mijn kinderen niet zie.”
“Kom terug, dan is het probleem opgelost.”
In de drie maanden dat ik weg ben, heeft hij de kinderen niet gezien.
Ik besloot hem met rust te laten.
Op 4 februari zou mijn jongste vijf worden.
Ik had haar maanden geleden beloofd dat ze zou trakteren op school en dat ze een mooie prinsessenjurk zou dragen. Die jurk had ik al gekocht. De snoepjes en de taart nog niet. Ik had geld, maar alleen voor het hoognodige.
Toen ik haar vader benaderde, zei hij:
“Dan moet je eerst seks met me hebben.”
Toen hij merkte dat ik niets meer met hem wilde, zei hij ineens dat hij geen geld had.
Ik was kapot.
Niet om mezelf, maar om mijn dochter, die zich al weken hierop verheugde.
Ik had verdriet, maar ik ging niet terug.
Want sommige prijzen zijn te duur om te betalen, zelfs als het gaat om iets wat je je kind zo graag gunt.
Ik zat nog te piekeren toen ik de Zero Likes Challenge op Facebook zag.Ik was kapot toen mijn pijn geliked werd en er hartjes op werden geplaatst. Ik wist niet wat erger was. Dat mensen elkaar niet gunnen of omdat ik mijn hoop zetten in iets dat moeilijk zou werken.
Normaal winnen comments met de meeste likes, maar hier was het anders: de comment die binnen 24 uur géén likes krijgt, wint.
Op de meeste pagina’s wint niemand.
Ik deelde mijn verhaal op een pagina, met de hoop een taart te kunnen winnen voor mijn dochter.
Maar zoals velen hebben gezien: bijna niemand wint. Zeker niet op grote pagina’s.
Mijn reactie kreeg vijftig likes.
In het begin was ik boos en teleurgesteld.
Ik dacht: we gunnen elkaar gewoon niets in dit land.
Tot ik mezelf afvroeg: ”Waarom denk ik eigenlijk dat ik recht had op die taart? Iets waarvoor ik niet had betaald. Waar ik niet voor had gewerkt. En indien ik geluk heb en win, betekent het dat iemand anders het niet harder nodig had?”
Ik besloot anders naar mijn situatie te kijken.
Ik besloot dankbaar te zijn dat ik leef.
Dat ik als vrouw in staat was een abusive man te verlaten. Dankbaar voor mijn baan, mijn vriendin en mijn kinderen.
Ik bereidde een gesprek voor met mijn dochters.
Ik riep ze bij me en legde alles uit.
Tot mijn verbazing begrepen ze het.
Mijn vierjarige dochter kwam naar me toe, sloeg haar armen om me heen en vroeg zachtjes:
“Mama… mag ik mijn mooie jurk wel aandoen?”
Ik huilde, maar ik was ook trots op mijn girls.
Op 2 februari riep mijn vriendin me.
“Sabrina,” zei ze, “ik heb niet veel, maar we kunnen die taart wel kopen en haar lievelingsgerecht maken.”
Precies dat hebben we gedaan en mijn kind vond alles leuk.
De Zero Likes Challenge heeft mij iets belangrijks geleerd over het leven.
Het leven lijkt er soms op dat mensen je niets gunnen, maar het belangrijkste is hoe jij ermee omgaat. Life is not fair, maar ik geloof sterk dat wat van jou is, van jou zal zijn.
Mensen geven vaak niet om wie je bent of wat je meemaakt. Waar sommigen medelijden hebben, zien anderen iets om mee te spotten.
Dat is ook het leven.
Maar één ding weet ik zeker:
God neemt je wel serieus. Hij gelooft je verhaal en verschijnt op het juiste moment.
Ik was boos omdat ik mijn pijn had gedeeld.
Ik was boos omdat ik niet had gewonnen.
God zag mijn hart en Hij zorgde ervoor dat mijn dochter kreeg wat ze nodig had.
God zegent niet selectief. Iedereen heeft zijn eigen zegen en die komt op tijd.
Belangrijker: God heeft geen challenge nodig om je te zegenen.
—EINDE—