Men zegt wie goed doet, goed ontmoet. Maar heel veel mensen zijn getuigen van het feit dat dit niet altijd zo is.
Naomi werkte als verpleegkundige in een van de ziekenhuizen in Suriname toen een pijnlijke situatie haar duwde in een richting waar ze nooit van had gedroomd.
Ze zorgde goed voor anderen. Niet alleen de patiënten in het ziekenhuis, maar ook collega’s, vrienden, familie en vooral voor Rayen, haar partner van vijf jaar. Naomi wilde altijd kinderen en had zelfs al namen klaar, maar God had haar nog niet gezegend.
Omi en Rayen hadden een normale relatie met ruzies hier en daar, maar aan het eind van de dag maakten ze het weer goed.
Alles ging goed totdat ze merkte dat Rayen in de laatste maanden van het vierde jaar van hun relatie vaker laat thuiskwam.
“Overwerk,” zei hij. “We zijn nu onderbemand.”
Naomi geloofde hem, maar er was iets anders. Ze wist niet precies wat, maar haar zesde zintuig was nooit verkeerd, maar goed ze bleef hem observeren.
Het was een vrijdagavond toen Naomi voor de zoveelste keer in de woonkamer op hem zat te wachten. Het was al kwart over 11 geweest. Rayen had niet gebeld en ook geen bericht gestuurd.
Uit verveling besloot ze die avond de kleren in de wasmand te wassen toen ze een parfum rook die niet van haar was. Na een half uur kwam hij moe thuis aan, maar Omi besloot niets te zeggen.
Een week later, toen hij in de badkamer stond, pakte ze zijn telefoon. Normaliter deed ze het nooit, maar ze besloot toch What’s App open te maken.
Ze zag een bericht van een zekere Tanya: “Wanneer kom je weer langs? Ik mis je💋”
Toen hij uit de badkamer kwam, zat ze met zijn telefoon in haar hand.
“Wie is Tanya, Rayen?”
Hij schrok en zei: “Naomi… laat me uitleggen.”
“Uitleggen? Je zegt dat je overwerkt, terwijl je bij iemand anders bent?”
“Ze betekent niets voor me. Jij bent mijn vrouw. Jij bent mijn toekomst”, zei Rayen.
Het werd een grote ruzie en hij beloofde dat hij zou stoppen.
Vlak voor haar blokkeerde hij dat nummer. En Naomi geloofde hem. Een paar maanden later kreeg Rayen een ongeluk op het werk.
Hij was gevallen en had een beenblessure. Niet levensgevaarlijk, maar genoeg om voorlopig thuis te blijven.
Omi had medelijden en zorgde zoals altijd voor hem. Ze kookte, masseerde zijn been, deed de was, en draaide extra diensten om wat extra geld te verdienen.
“Je hoeft niet zoveel te werken, schat,” zei hij.
“Iemand moet het doen,” antwoordde ze. “De rekeningen betalen zichzelf niet.”
Langzaam herstelde Rayen en begon weer te werken. Intussen raakte Naomi zwanger. Toen ze ontdekte dat ze zwanger was, voelde het alsof hun verhaal een tweede kans kreeg.
Rayen tilde haar op, draaide met haar rond in de woonkamer.
“Ik word papa”, lachte hij.
“Als we een jongen krijgen, gaat hij Kimani heten”, zei Naomi.
Rayen lachte: “Kimani Rayen”, vulde hij aan en ze omhelsden elkaar.
Het was een regenachtige avond, zes weken later, toen ze weer een bericht zag.
Zijn telefoon trilde op tafel. Ze wilde het niet nemen, maar ze zag de naam weer: ‘Tanya Baby’ vroeg wanneer ze hem weer mocht proeven.
Op dat moment voelde Naomi zich heet worden vanbinnen, haar eetlust ging weg, ze werd gelijk misselijk en wilde overgeven.
Ze opende de chat en las verder. De relatie was nooit gestopt. Het gebroken been was geen ongeluk op het werk. Het was de vriend van Tanya die Rayen’s ben had kapotgeslagen. In de apps wilde Rayen de relatie toen eindigen, maar Tanya bedelde hem om dat niet te doen.
Rayen keek naar tv, maar keek vanwege de stilte om wat er gebeurde achter hem.
“Wat is dit, Rayen?”
Hij zuchtte diep. “Naomi, ik hou van je. Maar ik kan haar niet zomaar negeren. Ze begrijpt me op een manier…”
“Ze begríjpt je? Ik ben degene die naast je stond toen je niet kon lopen! Ik ben degene die extra diensten draaide zodat we kunnen leven!”, schreeuwde Naomi.
Hij keek naar haar buik. “Je moet kalm blijven. Dat is niet goed voor de baby.”
Naomi gilde: “Gebruik de baby niet om me stil te houden!”
Wanhopig stuurde Naomi via facebook een bericht naar Tanya’s vriend.
Hij antwoordde kort: “We zijn al lang uit elkaar. Ze heeft haar eigen leven.”
Die woorden maakten haar alleen maar verdrietiger. Ze besloot Tanya zelf te chatten.
“Ik vraag je één ding als vrouw. Laat mijn man met rust.”
Maar Tanya was niet het type vrouw die je benadert om een man. De volgende dag stond alles op Facebook. En je weet hoe het aantoe gaat op facebook.
Toen Rayen het zag, werd hij boos.
“Waarom moest je kletsen? Jij maakt me belachelijk! Ik ben man en ik heb voor jullie beiden gekozen. Als je me niet wil delen, weet je wat je moet doen.”
Naomi streste elke dag om de situatie en na twee weken verloor ze haar baby. Toen Rayen in het ziekenhuis aankwam, huilde hij.
‘Ala ogri e tjar’ wan bun’, dacht Naomi, want Rayen veranderde. Hij gaf haar alle steun die ze nodig had en ze dacht dat ze haar partner terug had.
Ze probeerde verder te gaan met haar leven. Totdat ze maanden daarna op facebook zag dat Tanya was bevallen en dat Rayen de vader was. Hij stond naast haar op enkele foto’s
Het ergste was de caption van de foto.
“Thankful for our bundle of joy Kimani Rayen.”
Naomi’s hart stopte even met kloppen. Kimani? De naam die ze graag zou willen hebben als ze ooit een zoon zou krijgen.
Dat was de druppel. Ze stond op, liep naar de kast, pakte zijn kleren, schoenen, parfum en zette alles buiten op balkon.
Toen Rayen thuiskwam, bleef hij even stil staan.
“Naomi, wat is dit?”
“Je spullen,” zei ze rustig. “Ik wil je niet meer.”
Hij begon te lachen: “Ai, ie denk aw hat’ mi? Ie sabi olanga mi ben wan gwe? Na fu a baby ede mi ben tan.”
Ze keek hem aan.
“Kimani was onze naam, Rayen. Je wist het.”
“Ja, maar Gado tek’ a wan f’yu en gi mi wan trawan,” zei hij zonder medelijden.
Hij belde een taxi en ging weg. Naomi heeft wekenlang gehuild om haar baby en een gebroken hart. Alsof dat niet pijnlijk genoeg was, plaatste Tanya alle leuke momenten op facebook.
De pijn was onhoudbaar totdat Omi besloot ze beiden te blokkeren. De weken daarna waren donker. Ze at nauwelijks, sliep slecht. Maar kreeg de steun van de mensen om haar heen, ook van collega’s.
Langzaam kwam ze er bovenop, maar ze ging door het leven alsof ze in een waas leefde. Tot haar leidinggevende haar op een dag apart nam.
“Naomi, je bent te goed om kapot te gaan aan iemand die je niet verdient. Doe iets voor jezelf.”
En dat deed ze. Ze schreef zich in voor een opleiding tot HBO-verpleegkundige.
Ze werkte, studeerde, huilde, en werkte weer. Elke pijnlijke herinnering werd brandstof en elke vernedering werd motivatie.
Jaren gingen voorbij, Omi rondde haar studie af en heeft nu een leidinggevende functie binnen een van de grootste ziekenhuizen in Suriname.
Ze is getrouwd en heeft twee kinderen. Men zegt: When life gives you lemons, make lemonade.
En dat heeft Naomi gedaan. Ze heeft de citroenen uitgeknepen, gehuild vanwege de zurigheid… en toch iets zoets gemaakt voor zichzelf.
—EINDE—