Orveo en ik waren nooit het koppel dat elkaar kapot maakte met stilte. We spraken altijd over onze problemen en dat gebeurde soms met te veel emoties.
Onze relatie was er een van veel ruzies en we hadden niet leren communiceren om elkaar te begrijpen. We waren jong toen we trouwden en de liefde zat erin.
We vonden altijd een moment voor seks. In de keuken terwijl het eten nog aan het koken was, onder de douche terwijl het water heet werd. In de vroege ochtenden voordat we aan iets anders dachten.
Na mijn tweede zwangerschap was ik mentaal en lichamelijk uitgeput. Ik was mijn ooit zo mooi lichaam kwijt. Ik had er altijd moeite mee, maar mijn man zei niets, dus ik kon het overzien.
Hij zei er nooit iets over.
Tot die ene avond.
De ruzie begon klein.
“Heb je de stroomrekening betaald?” vroeg hij terwijl hij zijn telefoon op tafel gooide.
“Ik dacht dat jij dat zou doen,” antwoordde ik terwijl ik in de pan roerde.
“Waarom moet ik altijd alles regelen?” zijn stem werd harder.
“Altijd?” draaide ik me om. “Alsof ik niets doe? Alsof ik niet dag en nacht bezig ben in huis?”
“Dat zeg ik niet.”
“Maar daarop lijkt het.”
Hij zuchtte gefrustreerd. “Je luistert niet eens naar me.”
“En jij doet alsof ik niets doe”
“Dus het is weer mijn schuld?”, zei hij.
“Het gaat niet om schuld, Orveo, het gaat om samenwerken”
“Je doet alsof jij perfect bent!, zei hij.
“Ik doe helemaal niet alsof ik perfect ben!”
En toen kwam het.
“Doe niet alsof jij perfect bent met je lelijke buik”, zei Orveo.
Hij kwam dichterbij. “Sorry babe. Echt. Ik meen het niet. Je bent mooi. Ik ben gewoon… dom geweest.”
Ik zei okay, want dat doe je in een huwelijk. Je vergeeft, maar something me changed that day.
“Luister,” zei hij later in de slaapkamer, zachter nu. “Ik vind je lichaam mooi. Je hebt onze kind gedragen. Denk je echt dat ik dat niet waardeer?”
“Ik weet het niet,” zei ik eerlijk.
“Ik was boos. Ik zei iets om je pijn te doen en dat was fout.”
Ik geloofde hem. Tenminste… dat dacht ik tot twee dagen daarna.
We stonden in de slaapkamer.
“Kom hier,” fluisterde hij terwijl hij me naar zich toe trok.
Ik liet het toe.
Toen mijn shirt over mijn hoofd ging, voelde ik mijn adem versnellen.
“Wat is er?” vroeg hij zacht.
“Niets,” zei ik snel.
Maar in mijn hoofd hoorde ik: Je lelijke buik.
Hij streelde me.
“Ontspan,” fluisterde hij.
Ik probeerde, maar mijn lichaam deed niet mee.
Weken gingen voorbij.
“Ben je okay?” vroeg hij op een avond toen ik weer verstijfde.
I: “Ja.”
O: “Je liegt.”
I: “Ik lieg niet.”
Hij zei dat ik anders was, maar ik probeerde het te verdraaien door aan te geven dat ik moe was. Hij vroeg of ik nu altijd moe was. Natuurlijk was dat een leugen en ik vroeg hem waarom hij iets hiervan maakte.
“Omdat ik mijn vrouw mis!”, zei hij.
Really, dacht ik. Maar op de een of andere manier kon ik hem niet vertellen wat me echt dwars zat.
Na een maand werd ik uitgenodigd door mijn schoonmoeder.
Ik had geen moeder. Zij was degene die me leerde hoe je soep maakt wanneer je kind ziek is. Zij was degene die me vasthield na mijn bevalling. Ze behandelde me als haar eigen dochter.
Ik ging en ze vroeg wat er aan de hand was.
“Er is niets”, zei ik.
Ze keek me streng aan. “Lieg niet tegen me. Als er iets is moet je praten.”
Ik keek naar mijn handen en begon te praten.
“Hij heeft iets gezegd en ik kan het niet vergeten. Tijdens een ruzie… zei hij dat ik niet moest doen alsof ik perfect was met mijn lelijke buik.”
Ze werd stil. Ze vroeg me waarom ik niets zei, maar ik deed het niet omdat hij sorry zei en ik geen drama wilde.
Ze pakte mijn hand vast en zei: “Woorden kunnen hard zijn, maar je moet vergeven en loslaten. Praat met hem erover.”
“Ik hoor het elke keer als hij me aanraakt”, zei ik.
Ze kneep zacht in mijn vingers.
“Dan moet hij weten hoe diep zijn woorden je hebben geraakt.”
Die avond zat hij aan tafel toen ik thuiskwam. Ik besefte dat praten erover een oplossing zou bieden dus ik zei hem dat we moeten praten.
Ik heb hem eerlijk verteld wat me dwars zat en dat ik me elke keer schaam als hij seks wil.
Hij stond op en liep naar me toe en we hebben erover gesproken. Sorry geneest niet gelijk alle wondjes, maar openhartig praten over wat je dwars zit is een begin.
Langzaam begonnen we opnieuw. Hij was nu intentioneel bezig met woorden en langzaam kon ik weer lachen, langzaam verlangde ik naar zijn aanraking.
Ons huwelijk was niet kapot, maar ik heb geleerd wat woorden kunnen doen.
Wees voorzichtig met wat je zegt tegen degene die je liefhebt. Woorden hebben kracht. Gebruik je woorden om je partner op te bouwen, want sommige woorden verdwijnen niet.
Ze blijven hangen in gedachten, in harten en kunnen wat mooi was, vervormen.
—EINDE—
Leave a Reply