Een moeder hoort van haar kinderen te houden, hen te zegenen met haar woorden, ze in alle liefde te corrigeren en daar voor hen te zijn, maar ik representeerde alles wat fout ging in het leven van mijn moeder.
Ik ben de jongste van haar drie kinderen, een nakomertje, zoals ze me noemde, maar ik was dat nooit met trots.
Ze had haar leven eindelijk op orde. Mijn broer en zus waren groot genoeg om zichzelf te redden. Ze had plannen om verder te studeren, eindelijk iets voor zichzelf te doen.
Maar toen kwam ik onverwacht en ongewenst.
“Als je niet was gekomen, had ik misschien mijn diploma gehaald. Misschien zou je vader nog leven.”
Ik was 10 en ik ben die woorden nooit meer vergeten.
Mijn vader was 50 toen ik geboren werd.
Hij ging een beetje harder werken, omdat er plotseling weer een baby in huis zou zijn.
Alle oude baby spullen waren al lang weggeven dus ze moesten eigenlijk opnieuw beginnen.
Hij wilde geld sparen voor melk, pampers, stootwagen, babybed, kleren etc. En op een dag stortte hij neer op straat.
De artsen zeiden dat het een beroerte was. Hierna kon hij niet meer werken en de stress bouwde op.
Hij maakte nog mijn geboorte mee, maar precies drie maanden daarna overleed hij aan een tweede beroerte.
Mijn moeder zei altijd dat het mijn schuld was dat hij dood was.
Al op jonge leeftijd wist ik dat ik de fout was voor wie mijn ouders te duur hebben betaald.
Ze keek naar me, maar zag haar overleden man. Ik werd niet geslagen, maar ik werd vaak geschreeuwd. Ik mocht bijna niets en had ik iets gebroken als kind, dan hoorde ik dingen die geen enkel kind zou moeten horen van haar moeder.
Mijn tranen betekenden niets. En elke keer dat ik lachte, leek het haar te irriteren. Elke keer dat ik iets nodig had, leek het haar te herinneren aan alles wat ze niet meer kon hebben.
Ik groeide op in een huis waar woorden zwaarder wogen dan slagen, waar liefde een taal was die ik niet kende.
Er waren dagen dat ik mezelf in de spiegel aankeek en dacht: Misschien had ze gelijk. Misschien ben ik echt de reden dat alles fout is gegaan.
Ik was nog maar dertien toen ik voor het eerst dacht dat het misschien beter zou zijn als ik d00d was.
Ik wilde gewoon rust. Misschien zou ze toch haar doelen bereiken als ik er niet meer was.
Ik had alles gepland. Ik schreef een brief en zei dat dit mijn cadeau was aan haar en dat ik hoop dat ze nu blij kan zijn en verder kan gaan met haar leven. Op haar jaardag 43ste jaardag in 2009 dronk ik jav.
Die poging mislukte, maar bracht meer aan het licht dan bekend was voor de familie. Na lange gesprekken met de familie besloot ze me naar haar zus te sturen. Ik vond het erg dat mijn moeder zo snel een besluit had genomen.
Ze wilde me dus echt niet en het deed pijn. Ik had als jong meisje mijn moeder nodig.
Mijn tante nam me in huis, een gelovige vrouw met een lieve stem en ogen die liefde uitstraalden.
Ze bad elke dag voor mij, zelfs toen ik niet wist hoe ik moest bidden.
Ze zei dat God geen fouten maakt.
Ik wilde haar geloven, maar hoe kon ik dat, als mijn eigen moeder zei dat ik wél een fout was?
Toch vond ik bij haar iets wat ik nooit had gekend, liefde.
Voor het eerst voelde ik me bijna… gewenst.
Maar die vrede was er niet volledig.
Haar dochter, mijn nicht, was ongeveer mijn leeftijd.
Vanaf dag één liet ze me merken dat ik niet welkom was.
Ik mocht niet uit bepaalde borden eten, omdat ze haar favoriet waren. We zaten op dezelfde school en ze vertelde hoe ik mijn vader had vermoord en de schuld was van de pijn van mijn moeder.
Op school werd ik gepest en zij was de persoon daarachter.
Thuis zei ik niets, want diep vanbinnen geloofde ik dat ik dit verdiende.
Ik verpestte eenmaal alles, dus ik was bang dat als ik mijn tante zou zeggen, ze mij terug zou sturen. Terug naar de vrouw die me nooit wilde.
Ik leerde mijn pijn te verbergen achter smiles. Facebook was de plek waar ik me kon uitleven.
Ik leerde stil te huilen, zodat niemand het hoorde.
En ik leerde te overleven door mezelf onzichtbaar te maken en door veel te bidden.
Ik had mijn tante en ik nam genoegen met die ene persoon die wel van me hield. Ik heb nooit met mijn nicht gevochten of iets gezegd en twee jaar later bood ze haar verontschuldigingen aan en ze werd mijn zus.
Hoewel ik niets te klagen had bij mijn tante, miste ik mijn moeder en wilde graag dat ze van me hield. Ik wilde met haar praten zoals mijn nicht en mijn tante, maar ze is me nooit komen bezoeken. Nooit gebeld om te horen hoe het gaat en ik woonde al 5 jaren bij mijn tante.
Mijn jeugd maakte dat ik mensen op afstand hield uit vrees dat ik iets zou verpesten. Ik had een sterke drang om perfect te zijn en kon niet goed omgaan met zaken die mislukten.
Tot die ene zondag. Ik ging zoals altijd met mijn tante naar de kerk.
De voorganger sprak over liefde, over vergeving, over hoe God geen vergissingen maakt.
Hij keek recht in het publiek en zei:
“Er zijn mensen hier die geloven dat hun geboorte een vloek was. Maar God zegt: Jij bent gewild en Hij heeft een plan met je leven.”
Ik wist dat hij tot mij sprak en ik begon te huilen met al die jaren opgespaarde pijn.
Voor het eerst voelde ik iets wat ik nooit had gekend: vrede.
Ik leerde dat ik niet geboren was om iemand gelukkig te maken, maar om te leven.
Ik begon te bidden voor kracht om mijn moeder te kunnen vergeven.
Want nu zag ik de vrouw achter mijn moeder, een vrouw met gebroken dromen, gemiste kansen, en een leven vol spijt dat ze op mij projecteerde.
Ze wist niet hoe ze moest houden van wat haar aan pijn herinnerde.
Maar ik hield wel van haar, ookal was dat op een afstand.
Ik ben nu 29 en heb mijn moeder vergeven. We hebben nu wel wat contact met elkaar, maar niet de moer-kind relatie die anderen hebben. Ze heeft haar verontschuldigingen aangeboden voor de pijn die ze veroorzaakte.
Mijn tante is mijn moeder. Mijn moeder komt pas in beeld als er dringende zaken aan de orde zijn. Je wil zeker weten of mijn moeder haar doelen heeft bereikt. Ja, ze is verder gaan studeren en een promotie gehad.
Dus ja, misschien stond ik werkelijk in de weg. Ik heb geen enkele haat of wrok voor mijn moeder. Ik heb haar vergeven en ik ben God dankbaar voor mijn tante die daar is voor me, want niet iedereen in een soortgelijke situatie als de mijne heeft mensen waarop ze terug kunnen vallen.
Moraal van het verhaal:
Soms dragen kinderen de schuld van pijn die niet van hen is. Soms worden ze de spiegel van iemands onverwerkt verdriet. Maar geen enkel kind is een vloek. Geen enkele geboorte is een vergissing.
Als jij dit leest en denkt dat jij de reden bent dat iemand ongelukkig is, als je gelooft dat jouw bestaan niets waard is, of als je soms denkt dat het beter zou zijn als je er niet meer was. Zelfmoord is geen oplossing. Weet dan dat je niet de fout bent in iemands verhaal.
Je bent niet de reden dat dingen misgingen. Je bent een mens die liefde verdient, zelfs als die liefde niet van degene komt van wie je het het meest wilde.
Je bent gewenst. Blijf leven, blijf hopen, want er komt een dag dat je terugkijkt en zegt: Ik ben blij dat ik gebleven ben.
In geval van zelfmoordgedachten: neem contact op met een vertrouwenspersoon of de Crisis Hulplijn op het nummer 114.
—EINDE—