Ik heet Safira… Ik wilde gewoon een betere versie van mezelf worden. Maar ergens onderweg, tussen de tips, de trends en de perfecte plaatjes op social media, raakte ik mezelf kwijt. Ik scrolde elke dag. Video na video. Post na post. Reel na reel, maar hoe meer ik keek, hoe minder ik wist wie ik was of wie ik moest geloven. Het gebeurde niet plotseling, maar langzaam.
Elke ochtend begon ik met scrollen. Niet meer met gebed. In het begin volgde ik een paar motiverende pagina’s: quotes over groei, heling, jezelf worden. Daarna kwamen de podcasts, influencers, eindeloze reels over discipline, vrouwelijkheid, ochtendroutines, relaties, hoe je moet denken, hoe je moet leven, hoe je moet liefhebben.
Voordat ik het door had ruilde in mijn stille tijd met God helemaal in voor video’s, podcasts, reels over alles en nog wat. Ik dacht dat ik aan het leren was. Ik dacht dat ik groeide.
Ik wilde alleen een betere versie van mezelf worden. Ik wilde niet zomaar een vrouw zijn. Ik wilde groeien en impact hebben. Ik wilde mezelf opbouwen. Ik wilde gezien worden, ook op social media. Ik wilde likes, comments, shares voor me oufits, voor me posts whatever. Ik wilde iets betekenen.
Ik keek naar video’s over hoe je als vrouw krachtiger overkomt, hoe je aantrekkelijker communiceert, hoe je je grenzen stelt, hoe je spiritueel groeit, hoe je je feminine energy verhoogt, hoe je van je verleden heelt en hoe je ‘high value’ wordt.
Sommige content was waardevol, inspirerend zelfs. Maar steeds vaker voelde ik me moe en leeg alsof ik altijd een stap achterliep. Er was zoveel te verbeteren aan mij. Mijn stem, mijn houding, mijn kledingstijl, mijn mindset, mijn werk. Alles moest beter en ik wist niet waar te beginnen. Ik wilde graag erbij horen, maar ook anders zijn.
Op een avond lag ik in bed met mijn telefoon in de hand, het was 01:43 uur, mijn ogen brandden van slaap en vermoeidheid en ik dacht weer na. Hoe doe ik dit alles? Alsof ik echt iemand de vraag had gesteld, hoorde ik: “Maar wie ben jij eigenlijk?”
Ik schrok. Ik was zeker dat er niemand in de kamer was, maar de stem was zo duidelijk. Ik had het gehoord, maar ik had geen antwoord.
Op dat moment begonnen al die stemmen die ik volgde op elkaar te lijken. De ene dag geloofde ik dat ik meer moest rusten. De volgende dag moest ik harder werken. Het ene filmpje zei dat ik moest weggaan als ik me niet gewaardeerd voelde. Het andere dat ik te gevoelig was. Voor elke onderwerp waren er genoeg redenen waarom je dat wel en niet zou moeten doen.
Ik voelde me als een spons. Ik nam alles op, maar werd nergens echt beter van. De stem die ik hoorde was een pijnlijke waarheid, maar eigenlijk ook een uitnodiging. Want ik wist het niet meer.
Ik was zo vol van andere stemmen, andere meningen, andere inzichten, dat ik mezelf kwijt was. De Heilige Geest was nooit gestopt met spreken, maar ik was gewoon gestopt met luisteren.
DE QUOTE DIE MIJ BRAK
De stem heeft me de hele dag beziggehouden, maar tegen de avond was ik het vergeten. Ik ging terug naar mijn favoriete influencer. Een paar dagen later, op vrijdag middag, postte ik een quote op facebook: “I’m an independent woman, I don’t need a man. I can do anything”
Het klonk zelfverzekerd en cool. Ik stond niet echt achter deze quotes, maar het was trending dus ik deed mee. Ik zag hoe de likes binnenkwamen, de shares en de comments van andere vrouwen die het leuk vonden. Ik was blij, want dit is echt wat ik wilde, likes.
Tussen al die comments was er 1 die me liet nadenken en terugbracht naar mijn realiteit:
“Geloof je dit echt?”
Het was een reactie van iemand naar wie ik echt opkeek. Ze was een succesvolle vrouwelijke ondernemer, die als alleenstaande moeder op eigen kracht haar onderneming heeft opgezet.
Ik had geen antwoord. Ik keek lang naar die vier woorden.
En ik besefte… nee.
Ik postte niet vanuit overtuiging. Ik postte het omdat het ‘paste’ bij de girlboss-vibe die ik online aan het bouwen was. Ik was deep down nog steeds een love girl. Ik herhaalde gewoon wat populair was. Ik wist niet meer waar ik voor stond. Ik wist niet meer wat ik geloofde. En nog erger: ik was mezelf gaan definiëren aan de hand van tijdelijke social media trends, fake lifestyles en lege woorden die alleen bedoeld zijn voor likes, views en shares.
Voor de rest van de dag zette ik mijn telefoon aan de kant. Ik reageerde op niets meer. Ik checkte geen shares, las geen comments. Op zaterdagochtend hield de comment me nog steeds bezig. Ik heb hele avond gedacht aan die vier woorden en ik dacht terug aan de stem die me vroeg wie ik was.
Die zaterdagavond besloot ik de jeugddienst na lange tijd weer te bezoeken. Ik was moe. Niet fysiek, maar innerlijk. Ik was moe van het proberen, van het zoeken, van het scrollen zonder iets te vinden. Ik hoopte dat God in de jeugddienst tot me zou spreken.
Al in het begin van de dienst voelde ik mij emotioneel. Toen het praiseteam ‘God van trouw’ zong moest ik huilen. Ik had mijn antwoord en ik wist, ik moest terug naar God, ik moest daar mijn identiteit zoeken. Alsof God niet duidelijk genoeg was sprak de jeugdpastor over identiteit. Niet in prestaties, relaties, succes of uiterlijk, maar in Christus.
Hij zei:
“Je hoeft niet te worden wie je denkt dat de wereld van je vraagt. Je hoeft alleen te ontdekken wie je al bent in Hem.”
Die woorden raakten mij.
Ik voelde mijn ogen zwaar worden met de tranen. Als ik zou knipperen, zouden ze zeker als een rivier naar beneden stromen. Ik hield ze in en zocht snel weer mijn zakdoek. Ik huilde weer. Niet van verdriet, maar van opluchting. Ik voelde dat dit nu echt was.
HET BEGIN VAN MIJN JOURNEY
Diezelfde avond ging ik thuis niet op mijn telefoon. Ik pakte een leeg notitieboek en begon te schrijven. Voor het eerst in maanden schreef ik niet om te plannen of te posten. Maar om te voelen om weer te ontdekken wie ik ben en echt wilde zijn.
Ik schreef:
- Waarin geloof ik?
- Welke waarden leef ik echt na?
- Wat voor persoon wil ik zijn?
Ik huilde terwijl ik schreef. Niet omdat ik alle antwoorden had, maar omdat ik ze niet had. En voor het eerst schaamde ik me niet voor die stilte. Ik luisterde naar mezelf en uiteindelijk naar God.
Het gebeurde niet van de ene op de andere dag. Maar beetje bij beetje begon ik pages en mensen te ontvolgen die alleen maar ruis veroorzaakten in plaats van helderheid. Ik klikte op de unsubscribe knopje van sommige youtube kanalen. Ik stopte met het zomaar delen van alles wat ik zag en ik stopte met leven via andermans mijlpalen.
Ik begon de Bijbel weer te lezen, nu echt om het te begrijpen en niet alleen voor inspirerende quotes. Ik zocht mijn identiteit niet meer bij mensen die mij niet eens kenden, maar bij Degene die mij gemaakt heeft.
Dit is wat ik heb geleerd:
- Zelfontwikkeling zonder richting kan je juist verder van jezelf brengen: Je intentie kan goed zijn (groeien, helen, sterker worden), maar als je je laat leiden door elke trend of video, raak je juist verdwaald. Niet alles wat populair is, is goed of juist.
- Social media is een hulpmiddel, geen gids: Het is geen vijand, maar ook geen waarheid. Het is aan ons om bewust te kiezen wie en wat we binnenlaten in onze gedachten. Scrollen kan verslavend worden als je zoekt naar bevestiging in plaats van identiteit.
- Je ware identiteit vind je in Christus, niet in trends: Hij biedt geen tijdelijke status, maar eeuwige zekerheid. Geen maskers, maar echte vrijheid. Als je Hem leert kennen, leer je jezelf zoals je werkelijk bedoeld bent: geliefd, waardevol, met doel en richting.
- Het is nooit te laat om terug te keren naar wie je echt bent: Al ben je afgedwaald of beïnvloed, het moment dat je stopt, luistert, schrijft, bidt… is het moment dat herstel begint.
Als je bemoedigd ben geworden door dit verhaal like, share en comment zodat anderen ook bemoedigd worden.