In mijn familie is niemand verder geschoold dan de middelbare school. Ze komen wel op de middelbare school, maar die diploma krijgen ze nooit in handen. Ik had besloten dat ik dit patroon zou doorbreken.
Als jong meisje hield ik altijd van lezen. Je kon me altijd in de bibliotheek vinden. Ik herinner me wat een tante ooit zei toen ze me weer zag met een boek: “In plaats van boeken te lezen, moet je nu kijken wat je leuk vindt om te doen, want niemand in de familie maakt de school af”, zei ze terwijl ze haar hoofd schudde.
Ik zat op de muloschool en begreep niet wat ze bedoelde. Ik wist dat ik advocaat wilde worden en ik moest daarvoor studeren en dat deed ik door veel te lezen en mijn best te doen op school.
Toen ik tot bekering kwam hoorde ik ooit een predikant praten over familie vloeken die verbroken moeten worden.
Ik begon na te denken over mijn familie en merkte dat een van de dingen was dat niemand de middelbare school afmaakt.
Ik ben geboren in een familie waar school geen succesverhaal kende. Mijn vader vertelde me vaak hoe hij in de laatste klas van de middelbare school een ongeluk kreeg.
“Na dat ongeluk was niets meer hetzelfde. Ik kon gewoon niet verder.”
Mijn broer maakte de middelbare school ook niet af.
“Ik moet geld maken,” zei hij op een dag. “School gaat me dat niet geven.”
Mijn zus raakte zwanger en kwam niet meer terug in de klas. Hetzelfde patroon zag ik bij neven en nichten. Steeds weer hetzelfde verhaal.
Wat ik ook merkte dat geen van ze echt een goed bestaan had. Ze struggelen steeds in het leven. Velen waren wel een eigen business gestart, maar echte groei zag je niet.
Toen ik mij bekeerde en mijn leven aan Jezus gaf, wist ik diep vanbinnen: dit is een strijd die ik moet aangaan. Niet alleen voor mezelf, maar voor mijn kinderen en alle anderen in de familie.
Ik ben altijd pienter geweest. Alles verliep goed tijdens mijn studiejaren totdat ik op de middelbare school kwam. Mensen kenden de situatie en wachtten gewoon op het moment dat ik zwanger zou raken of zou stoppen met school.
Als ik sprak over mijn dromen werd ik uitgelachen. Om advocaat te worden moet je naar de universiteit en mijn ouders hadden geen geld.
Die woorden deden pijn, maar ik hield vol. Toen ik eindelijk overging naar de laatste klas van het lyceum, werd ik aan het begin van het schooljaar plotseling ziek.
Toch ging ik door, maar wat ik ook deed, ik vergat alles zodra ik mijn werkblad kreeg. Als ik uit de klas ging wist ik wel alle antwoorden. Uiteindelijk moest ik de klas overdoen. De tweede keer lukte het weer niet en werd ik overgeplaatst naar havo waar ik ook de examenklas moest overdoen.
Ik was moe van alles en wilde opgeven. Vrienden met wie ik samen zat waren al lang geslaagd en studenten die later ingeschreven waren zaten nu samen met mij in dezelfde klas of lieten me achter. Ik voelde me dom en ik schaamde mij.
Ik herinner me de avond dat ik huilend op mijn bed zat. Ik hield mijn situatie voor aan mijn pastor en hij bemoedigde om niet op te geven. Nadat ik hem alles uitlegde zei hij dat het een strijd is en dat ze mij zouden helpen.
We hebben gebeden, maar ook dat jaar moest ik het schooljaar overdoen. “Waarom, God?” riep ik die avond. “Ik heb alles gedaan. Ik heb gebeden, ik heb gestudeerd. U zegt dat U geen bidder laat staan, maar ik voel me in de steek gelaten. Ik word uitgelachen. Ik wil Uw hand zien Vader. Niets is onmogelijk voor U. Ik ben moe.”
Die avond droomde ik.
Ik was in een dorp. Het voelde bekend, maar ook vreemd. Ik herkende mijn ouders, een paar neven en nichten. We zochten elkaar, maar telkens raakten we elkaar kwijt. We probeerden bij elkaar te komen, maar hoe hard we ook liepen, we kwamen niet vooruit. Het was alsof we vastzaten.
Toen keek ik omhoog. Ik zag een man. Hij keek me aan met een blik vol rust en autoriteit.
“Geef mij je hand,” zei hij.
Ik aarzelde niet. Ik strekte mijn hand uit. Zodra Hij mij vasthield, begon ik te lopen. En dit keer kwam ik vooruit. Ik liep verder dan ooit. Maar terwijl ik liep, besefte ik dat alleen ik vooruitging.
“Neem me familie ook mee aub” vroeg ik.
Hij keek me aan en zei zacht maar beslist: “Ze zullen je volgen.”
Toen werd ik wakker.
Dat was het moment waarop iets in mij veranderde. Ik begreep dat dit mijn overwinning was en dat ik het voorbeeld zou zijn. Niet omdat ik beter was, maar omdat Jezus een begin moest maken.
Drie jaren terug ben ik afgestudeerd aan de Anton de Kom Universiteit van Suriname. Ik was de eerste in mijn familie. Ik ben nu mijn masteropleiding aan het afronden. Mijn neef en nicht, die recent bekeerd zijn, hebben ook hun middelbare school diploma op zak. Ik geloof dat God grote dingen zal doen in mijn familie.
Ik studeer niet alleen voor mezelf.
Ik studeer omdat ik genade heb gekregen om het te kunnen doen.
Ik studeer zodat mijn nichten en neven zien dat er hoop is in Jezus.
Ik studeer zodat mijn ooms en tantes zien dat Jezus sterker is dan elk familiepatroon.
Aan iedereen die dit leest en denkt dat het te zwaar is en het niet zal lukken, wil ik zeggen houd vol. Je doorbraak is dichter bij dan je denkt.
Bemoediging:
Als je tot bekering komt, is het van eminent belang dat u patronen in uw families bestudeert. Zowel aan moederskant als aan vaderskant.
Veel mensen geloven dat ze automatisch verlost worden van familievloeken, wanneer ze tot bekering zijn gekomen. Maar de praktijk wijst anders uit.
Vaak staan we er niet bij stil. Maar als je goed oplet, zul je zien dat bepaalde problemen zich steeds voordoen in de familie. Je bent bekeerd, je dient God trouw en toch leidt je een leven van nederlaag. Deze dingen zijn vaak het gevolg van vloeken.
Je gaat specifiek ervoor moeten strijden.
—EINDE—
P.S.: De bemoediging is gebaseerd op een Facebookpost van Patricia Main. In haar oorspronkelijke post gaat zij dieper in op het belang van het kennen van familiepatronen vóór het aangaan van een huwelijk.
Ik heb dit specifieke gedeelte uit haar boodschap gehaald, omdat deze patronen niet alleen relevant zijn voor het huwelijk, maar ook van groot belang zijn voor persoonlijke groei, geestelijke volwassenheid en geestelijke strijd.
Het herkennen van terugkerende patronen binnen je familiegeschiedenis helpt je om bewuster te leven, gerichter te bidden en actief te strijden tegen datgene wat je leven kan belemmeren.
Via deze link kun je haar volledige post lezen, waarin zij dit onderwerp uitgebreider en in een andere context toelicht. Vergeet niet om haar pagina te volgen.