“Stuur ik je hiervoor naar school? Welke rommel zit je uit te halen? Ben je gek geworden? Jij gaat eruit! Eruit!”
Pauze.
Laten we even teruggaan…
Bianca hield hun vriendschap en verliefdheid geheim.
Maar op een dag gebeurde het…
Bianca’s hele leven stortte in. Ze verloor in één klap alle hoop en alle toekomstdromen.
Alsof de toekomst die ze voor zich zag, werd weggespoeld als water in een toilet.
Vanaf dat moment voelde ze zich verschrikkelijk.
Ze wilde niet meer eten, niet drinken, eigenlijk wilde ze niet meer leven.
Ze durfde de straat niet op, want: wat zouden de mensen over haar zeggen?
Je vraagt je vast af wat er met Bianca gebeurd is.
Maar eerst moet je begrijpen hoe haar leven eruitzag vóór die dag.
Bianca kent haar vader niet.
Ze heeft hem nooit gezien, nooit van hem gehoord.
Mama werd altijd boos als ze haar vroeg naar haar vader. Op de kleuterschool kwam ze met een werkstuk voor Vaderdag, maar er was niemand aan wie ze het kon geven.
“Mama, mama, de juf zei dat ik dit aan papa moest geven!”
“O, mooi,” zei mama. “Gooi het maar in die ton. Je vader krijgt het wel!”
Ze was nog jong en had het nooit begrepen. Als andere kinderen over hun vader spraken kon Bianca nooit meedoen. Ze had niets om te vertellen.
Vaderliefde heeft ze nooit gekend.
En de liefde van haar moeder? Dat voelde eigenlijk ook niet als liefde.
Bianca voelde zich alsof ze een straf was.
Gesprekken met haar moeder waren kort, afstandelijk, of gevuld met irritatie.
Alsof haar aanwezigheid alleen maar voor problemen zorgde.
Haar leven werd nog zwaarder toen haar eerste stiefvader in huis kwam.
Mama werd zwanger, en ineens werd Bianca een zorgmoeder.
Alle taken en verantwoordelijkheden kwamen op haar schouders terecht. Bianca moest vaten, bezemen en zorgen voor de baby.
Ze had geen ruimte om kind te zijn, om te spelen, om te dromen.
Toen mama uit elkaar ging met die man, kreeg Bianca de schuld.
“Fa yu e gers’ yu pa! Ga van hier!” gilde mama.
Zonder die stiefvader kwam er iets meer rust, maar…
Een alleenstaande moeder met twee kinderen in Suriname?
Je weet hoe moeilijk dat is.
Mama werkte twee banen om rond te komen.
Maar opvang kon ze niet betalen.
Dus moest Bianca een jaartje thuisblijven van school om voor haar zusje te zorgen.
Zelfs haar enige bezigheid ….de school, werd haar ontnomen.
Totdat mama weer een man ontmoette.
Hij gaf haar aandacht, maar hij werkte niet.
Hij leefde van het zweetgeld van mama.
Hij kon wel op de kinderen letten.
Dus mocht Bianca eindelijk weer naar school.
Ze had een heel schooljaar en het eerste kwartaal van het nieuw schooljaar daarop gemist, maar ze was slim en haalde snel de leerstof in.
Ze deed haar best en hoopte haar moeder trots te maken.
Maar toch kwam er geen erkenning.
Geen compliment, geen schouderklopje.
Ze voelde zich leeg en gebroken. Niets wat ze deed was goed genoeg.
Ze was vaak depressief, maar ze concentreerde zich op haar schoolboeken, die waren haar enige uitlaatklep.
De leraren merkten tekenen van verwaarlozing en probeerden met haar moeder te praten, maar Bianca moest daarvoor boeten.
“Wat heb je nou weer gedaan? Wat heb je die mensen gezegd? Ik haal je straks weg van die school!”
Stel je dan voor…
Een jong meisje dat voor het eerst iemand ontmoet die écht naar haar luistert en complimenten geeft.
Een jongen die haar troost, haar eten geeft tijdens de pauze, die haar laat voelen dat gezien wordt.
Marvin werd haar zonnestraal.
Haar schoolcijfers daalden, maar niet ernstig.
Ze droomde gewoon meer over Marvin dan over wiskunde.
Voor het eerst voelde ze zich gehoord, gezien en gewaardeerd.
Totdat… die dag aanbrak.
De dag waarop haar slechte leven nog slechter werd.
De dag waarop ze werd verkracht door haar stiefvader.
Eerst één keer, toen weer en toen werd het routine.
Ze vertelde het huilend aan haar moeder.
Maar mama geloofde haar niet.
“Je zit gewoon te liegen!”, gilde haar moeder.
Want de stiefvader klaagde juist over haar: dat ze met jongens liep en hun namen in haar schrift schreef…
Alsof dat niet voldoende was, werd ze zwanger.
Volgens haar stiefvader was Marvin de vader.
Want Marvin was de enige naam die steeds in haar schrift stond.
Toen mama het ontdekte, brak de hel los:
“Stuur ik je hiervoor naar school? Welke rommel zit je uit te halen? Ben je gek geworden? Jij gaat eruit! Eruit!”
En ja, ze moest weg.
Maar ze had eigenlijk nergens om naartoe te gaan.
Met alleen een rugtas en een gebroken hart kwam ze terecht bij haar oma – de moeder van haar moeder.
En wat ze daar gaat ontdekken… zal een wereld van openbaring voor haar openen.