Omar is al jaren verliefd op Larissa, maar kan haar niet zeggen. Hij is ook nooit opgevallen bij Larissa. Hij was niet lang, niet zwart, niet atletisch gebouwd en had geen baard. Wat hij wel had, was een hart dat sneller klopte zodra Larissa in de buurt was.
Larissa en Omar zijn samen opgegroeid en hebben bijna alles samengedaan. Wanneer kinderen jong zijn is alles onschuldig, maar naarmate ze ouder worden, kijken ze anders naar het leven.
Vanaf de muloschool had Omar een ongekende zwakte voor Larissa. Hij wist precies wat Larissa leuk of lekker vond. Ze waren beste vrienden en konden over alles praten. Maar het is jammer wanneer je iemand zoveel kan vertellen behalve wat je echt voelt. Omar wist wat haar favoriete kleur, eten, auto, drank en snack was, maar ook op welke type jongens ze viel.
“I like my man with a beard, dark, tall, strong and hot you know”, zei ze ooit lachend, terwijl ze door foto’s op haar telefoon scrolde en Omar wees.
Omar lachte mee, zoals hij altijd deed.
Maar zijn hart deed pijn, omdat hij wist dat hij niets had van wat Larissa allemaal leuk vond in een man.
Wat hij had is liefde en consistentie in het tonen van die liefde met de hoop dat Larissa het ooit zou weten. Omar bleef rustig waar het veilig was, de friendzone, een plek waar hij veilig genoeg vond om zijn fundament te bouwen totdat hij de durf had om te doen wat zijn hart hem zegt.
“Ik ben liever in haar leven als bestie dan helemaal niet in haar leven”, zei Omar altijd aan zichzelf, maar dit besluit kwam met veel pijn die hij nieteens kon laten merken.
Larissa’s liefdesleven was een aaneenschakeling van cool, hot guys die niets wisten over haar hart. En telkens als het misging, was Omar daar als de man die haar echt begreep, als medicijn op de wonden van haar hart.
Hij luisterde naar elke zin, elk woord, elk verwijt. Hield haar vast wanneer ze huilde en liet haar uithuilen tegen zijn borst terwijl hij zijn adem inhield, bang dat ze zou voelen hoe zijn hart te snel klopte.
“Baby kijk naar me. Hij is het niet waard…. En dan geef ik haar een kus en neem alle pijn en verdriet weg”. Omar smelt weg in gedachten, maar het gehuil van Larissa brengt hem snel terug naar de realiteit.
Hij hield van Larissa op de stilste manier die er bestond en voor hem was dat voldoende, totdat ze Guillermo ontmoette.
Guillermo was voor Larissa alles wat ze zocht in een man. Ze sprak de hele dag over hem.
Bij de kennismaking wist Omar ook dat hij anders was. Guillermo’s uitstraling was om van te smelten. Hij lachte met zijn ogen en sprak met zijn lippen zonder dat er een woord uit zijn mond kwam. Zijn ogen gleden all over Larissa en daarna keek hij naar Omar.
“Dus jij bent die Omar,” zei Guillermo terwijl hij Omar een stevige handdruk gaf.
“Ja”, antwoordde hij.
“Je had haar, maar nu is ze van mij”, zei Guillermo. Hij lachte maar hij was serieus.
Omar lachte ook, maar het was een lach van pijn. Hij keek naar Larissa, maar haar ogen waren alleen gericht op Guillermo.
Vanaf toen was het proces ingezet om deze twee vrienden zo ver mogelijk van elkaar te houden.
“Ik ben een man en ik weet wat ik zie. Omar wil je. Vanaf nu wil ik niet dat je met hem bemoeit”, begon Guillermo op een dag.
“Hij is mijn beste vriend. Hij is als mijn broer, hij heeft nooit zo naar me gekeken”, zei Larissa.
Maar Guillermo wilde niets weten: “Als je van me houdt, houd je rekening met mijn gevoelens”
Langzaam werd Omar naar de achtergrond geduwd. Appjes bleven onbeantwoord en ze zagen elkaar nauwelijks.
“Hij is onzeker over onze vriendschap. Ik heb hem uitgelegd dat we gewoon vrienden zijn, maar hij wil het niet begrijpen. Ik mis je Omar, maar ik wil echt dat deze relatie lukt”, zei Larissa.
Omar zei: “Hij houdt niet van je. Hij is een narcist”
“Dus omdat hij een beetje onzeker is, is hij een narcist. Jij zou me beter moeten begrijpen. Ik heb nu pas iemand van wie ik echt houd en omdat hij niet van je houdt, is hij een narcist. Dat is kinderachtig en laag”
Die woorden deden pijn, maar Omar zei niets meer. Hij bood zijn verontschuldigingen aan en wenste haar succes.
Zeven maanden gingen voorbij en Omar sprak Larissa nog zelden. Totdat ze een avond op zijn deur klopte met tranen in haar ogen.
“Ik kan niet meer,” fluisterde ze.
Guillermo bleek controlerend, maar ook manipulatief en hard met woorden. Omar zei niets. Hij sloeg zijn armen om haar heen en hield haar vast alsof hij haar bij elkaar probeerde te houden.
Opnieuw was hij de man die de gebroken delen van haar hart hielp bijeenrapen.
Hij bracht haar uit. Nam haar mee naar plekken waarvan hij wist dat ze ze leuk vond. Liet haar lachen, langzaam weer ademen.
Het was Valentine en Omar besloot Larissa uit te brengen. Na die avond uit, terwijl ze in zijn woonkamer zaten, brak ze opnieuw. Haar tranen vielen op zijn shirt terwijl ze zich afvroeg waarom ze steeds voor de verkeerde mannen viel. “Waarom zijn ze niet als jou?”, vroeg Larissa.
Hij tilde haar gezicht op, wilde iets zeggen, maar ze kuste hem. Het was geen gewone kus, het leek op iets wat ze allang wilde doen.
Voor Omar was het alsof alles waar hij ooit van had gedroomd eindelijk echt werd.
Maar plotseling stopte ze.
“Ik… ik moet gaan.”
De volgende dag deed Larissa alsof er niets was gebeurd.
Omar kon het niet begrijpen.
“Hoe kan je zo normaal doen?” vroeg hij. “Alsof er gisteren niets is gebeurd?”
Ze haalde haar schouders op.
“Omdat het niets is, Omar.”
“Voor jou misschien”, zei hij boos en liep weg.
Twee dagen liet hij niks van zich horen. Toen ging Larissa thuis bij hem.
“Waarom ben je boos op me?” vroeg ze.
Hij keek haar aan.
“Ben je serieus? Weet je echt niet waarom?”
“Het was een fout”, zei ze. “Ik was verdrietig en emotioneel. Die kus betekende niets. Sorry”, zei Larissa.
“Sorry? Ik heb je al die jaren nooit aangeraakt op een manier die niet mocht. Nooit misbruik gemaakt van je pijn. Weet je hoe het aanvoelt om iemand te willen, maar je moet jezelf tegenhouden? Ik heb dat gedaan uit respect ongeacht mijn gevoelens en jij kust me en verwacht dat ik het moet zien als een spel”
“Waarover praat je?”, vroeg Larissa.
“Ik houd van je Larissa. Vanaf we op de muloschool zaten. Ik wil meer dan je bestie zijn. Ik wil de man zijn die je eindelijk laat zien wat je verdient. Ik heb geprobeerd om je dit te laten zien door wat ik doe, maar nu moet ik het zeggen”
Larissa was stom. Ze vertrok zonder iets te zeggen naar huis. Die avond kon ze niet slapen. Ze dacht aan Omar en alles wat hij had gedaan vanaf ze kinderen waren.
En toen kwam de angst: Als dit misgaat, verlies ik mijn beste vriend.
Drie dagen later stond ze weer voor zijn deur.
Omar sprak eindelijk zijn gevoelens uit.
“Ik heb altijd van je gehouden Larissa”
Larissa zei: “Ik weet niet hor. Als dit misgaat ben ik ook me bestie kwijt”
Hij keek haar aan.
“Geef me één kans, ik beloof je dat de man ben voor jou”
“Ik moet even nadenken hierover”, zei Larissa.
Een week later nam ze een besluit. Dat was tien jaar geleden.
Omar behandelt haar nog steeds alsof het de eerste keer is dat hij haar zag. Ze hebben twee kinderen. Het leven brengt problemen, maar hun liefde is sterker.
—EINDE—
Leave a Reply