I think I was scammed. Ik had nooit gedacht dat ik dit zou zeggen, maar je kan echt opgelicht worden door de liefde of is het door de persoon? Anyway ik had nooit hieraan gedacht. Niet na de manier hoe ons liefde begon en the way he showered me with love. Maar soms leert het leven je de hardste lessen via de mensen die je het meest vertrouwt.
Ken je het lied ‘Safri’ van Powl Ameerali? Precies wat hij zingt ervaarde ik toen ik hem de eerste keer zag en hij me vroeg om te dansen. Hij had die stoere glimlach met ogen die me lieten weten dat ik werd gezien en binnen enkele minuten liet hij me lachen alsof we elkaar al jaren kenden.
Nadat ik hem mijn nummer gaf belde hij me elke ochtend en avond en luisterde naar elke kleine detail van mijn dag. Hij bracht bloemen voor me zonder dat ik jarig was of iets te vieren had. Als een man je favoriete chocolade koopt die in een random gesprek ter sprake kwam, dan heeft hij echt aandacht voor jou en wat je leuk vindt.
He was a perfect gentleman. Als ik met hem was moest ik durven om een cent uit te geven. Ik moest maar iets aanhalen en ik kreeg het. Ik kreeg letterlijk princess treatment. Ik moest maar iets leuk vinden en ik kreeg het zonder te vragen. Wat me blij maakte was dat hij niest miste. Een nieuwe pruik merkte hij meteen op en van hem kreeg ik de mooiste complimenten. More reason for me to look good for my lover.
Na een jaar gingen we samenwonen. Maar de man met wie ik ging samenwonen, was niet de man die ik daarvoor had gekend. Zes maanden lang ging het goed. Toen begon het.
Op een avond zei ik dat ik een 22 inch Raw Burmese curly texture wilde. Gewoon zoals ik deed toen we aan het daten waren.
“Ey mi no mang nanga den nep nep san dati yere. Mo teigi eerlijk. Mi no mang geef moni uit tap den san dati,” zei hij.
Ik lachte zenuwachtig, wachtend op een ‘issa prank baby, hoeveel geld heb je nodig?’. Maar hij bleef me alleen strak aankijken. Hij was serieus dus.
Ik zei mezelf dat hij misschien even stresste en een mood swing had. Ik betaalde zelf voor mijn haar, maar hij werd boos. Hij zei dat hij het hoofd van het gezin was en dat ik naar hem moest luisteren en doen wat hij zegt.
Diezelfde dag kwam ik ook thuis met mooie nagels, maar hij dwong me om ze weg te halen. Hij zei: ‘Na so hoeroe e biging. Tef k’ba tra mang e chant yu. Ie trow kba, den san’ dat’ no de fanowdoe. Mi lob’ mi vrouw natural’
En zo moest ik stoppen met het zetten van vals haar, valse nagels, zelfs make-up moest weg.
Daarna kwamen de gesprekken over kleding. Geen rokken en jurken boven de knie, geen strakke kleding, geen jeansbroeken, geen leggings. Het liefst moest ik gekleed gaan in lange oversized jurken tot mijn enkel en een kroese bol.
Toen moest ik ook voor rekeningen betalen. “We gaan vanaf nu alles 50/50 doen,” kondigde hij op een avond aan.
Ik was stom. In onze hele relatie beloofde hij dat hij voor me zou zorgen, dat ik me nooit zorgen hoefde te maken over geld. Maar nu maak ik het tegenovergestelde mee.
Het ergste was niet eens het geld, want gelukkig mocht ik mijn baan behouden. Maar ik kon niets doen wat ik leuk vond. Hij bepaalde wat ik wel en niet mocht doen of koen. Iedere keer dat ik een mening gaf over geld, familie, zelfs iets kleins als wat we zouden koken, liet hij me mijn plek weten.
“Jij bent een vrouw. Ik heb jouw mening niet nodig. Hou je gedachten gewoon voor jezelf.”
Ik begon me onzichtbaar te voelen in mijn eigen huwelijk.
De man die ooit mijn hand vasthield in het openbaar, liep nu helemaal voor me met zijn telefoon in de hand, nauwelijks bewust van mijn aanwezigheid. De man die ooit trots over me sprak tegen zijn vrienden, had nu niets goeds te zeggen over me.
Wanneer ik klaagde, verdraaide hij alles en was het mijn schuld.
‘Ik was veranderd’, ‘Ik eiste te veel’, ‘ik was dit en dat’
Ik was gebroken en stelde mezelf constant vragen. Overdrijf ik? Ben ik echt veranderd? Ben ik het probleem?
Maar diep vanbinnen wist ik het. De man van wie ik hield bestond niet. Hij acteerde gewoon om me te winnen. Toen ik eenmaal bij hem was, liet hij zien wie hij werkelijk was: een narcist die leefde van controle.
Het heeft twee jaren geduurd voordat ik eruit stapte. Twee jaren voordat ik besefte dat hij niet zou veranderen. Hij was niet mijn beschermer of mijn partner. Hij was mijn cipier, en ik was de gevangene die hem vrijwillig de sleutels had gegeven.
Gelukkig waren we niet getrouwd en hadden we nog geen kinderen. Het was gemakkelijker voor mij om te vertrekken. Langzaam vond ik mezelf terug en begon ik weer te doen wat ik leek vond zonder veroordeling.
Moraal van het verhaal? Wees vanaf het begin open en eerlijk over de behoeften en verwachtingen die je hebt van je partner. Zo kan je partner bepalen of hij/zij in een relatie met je wil stappen. Het is niet nodig om een vals beeld van jezelf te creëren of iemand te misleiden om liefde te winnen, want zulke maskers vallen vroeg of laat af. Ware liefde heeft geen manipulatie nodig, maar groeit op basis van vertrouwen, echtheid en respect.
Lezers, denken jullie dat iemand deze situatie kan voorkomen? Hoe doe je dat?
—EINDE—