Vergeef jezelf voor jouw verleden

Soms doe je iets en het achtervolgt je voor de rest van je leven. Elke keer wanneer je probeert om blij te zijn en die gedachte komt, verdwijnt alle vreugde. Ooit was ik in die situatie. Er waren momenten waarop ik wakker werd en mijn verleden zat vlak naast mijn bed, alsof het nooit heeft geslapen. Ik heb vaak gewenst dat ik de tijd kon terugdraaien, maar sommige daden laten zich niet vergeten. Ze volgen je overal, ook als het leven verdergaat.

Ik was zestien toen ik zwanger raakte. Ik was jong en vooral doodsbang voor mijn vader die altijd dreigde mij eruit te zetten als ik op jonge leeftijd zwanger zou raken. Toen het zover kwam, wist ik niet hoe ik moest praten of hulp moest vragen. Dus maakte ik een keuze waarvan ik toen dacht dat het mijn enige uitweg was.

Ik herinner niet alleen de fysieke pijn na de ingreep, maar vooral het schuldgevoel dat kwam en nooit echt meer wegging. Ik deed alsof ik sterk was, alsof het me niets deed, maar elke keer dat ik alleen was, voelde ik het. Toen mijn ouders er toch achter kwamen dat ik zwanger was geweest, voelde het alsof de grond onder me wegzakte.

De pijn van hun ontdekking deed bijna net zo veel pijn als de daad zelf. Mijn vader was boos vanwege het gevaar waarin ik me zelf had gebracht, maar het leven ging door. Ik heb mijn school afgemaakt, had een goede baan en de volgend stap was trouwen.

Ik was zevenentwintig toen ik Joel ontmoette. We trouwden, vol hoop en plannen voor de toekomst. Ik was gelukkig en dacht dat het verleden eindelijk achter me lag. Totdat het verleden opnieuw voor de deur stond.

Kort na ons huwelijk ontdekten de artsen kanker. Het woord alleen al maakte me bang. Ik moest mijn eierstokken en eileiders laten verwijderen. Ze zeiden dat het optijd was ontdekt en dat ik dankbaar mocht zijn. En ik was dankbaar. Echt. Er was opluchting dat deze kwaadaardige ziekte niet verder had kunnen groeien. Maar tegelijk was er een ander verlies waarop ik als vrouw niet op voorbereid was.

Ik werd per direct onvruchtbaar. Een kind dragen of baren was niet meer voor mij weggelegd. Ik kon het niet verwerken. Joel troostte mij en zei dat we kinderen kunnen adopteren als ik die zo graag wil. Het voelde alsof mijn verleden plots weer voor mijn deur stond. Op een avond barstte ik. Ik keek Joel aan, die alles deed om mijn te troosten. Mijn stem trilde en de woorden kwamen eruit voordat ik ze kon tegenhouden.

“Je begrijpt het niet,” zei ik huilend. “Als ik nooit die abortus had gepleegd, had ik vandaag een kind dat ik de mijne kon noemen.”

Hij keek me zichtbaar geschrokken aan.
“Wat bedoel je?” vroeg hij zacht.

De tranen namen het over. Mijn lichaam beefde terwijl ik het eindelijk uitsprak.
“Toen ik zestien was, heb ik een abortus gepleegd.”

Hij zweeg even.
“Waarom hoor ik dit nu pas?” vroeg hij.

“Ik had niet gedacht dat het een probleem zou worden en ik schaamde me”

Ik wist dat het pijn deed, maar Joel werd mijn grootste steun. Hij hield onvoorwaardelijk van me, ook toen ik dat zelf niet kon en hem niet in zijn ogen kon aankijken. Hij herinnerde me eraan dat ik meer was dan mijn verleden, meer dan mijn fouten, meer dan wat mijn lichaam wel of niet kon dragen.

Elke keer als ik iets las over abortus voelde ik de pijn. Als ik foto’s en video’s van babyshowers zag werd ik herinnerd van iets wat ik nooit zal hebben door eigen schuld. Elke keer als ik hoorde dat een vriendin of familie zwanger was of was bevallen, huilde ik. Joel zei altijd dat we konden adopteren, maar ik dacht dat ik geen kinderen verdiende en veegde ik abortus altijd van de tafel. Dat is hoe ik mezelf probeerde te straffen voor iets wat ik had gedaan.

Er kwam een punt in mijn leven waar ik leerde om loste laten en te accepteren dat ik vergeven was en mocht genieten van kinderen. Vandaag heb ik misschien geen biologische kinderen, maar ik ben moeder van twee pleegkinderen die mijn hele hart bezitten. Het heeft lang geduurd. Jaren van tranen, vragen en gesprekken met God. Maar ergens onderweg heb ik geleerd dat vergeving ook voor mij is en dat God mij allang had vergeven, zelfs toen ik mezelf nog niet kon vergeven.

Mijn verleden heeft me gevormd tot de moeder die ik nu ben voor mijn kinderen. Het heeft pijn gedaan, maar het heeft me niet gebroken. Als jij dit leest en denkt dat jouw verleden te zwaar is om te dragen, vergeef jezelf en ga verder.

Bemoediging:

We maken allemaal fouten. Voor sommige fouten konden we onszelf vergeven. Andere fouten blijven ons achtervolgen en hebben zelfs nu nog invloed op onze huidige realiteit. Misschien heb je iets gedaan of iets gezegd waarop je niet trots ben.

Iets wat je niet aan mensen kan vertellen. Elke keer als je eraan denkt of als men erover praat voel je je schuldig. Je probeert verder te gaan met je leven, maar het schuldgevoel houd je tegen. Je hebt God om vergeving gevraagd, maar de pijn en schuld zorgen ervoor dat je niet gelooft dat je vergeven bent.

Als je niet loslaat zal je blijven lijden voor iets waarvoor je al vergeven bent.

Vergeef jezelf, erken dat je een fout hebt gemaakt of zonde hebt begaan en ga bij God. Want als wij onze zonden belijden, is Hij getrouw en rechtvaardig om ons te vergeven en ons te reinigen van alle ongerechtigheid.

Het feit dat je je schuldig voelt, is een teken van berouw en een verandering van houding. Maar laat de duivel daar geen misbruik van maken door je te veroordelen. God vergeeft de zonde. We moeten Gods vergeving gebruiken om ook onze schuld los te laten.

—EINDE—