Veel vrouwen genieten niet van seks, omdat ze denken dat seks iets is wat vooral voor de man bedoeld is.
Hij zou het moeten weten. Hij zou moeten voelen wat jij nodig hebt. En vragen om seks, of zeggen wat je leuk vindt, dat past gewoon niet.
Het is bijna taboe voor een vrouw om open te praten over haar eigen verlangen, laat staan om te zeggen: “Ik wil je.”
Ik was ooit die vrouw. Ik zei nooit wat. Niet dat ik niet wist wat ik wilde, maar ik dacht dat mijn partner iets zeggen, beledigend zou overkomen. Dus ik was jarenlang in een relatie, maar ik heb nooit echt genoten van s*ks.
Voor hem had ik een partner bij wie ik niet kon klagen. Hij wist wat hij deed en ik genoot. Hij kende mijn lichaam soms meer dan mezelf en wist me op een punt te brengen waar ik niets anders wilde dan hem alleen.
Elke kus, elke aanraking had een doel en s*ks was iets dat ik graag wilde. Maar hij was onaardig tegen me, soms sloeg hij me en deelde s*ks als het ministerie van Sociale Zaken bij het uitdelen van Monikarta’s.
Toen ik mijn huidige partner ontmoette, dacht ik: dit is het.
Hij was lief, respectvol, een echte man met een warm hart. Maar in bed… had hij bijna nooit tijd. Althans daarop leek het. Voor mij was hij een bevestiging dat seks alleen voor de man is.
Hij deed zijn best, maar er was geen connectie.
Elke keer hetzelfde ritueel:
Een paar zachte kussen, wat strelingen, dan zijn hand tussen mijn benen.
Als het een beetje vochtig voelde, dacht hij dat dat genoeg was en dan ging hij erin.
Vaak had ik dan een branderig gevoel daar. Waarom ik niets zei? Wel, ik durfde niet
Ik dacht dat het zo hoorde.
Dat seks iets was waar je je als vrouw maar aan moest overgeven, omdat mannen er nu eenmaal meer van genieten.
Omdat ik geleerd had dat als een man van je houdt, je hem tevreden moet houden.
Elke keer is het hetzelfde.
Ik voelde het branden, alsof mijn lichaam wilde zeggen: ik ben er nog niet.
Maar ik zei niets. Ik kneep mijn ogen dicht, beet op mijn lip, keek naar het plafond en liet het gebeuren.
Soms gebruikte hij glijmiddel als het te droog aanvoelde. En ik was dankbaar dat hij dat deed, want dat betekende dat hij tenminste iets merkte.
Maar zelfs dan voelde het niet goed. Geen pijn, geen plezier. Alleen leegte en teleurstelling na elke s*ks.
Ik begon me af te vragen of dit normaal was. Of er iets mis was met me of als dit gewoon iets is wat vrouwen moeten verdragen?
Tot ik op een avond een video voorbij zag komen.
Een vrouw sprak over hoe veel vrouwen niet durven praten over hun verlangens, over hun pijn, over wat ze fijn vinden.
Ze zei: “Je lichaam hoort niet te zwijgen. Als je niets zegt, weet hij niet hoe hij je kan raken.”
Die zin bleef wekenlang in mijn hoofd echoën. Ik oefende in mijn hoofd wat ik zou zeggen, maar elke keer loog ik dat het goed was, dat ik het lekker vond.
Tot die ene avond toen hij vroeg of alles goed was, en ik hoorde mezelf zeggen: “Ja”
Alsof hij het aanvoelde, vroeg hij: “Ben je eerlijk?”
Dat was mijn kans om eerlijk te zijn.
Ik vertelde hem hoe ik me voelde. Hoe ik nooit echt genoot, hoe ik soms pijn voelde, hoe ik soms scheurtjes kreeg, dat ik bang was dat als ik zei: “Speel nog een beetje met me”, hij zich beledigd zou voelen.
Dat ik mezelf nooit had geleerd om te zeggen wat ik nodig had.
Hij werd stil. Ik zag de teleurstelling in zijn gezicht, terwijl hij zijn kleren aantrok en naar buiten ging.
Na een uur kwam hij terug en zei:
“Wat je hebt gedaan is niet goed. Al die tijd dacht ik dat ik het goed deed, omdat je niets hebt gezegd. Mi broko echt”
Ik zei: “Ik wist niet hoe ik je moest zeggen. Ik was bang dat je je beledigd zou voelen.”
Hij zei: “Babe, het doet pijn, maar je hoeft geen sorry te zeggen. Ik ben fout geweest. Ik moest je vragen. Sorry, ik beloof je dat ik het beter zal doen.”
Die avond heb ik voor het eerst een man verteld wat ik leuk vond en wat ik wilde. Voorzichtig, want ik schaamde me een beetje. We hebben gelachen en gesproken en vanaf toen was alles anders.
Hij nam zijn tijd en ik zag dat hij alles deed wat ik leuk vond. Hij stelde vragen en seks was nooit zo goed geweest. Het ging niet altijd goed, maar met de tijd leerde hij het.
Hij leerde me kennen met zijn handen, zijn ogen, zijn woorden. We leerden elkaar op een andere manier kennen en seks werd eindelijk iets dat we samen deden en samen van genoten. Dit alles, omdat ik eindelijk durfde te praten en een partner had die wilde leren.
Moraal van het verhaal:
Vrouwen moeten durven te praten over wat ze nodig hebben. Het heeft geen zin om je te schamen voor iets wat bedoeld is om te verbinden. Als je niets zegt, weet die man niet hoe je te bevredigen.
Mannen moeten niet alleen aan zichzelf denken, maar vragen stellen, luisteren en willen leren. Dat ze altijd voor je ligt betekent niet dat ze ook ervan geniet.
Seks is communicatie. En wanneer beiden durven te praten, zullen ze het mooie ervan zien.
Wat heb jij geleerd uit dit verhaal?
—EINDE—