“Ik denk niet dat er een man is op deze wereld die van me zal houden zoals Luciano.”
Dat waren de woorden die steeds door Manuella’s hoofd gingen.
Elke vrouw moet eens ervaren hoe goed het voelt om een man te hebben die van je houdt. Maar wat doe je als die man niet meer in je leven is?
Manuella was dertig. Ze had te veel teleurstellingen gekend vóór ze Luciano ontmoette. Mannen die haar onzeker maakten. Mannen van wie ze meer hield dan zij van haar. Ze was ervan overtuigd dat ware liefde niet voor haar bestemd was.
Maar toen kwam Luciano in haar leven.
“Het maakt niet uit wat je me zegt Manuella. Je gaat me vrouw worden”, zei hij.
Manuella haatte het lef waarmee hij haar benaderde en dingen deed, maar na maanden aandringen besloot ze hem een kans te geven. Maar ze moesten eerst als vrienden beginnen.
“Ik wist niet dat je me nog niet zag als een vriend na alles wat ik deed”, lachte Luciano.
Manuella zei: “Wel, zie het als je proeftijd om me man te worden”, terwijl ze een knipoog maakte.
Hun eerste maanden samen waren niet perfect.
“Waarom moet je altijd alles in je eentje oplossen?” had Luciano haar eens gevraagd na een discussie.
“Omdat ik dat gewend ben” had ze scherp geantwoord. “Mannen blijven toch nooit.”
Hij keek haar toen lang aan en zei: “Ik ben niet ‘mannen’, Manuella. Ik ben Luciano. Geef me een kans om je te laten zien dat het anders kan.”
En hij was serieus. Hij bleef en samen werkten ze aan hun issues. Had Manuella trust issues, dan moest hij ervoor zorgen dat ze hem kon vertrouwen. Wist ze haar gevoelens niet op een respectvolle manier te uiten, dan moesten ze praten en leren dat respect wederzijds was.
Had Luciano een fout gemaakt, dan zorgde hij ervoor dat hij zijn verontschuldigingen aanbood terwijl Manuella leerde te vergeven.
Op een avond, na weer een kleine ruzie die eindigde in stilte, zat ze op het bed met haar telefoon. Luciano kwam naast haar zitten.
“Ik ben niet als die andere mannen Manuella” zei hij zacht. “Ik houd van je, ik wil een leven met je opbouwen.”
Ze keek hem aan met tranen. “Ik weet, maar ik ben bang dat ik alles verpest?”
“Dan verpesten we het en maken het samen weer goed.”
Dat was Luciano. Niet perfect, maar geduldig en bereid alles te doen voor zijn Manuella.
Door de jaren heen leerden ze elkaar beter kennen en bouwden ze een relatie waarop ze trots waren. Vijf jaren mocht Manuella genieten van iets wat ze dacht dat nooit voor haar bestemd was.
In februari tijdens hun vijfjarige anniversary waren ze naar het binnenland. Daar hadden ze een mooi gesprek dat ze nooit meer vergeet.
Die avond van hun anniversary zei hij: “Weet je dat ik trots op je ben?”
“Waarvoor?”
“Ik heb je zien veranderen van een onzekere vrouw die niets verwachtte van mannen en relaties, naar een vrouw die de durf had om te werken aan zichzelf. Een vrouw die geloofde in mijn liefde en mij een kans gaf.”
Ze lachte en zei. “Aaw thanks babe. Eerlijk, ik had nooit gedacht dat ik me ooit gelukkig zou voelen met een man. Ik ben blij dat ik voor je heb gekozen. Bedankt voor je geduld en je liefde.”
“Ik kan je geen perfect leven beloven,” zei hij terwijl hij haar handen vasthield. “Maar ik beloof dat ik altijd mijn best zal doen om je gelukkig te maken.”
Ze hadden een mooie avond, maar precies een maand daarna werd Luciano ernstig ziek.
Het begon met een normale griep. “Mis me niet teveel. Na een paar weken ben ik weer de oude”, grapte hij zwak vanuit het ziekenhuisbed.
Maar soms komt de dood op de meest onverwachte manier. Na twee weken in het ziekenhuis was de man met wie ze haar hele leven had voorspeld er niet meer.
En met hem ging alles wat ze geloofde over liefde.
Twee jaar later kon Manuella nogsteeds niet verder. Elke man die op haar pad kwam moest leren vechten met een man die al twee jaren was overleden.
Elk woord, elke daad werd vergeleken en bovendien had Manuella een zero tolerance voor fouten.
Haar zus Loreen was haar grootste steun na het verlies, maar zag ook dat Manuella op een pad was waar ze nooit meer liefde zou vinden als ze niet ingreep.
“Manuella,” begon ze voorzichtig, “Denk je echt dat er geen mannen zijn die echt van je houden? Hoelang ga je Luciano als spiegel voor andere mannen houden?”
Manuella keek naar haar. “Je begrijpt het niet. Luciano heeft de lat zo hoog gelegd. Ik heb zoveel meegemaakt, ik wil niet terug naar mannen die me hart gaan breken.”
“Hoe ga je dat weten als je een vooroordeel hebt voor elke man die je benaderd? Hoe ga je dat weten als je niemand een kans geef?”, vroeg Loreen.
Manuella besloot erover na te denken en beloofde aan zichzelf te werken.
Een paar weken later riep Manuella Loreen naar haar kamer.
“Ik heb iemand ontmoet,” zei ze met een smile.
Loreen’s ogen werden groot. “Wat? Vertel!”
“Rustig,” lachte Manuella. “Het is niets serieus. We praten gewoon.”
“Maar je bloost. Hoe heet hij?”
“Carlos. Hij weet alles over Luciano”, ging Manuella verder. “En hij zei dat hij hem niet wil vervangen. Dat hij niet kan houden van me zoals Luciano deed… maar dat hij me op zijn manier wil liefhebben.”
Loreen legde haar hand op haar mond. “Manuella, dat is zo mooi. Wat is het probleem?”
“Ik heb hem gezegd dat ik niet ready ben. Hij appt al dagen, maar ik reageer niet meer. Ik ben bang,” fluisterde ze. “Wat als ik hem vergelijk? Wat als hij nooit genoeg is?”
“Dan geef je het tijd,” zei Loreen. “Je verwachting is onrealistisch. Jij en Luciano hebben 5 jaren gewerkt aan wat jullie hadden. Het is oneerlijk om van een man die je pas ontmoet te verwachten dat hij perfect is.”
Manuella was stil, toen pakte Loreen haar hand en ging verder: “Denk je dat Luciano altijd perfect was?”
“Voor mij wel”, zei Manuella.
“Okay, maar het was niet altijd zo. Weet je nog hoeveel ruzie jullie hadden in het begin? Hoe jij mij huilend belde, omdat hij koppig was?”
Manuella glimlachte door haar tranen heen. “Hij kon irritant zijn”, zei ze.
Loreen: “Precies. Wat jullie hadden, is gegroeid. Dat kwam niet zomaar. Jullie hebben eraan gewerkt. Jij wilde hem gelukkig zien. Hij wilde jou gelukkig zien en samen hebben jullie ervoor gezorgd dat jullie beiden gelukkig waren. Dat is liefde. ”
Manuella zei niets, ze huilde alleen.
“Je gaat opnieuw moeten beginnen met een andere man,” vervolgde Loreen. “Geef hem de ruimte om fouten te maken en die te corrigeren.”
“Ik denk niet dat er mannen zijn zoals Luciano.”
“Natuurlijk niet. Iedereen is uniek”, zei Loreen zacht. “Maar dat betekent niet dat er geen andere goede mannen zijn.”
Die avond pakte Manuella haar telefoon. Ze opende WhatsApp en ging naar de chat tussen haar en Carlos. Hij was online.
Ze dacht lang na over de woorden van Loreen en wilde een kans nemen. Ze typte: “Hey Carlos, ik mis je.”
Maar dat leek een beetje desperate. Ze verwijderde het en typte opnieuw: “Hey Carlos, alles goed?”
Ze twijfelde weer. Ze wiste alles en legde haar telefoon onder haar kussen.
Even later trilde haar telefoon. Het was een app van Carlos met de woorden:
“Hey Manu, ik mis je ook.”
Haar hart sloeg sneller.
“Sorry,” schreef ze terug. “Ik wist niet wat ik moest zeggen.”
“Misschien kun je beginnen met toegeven dat je me ook hebt gemist,” antwoordde hij.
Ze lachte zacht. Tranen rolden over haar wangen. Ze hield de telefoon in haar hand, keek naar boven en zei: “God, ik ga dit weer proberen. Please help me”
“Ja,” typte ze uiteindelijk, “ik heb je ook gemist.”
Denk je dat God haar gebeden heeft verhoord?
Ter overdenking:
Wanneer je iemand verliest die echt van je hield, voelt de wereld daarna kouder. Je vergelijkt niet omdat je dat wilt, maar omdat je hart weet hoe het voelt om echt geliefd te zijn en verlangt naar datzelfde gevoel.
Het is menselijk om bang te zijn dat niemand ooit diezelfde liefde zal brengen. Maar liefde komt niet in identieke vormen. Liefde komt in zoveel vormen.
Mensen zijn uniek, dus niemand zal precies hetzelfde zijn als je geliefde, maar dat betekent niet dat niemand ooit weer van je zal houden.
Je overleden geliefde was geen plafond van jouw geluk. Hij/zij was het bewijs dat je van iemand kan houden en dat iemand ook van jou kan houden.
En een hart dat één keer liefde heeft kunnen geven en ontvangen, kan dat opnieuw.
— EINDE —
Leave a Reply