Op kerstavond stond ik in mijn s*xy glitterjurk voor de spiegel.
Het huis rook lekker, het eten stond bijna klaar, muziek op de achtergrond en toch wist ik al hoe deze avond zou eindigen. Alleen.
Niet omdat ik geen man had, maar omdat ik een man deelde.
Een relatie hebben met een man die geen grappen maakt met zijn vrouw en gezin is misschien wel de meest frustrerende situatie waarin een vrouw die op zoek is naar liefde en aandacht zich kan bevinden.
Ik heet Latoya en had jarenlang een relatie met een sma mang.
Niet omdat ik het zo graag wilde, maar omdat dat was wat het leven mij op dat moment aanbood.
Ik heb nooit geluk gehad met partners. Op de een of andere manier trek ik alleen mannen aan die vrouwen niet weten te waarderen.
De ene sloeg me.
De andere was te lui om te werken en zat thuis te wachten op een baan van lanti.
Van mijn derde partner moest ik telkens SOA’s behandelen.
En de laatste ging weg toen hij hoorde dat ik zwanger was. Een zwangerschap die vroeg eindigde want ik kreeg een miskraam door de stress.
Toen ik Roy ontmoette, stond ik op het punt om op te geven in de liefde.
Hij vond me op een van mijn zwakste momenten en net toen ik dacht dat ik eindelijk alles had gevonden in een man, moest ik horen dat hij een vrouw had.
Ik was de vrouw die altijd zei dat ze nooit met een sma mang zou zijn.
Maar daar was ik, smoorverliefd op een man die niet alleen een vrouw had.
Roy had een gezin: een vrouw en twee kinderen.
En hij liet me vanaf het begin duidelijk weten dat hij geen grappen met hen maakte.
Toch bleef ik, omdat ik dacht dat liefde op een dag alles zou overwinnen.
Roy was goed voor me, dat geef ik toe.
Hij betaalde mijn huur, mijn vaste lasten, gaf me geld en alles wat ik wilde.
Maar met zijn zorg kwamen ook regels. Zoveel regels dat het soms voelde alsof ik in een onzichtbare gevangenis leefde.
Ik mocht na zes uur ’s avonds niet bellen, want dan was hij thuis. “Bel alleen als er echt iets ergs aan de hand is,” had hij gezegd.
Op zondag moest ik hem niet storen. “Zondag is voor mijn vrouw en kinderen.”
Valentijnsdag was voor haar. Wij vierden het een dag eerder of later, maar nooit op de veertiende zelf.
En ik hield me keurig aan die regels, omdat dat de prijs was die ik betaalde voor liefde en aandacht.
Maar een relatie met een man die al een vrouw heeft, werkt niet als je verlangt naar een toekomst samen en in december voel je dat extra hard.
December in Suriname en ik denk overal draait om samenzijn.
Kerst en Owru Yari betekenen liefde, gezelligheid, dansen, familie, eten. Je wil zijn bij de mensen die je het meest dierbaar zijn.
Voor mij was dat Roy, maar Roy hoorde niet bij mij.
Die belangrijke dagen waren voor zijn gezin. Op 24 december kwam hij altijd even langs.
Hij bracht cadeaus, een fles wijn, bleef een paar uur, maar daarna ging hij weer naar huis.
Ik bleef achter met mijn kerstboom, mijn dure jurk, make-up, haar, nagels, de geur van zijn parfum in de kamer en al dat lekker eten.
Elk jaar vroeg ik mezelf af wat de zin was van al dat eten en die gebakjes als hij het niet eens kan meenemen naar huis?
Als ik eerlijk ben, voelde ik me allesbehalve speciaal. En diep vanbinnen wenste ik dat ik zijn vrouw was of mijn eigen man had.
Een man die net zoveel om mij zou geven als Roy om zijn gezin.
Als hij op de avond van de 24e vertrok, zag ik hem pas weer op 27 december.
We gingen uit eten, lachten, deden alsof we normaal waren.
Maar richting oudejaarsavond was er weer afstand.
31 december en 1 januari waren heilig voor zijn gezin.
Op 30 december kreeg ik al een “Happy New Year, babe” en veel geld, maar verder hoorde ik niets van hem.
Hoewel ik een man had die me alles gaf, had ik eigenlijk geen man.
Ik miste iets wat niet met geld te kopen was.
Naarmate je langer in een relatie zit durf je soms je stoute schoenen aan te doen. Dus ik besloot hem te testen om te zien of ik meer kon krijgen dan hij gaf.
Het was 24 december.
Hij had gezegd dat hij niet lang kon blijven, maar ik voelde me verdrietig, ik miste hem en wilde dat hij bleef slapen.
Het was elf uur ’s avonds toen ik hem paniekerig belde.
Hij kwam en ik was blij dat hij kwam. Aangekomen stond ik daar in lingerie, hoopvol, denkende dat hij zou smelten en zou blijven voor wat hij zag.
Maar hij keek niet naar mij. Hij keek op zijn horloge.
“Hiervoor heb je me uit huis gebeld?”
Hij werd boos. Boos omdat ik zijn grenzen had overschreden.
“Ik heb je vanaf het begin gezegd dat ik geen problemen wil,” zei hij.
“Je weet dat dit niet kan.”
“Ik weet het,” zei ik. “Maar ik mis je.”
Hij zuchtte.
“Ik heb een vrouw, Toya. Dit kan niet. Ik ga naar huis.”
En hij liep weg.
Ik zag hem een week lang niet en die week huilde ik.
Niet alleen omdat hij niet kwam, maar omdat ik besefte dat ik nooit de plek zou krijgen die ik zo graag wilde.
Ik was er voor zijn gemak. Niet degene naast wie hij oud zou worden.
In die week begon ik ook naar mezelf te kijken en ik vroeg me af hoe ik in deze situatie ben beland. Ik vroeg me af waarom mijn leven anders was. Ik had nu alles wat ik wilde in een man behalve zijn volledige tijd en aandacht.
“Is dit het leven dat je voor mezelf wil?”, vroeg ik mezelf af. Die reflectie was voldoende.
Nu, jaren later, vier ik kerst met mijn eigen man.
Een man die blijft slapen, een man die me nooit vraagt om niet te bellen, een man met wie ik overal naartoe kan.
We maken samen plannen voor het nieuwe jaar en in de avond kan ik lekker in zijn armen liggen zonder haast, zonder verdriet dat hij straks weg moet.
Soms, als ik sommige kerstliedjes hoor, denk ik nog even terug aan die jaren met Roy.
Ik was jong, verliefd en ik dacht dat halve liefde beter was dan geen liefde.
Maar nu, als ik mijn gezin zie lachen rond de tafel, weet ik het zeker:
Dit is wat ik altijd wilde. Een man voor mezelf en een thuis dat van mij is.
Ik heb op de harde manier geleerd dat een man die je moet delen nooit volledig van jou kan zijn. Het loont om te wachten op degene die jou volledig wil, die je respecteert en met wie je een liefde en een gezin kunt delen dat echt van jou is.
—EINDE—