Toen ik zwanger was van mijn kind, kreeg ik geen enkele vorm van steun van de vader.
Dezelfde man die twee jaar lang achter me aan zat voor een kind.
Toen ik Romeo leerde kennen, was mijn dochter drie jaar. Ik was niet klaar voor een tweede kind en wilde focussen op het opvoeden van mijn dochter en mijn leven weer op orde krijgen.
De vader van mijn eerste kind vond dat hij niet ready was om vader te worden. Ik moest een abortus plegen of ik zou niets meer van hem horen. Het laatste gebeurde.
Ik ging alleen een moeilijke periode tegemoet als zwangere vrouw van 22 zonder steun van de vader. Ik deed alles zelf met steun van mijn moeder.
Toen ik eindelijk was bevallen, was ik gefocust op teruggaan naar school, werken en mijn dochter verzorgen. Ik had even geen tijd voor schatjes laat staan een serieuze relatie.
Toen mijn dochter twee jaar was, riep mijn moeder me bij zich.
“Meid”, zei ze, “Ik weet dat je een moeilijke periode achter de rug hebt, maar je bent jong ga uit, leef een beetje, geef liefde weer een kans”
Ik zei: “Ma waar begin ik? Sinds ik mama ben geworden zie ik het leven anders. Ik heb de balans nog niet helemaal gevonden.”
Mijn moeder zei: “Begin met iets wat je leuk vindt, iets wat je graag wil doen”
Ik besloot me in te schrijven voor de gym.
Daar ontmoette ik Romeo. Hij was een trouwe gym bezoeker en ik zag hem elke keer als ik ging.
Hij was vriendelijk en groette altijd als hij binnenkwam. Ik was gefocust op mijn oefeningen, maar zag hem soms snel wegkijken als ik zijn richting op keek. Ik zocht er niets achter.
Totdat hij een keer bij me kwam en zei dat hij me leuk vond. Ik zei hem eerlijk dat ik niet klaar was voor een relatie.
Hij dwong niet en zei: “Kunnen we dan vrienden zijn?, maar ik ga je blijven vragen om een relatie tot je ready bent”
Ik lachte en zei “okay” en vanaf dat moment was de gym anders.
Hij trainde serieus, maar was ook echt een grapjas en liet me lachen tot mijn ogen rood waren.
Ik wist niet dat ik was veranderd tot mijn moeder het opmerkte.
“Meid, je ziet er deze dagen echt levendiger uit. Heb je iemand ontmoet?”
Ik lachte en zei: “Nee hor, we zijn gewoon vrienden”
“Hij vindt je zeker leuk, maar je wil niet”, zei mijn moeder.
Ik ben naast haar gaan zitten en zei: “Hij vraagt me altijd, maar ik wil geen kans meer nemen ma. Ik ben bang. Ik wil nu even op mezelf focussen en mijn dochter.”
“Niet alle mannen zijn hetzelfde”, zei mijn moeder.
Ik dacht steeds over de woorden van mijn moeder en gaf Romeo een kans.
Niet omdat ik vergeten was wat ik had meegemaakt, maar omdat ik hoopte dat het dit keer anders zou zijn.
Maar soms is je grootste fout gewikkeld in een cadeaupapier als liefde.
Meo was niet de serieuze heer van de gym. Hij liet me lachen tot mijn ogen rood waren, hij was lief, geduldig en luisterde naar al mijn problemen. En mijn kind behandelde hij alsof ze van hem was.
“Ik wil een jongen met jou en hij moet op mij lijken”, zei hij een keer.
Ik lachte, maar ik was niet ready voor een kind.
En ja, de duivel is tegen alles wat goed is dus ik raakte zwanger ondanks alle voorzorgsmaatregelen.
Toen ik het hem vertelde, zag ik meteen de schrik in zijn ogen.
“Het gaat te snel. Ik ben niet ready voor een kind”, zei hij.
Ik begreep het niet.
Hoe kon een man die zo zorgzaam was voor mijn dochter, die sprak over een toekomst en kinderen, nu zeggen dat hij niet ready was om vader te worden?
Ik probeerde te praten. Maar niets wat ik zei mocht baten.
Mijn grootste angst werd werkelijkheid, maar ik bleef omdat dit moest werken.
Want wat zou de wereld zeggen als ik twee kinderen had met twee vaders die er niet waren?
Ik ging alleen naar de controles. Ik ging met de bus ondanks hij een auto had.
Ik lag soms de hele dag ziek in bed, maar toch werd er niets voor me gekookt of gedaan. Ik deed het huishouden alleen, soms met pijn in mijn rug.
Ik droeg de zwangerschap echt alleen en vertelde niets aan niemand. Meo sprak niet tot me. Ik kreeg geen liefde en aandacht, niets.
Het meest pijnlijke was toen ik op de dag van de bevalling belde en hij me doodleuk zei dat ik zelf moest gaan, omdat hij op het werk was.
De buurman bracht me naar de dokter en ik moest mijn moeder bellen om met mijn dochter te komen halen bij het ziekenhuis.
Dat was het moment toen mijn moeder opmerkte dat iets niet klopte. Ik had een zware bevalling. De navelstreng hing om de nek van het kind en ik was te moe om iets te persen.
Dankzij de gebeden van mijn moeder en steun van de verloskundige ben ik er levend uit gekomen. Meo is geen moment gekomen, heeft niet gebeld en nieteens een bericht gestuurd.
Een week na de bevalling stond hij met zijn broer voor de deur. Hij vertelde zijn verhaal, maar ik wilde alleen weten waarom hij me liet op een moment waarop ik hem het hardst nodig had.
Alles kwam neer op: “Ik wilde je een les leren. Zodat je nooit meer een kind houdt als een man dat niet wil, maar op den duur besefte ik dat het te ver ging, maar ik wist niet hoe terug te komen op mijn punt”
Op dat moment zag ik hem echt voor wie hij was. Een man die kan toekijken hoe ik door hel ga terwijl ik zijn kind draag, verdient mij niet.
Die dag maakte ik het uit. Ik gebruikte de pijnlijke borsten bij borstvoeding om te huilen over de situatie waarin ik was beland.
‘s Avonds als mijn moeder sliep, huilde ik zacht terwijl mijn baby lachte en ik dacht na hoe ik dit kon voorkomen.
Ik heb Meo nooit van zijn kind afgehouden, maar hem weer in mijn leven toelaten deed ik niet.
Mijn kinderen zijn nu tien en vijf.
Ik geloof nog steeds in liefde. Maar voor nu bescherm ik mezelf.
Misschien komt er ooit weer iemand die sterker is dan mijn angst.
Maar tot die tijd kies ik voor mijn kinderen, mezelf en mijn lieve moeder die altijd daar voor me is.
—EINDE—