Ik heb het eerste kind met mijn vrouw geaccepteerd, maar na een tweede zwangerschap wil ik de relatie stopzetten. Ik ben een man die nooit kinderen wilde. Ik wist dat vanaf ik jonger was en ik was altijd open en eerlijk daarover in relaties.
Nog voordat we samen gingen wonen heb ik duidelijk gemaakt dat ik geen kinderen wilde. Ik heb dat niet half gezegd of tussen de regels door. Ik heb het duidelijk uitgesproken. De reden zal ik niet hier delen, maar ik heb dat duidelijk gecommuniceerd met mijn vrouw.
Deborah ging akkoord.
Onze relatie was altijd prettig. Er waren issues, maar niets wat niet opgelost kon worden. Onze communicatie was goed. Seks was geweldig. We waren gelukkig.
Na vijf jaar verlangde mijn vrouw toch naar een kind. Voor mij was het een probleem. Ik wilde geen kind, maar ik koos liefde boven mijn eigen wens. We besloten te gaan voor een kind.
Het was de moeilijkste periode van mijn leven.
Zoals ik had voorspeld: ik vond het vaderschap niet leuk. Ik miste mijn vrouw. Ik miste tijd samen. Mijn leven werd beheerst door pampers wisselen, pap maken, kindje zindelijk maken.
Het was een zware periode van vechten, therapie, acceptatie en alles een plek geven. Het was zwaar maar ik kwam eruit, omdat ik van mijn vrouw hield.
Ik houd veel van onze zoon, die nu zes jaar is. Nu kan ik weer ademen, want de moeilijke fase is voorbij. Hij gaat naar school.
De druk is minder geworden en ik heb mijn leven leren inrichten op basis van één kind. Na de geboorte van ons zoon heb ik duidelijk gemaakt dat het voor mij hiermee volledig afgelopen was.
Nu, zes jaar later, bleek mijn vrouw weer zwanger. Hoe ze zwanger is geworden is de reden waarom ik haar niet meer wil. De afspraken waren voor ons duidelijk. Zij zat aan de pil en ik gebruikte een condoom in het geval ze haar pil was vergeten.
We waren voorzichtig, bewust van wat we wilden en vooral verantwoordelijk bezig. Imagine dan mijn schrik toen ik mijn vrouw aan de telefoon hoorde zeggen dat ze zwanger is.
Die dag was ik vroeg teruggekomen van het werk om tijd met haar door te brengen voordat onze zoon terug was van de oppas. Ik hoorde haar stem vanuit de slaapkamer.
Deborah zei: “Ik ben zwanger, maar ik weet niet hoe ik hem ga zeggen.”
Ik hoorde niet wat de stem aan de andere kant zei, maar Deborah gaf aan dat ze mij met moeite had kunnen overhalen om een kind te krijgen. “Hij wilde niet meer. Ik ben zo bang. Moet ik hem de waarheid vertellen?”, vroeg ze.
Ik dacht bij mezelf: welke waarheid?
Mijn hart klopte sneller.
Ze zette de telefoon op speaker. Ik kon de stem nu duidelijk horen. Het was haar vriendin Priscilla.
Priscilla zei: “Ben je gek? Je wil je leven vernietigen, noh? Je bent niet de eerste die met opzet zwanger raakt. Je man houdt van je en gaat begrijpen. Waar twee mensen seks hebben, kan er van alles gebeuren, toch?”
“Ja, maar dit is geen ongeluk. Ik ben bewust gestopt met de pil en het condoom geprikt”
Ik stond achter de deur en voelde dat ik niet goed kon ademen.
Ik ben niet gebleven om te horen wat Priscilla zei. Ik stapte weer in de auto en reed terug naar kantoor, mezelf nog steeds afvragend of dit een droom was en wat ik had gedaan om deze betrayal te verdienen.
Ik heb dit willen voorkomen door eerlijk te zijn vóór het huwelijk. Vreemd hoe ik alles doe om mijn vrouw tevreden te stellen, rekening houd met dingen die zij wel of niet wil of leuk vindt, maar er wordt geen rekening gehouden met mijn gevoelens.
Ik besloot niets te zeggen en ging veel later naar huis alsof er niets aan de hand was.
Vanaf die dag was mijn leven anders. Maar ergens hoopte ik dat het niet waar was, of dat ze me de waarheid zou vertellen. Het zou nog pijn doen, maar tenminste durfde ze mij de waarheid te vertellen.
Ik zag ook aan haar dat ze niet zichzelf was.
“Babe,” zei ik, “ik zie dat je niet jezelf bent deze dagen. Is er wat? Praat met me, ik ben hier voor je.”
Ze zei steeds:
“Er is niets, babe.”
Precies na een week kwam ik haar huilend tegen in de kamer. Ze hield een zwangerschapstest in haar hand. Dit was het dus, the moment of truth.
Ik vroeg: “Babe, je huilt. Wat is er?”
Ze zei: “Babe, ik weet niet hoe ik zwanger ben. Ik zweer dat ik al mijn pillen heb gedronken en geen enkele heb gemist.”
Het kostte op dat moment alles in mij om niet tekeer te gaan. Ik was boos, maar ik zei niets en ging in bad. Dat was de enige plek waar ik kon huilen om een deel van mijn boosheid te verwerken.
Na een lange tijd kwam ik uit bad en vroeg: “Deborah, ben je zeker dat je me niets moet vertellen?”
Ze zei: “Nee, babe. Wat moet ik zeggen? Ik ben zwanger. Ik weet dat je geen kind meer wil, maar ik ben toch zwanger.”
Ik zei: “Ik had gehoopt dat je eerlijk met me zou zijn. Misschien zou dat de pijn verlichten.”
Ze sprong meteen in.
“Ik ben eerlijk, babe. Wat bedoel je?”
Ik zei: “Ik heb gehoord toen je die dag met Pris aan de telefoon was. Hoe kon je dit met me doen? Je weet wat de afspraken zijn. Je weet hoe ik voel over kinderen. En toch…”
Ze begon te huilen en te smeken:
“Please, Wendell, sorry… ik wil kinderen en ik wist niet hoe ik nog een tweede zou krijgen”
We kregen een heftige ruzie en ik besloot het uit te maken. We praten nog niet over definitief uit elkaar gaan, maar ik woon apart.
Ik houd van Deborah, maar ik weet niet hoe ik een vrouw kan vertrouwen die zich niet druk maakt om mijn wensen en gevoelens. Die opzettelijk iets op mij legt wat ik niet wil, en daarover ook nog liegt.
De kinderen zijn er nu. Ik geef ze alles wat ze nodig hebben.
Maar ik denk niet dat ik nog een relatie wil met Deborah.
Moraal
Respecteer elkaars grenzen en wensen, vooral als je partner eerlijk is geweest over bepaalde dingen.
Manipuleer een ander nooit om zaken te doen die hij of zij niet wilde in de eerste plaats.
Eerlijkheid is de basis van elke relatie. Accepteer jezelf en kies voor iemand die dezelfde waarden als jij deelt.
Don’t trick someone into being with you, om later te bepalen dat je iets anders wil, terwijl de intenties van de ander vanaf het begin duidelijk waren.
Wat denken jullie van dit verhaal?
—EINDE—