Ik was twintig toen ik trouwde.
Ik was niet ready, maar Simone was zwanger.
We kwamen allebei uit de kerk. Onze ouders waren leiders in de kerk en tot onze pech hadden we de meest radicale ouders uit de kerk. Zwangerschap buiten het huwelijk had maar één oplossing: trouwen.
Niemand wilde weten of we wel met elkaar wilden trouwen, of we klaar waren voor het huwelijk of als we echt van elkaar hielden.
Er kwamen geen gesprekken over emotionele rijpheid, geen vragen over karakter, geen begeleiding. Het besluit werd voor ons genomen, en wij gingen akkoord, want we dachten dat de liefde die we voor elkaar hadden toen genoeg was.
Ik kan me die dag nog heugen. We zaten tegenover elkaar in het kantoor van de pastor, mijn vader en de ouders van Simone. Mijn handen lagen ineengevouwen op mijn knieën. Simone keek naar de grond.
“Jullie weten wat dit betekent. Jullie moeten trouwen”, sprak de vader van Simone.
Ik schudde mijn hoofd. Simone ook. Niemand vroeg hoe we ons voelden of we er klaar voor waren.
Toen we buiten stonden, zei Simone zacht:
“Don… we houden toch van elkaar?”
Ik keek haar aan en glimlachte, misschien iets te snel.
“Natuurlijk houden we van elkaar.”
En eerlijk? Ik geloofde ook dat het zou werken, maar als ik terugdenk hadden Simone en ik nooit over het huwelijk gesproken. Achteraf gezien kenden we elkaar nieteens zo goed. We hebben nooit diepzinnige gesprekken gevoerd.
Het huwelijk kwam heel snel. Alles werd snel voorbereid, voordat de zwangerschap zichtbaar werd.
Het huwelijksfeest was mooi, maar het feest is slechts het formele van het huwelijk. Pas als je samen bent en iedereen weg is, dan ben je echt in een huwelijk.
De eerste weken samen waren leuk. We hoefden ons eindelijk niet meer schuldig te voelen na seks. Maar het huwelijk is meer dan seks alleen en met een baby op komst, leer je al snel dat het huwelijk geen koekje is.
We probeerden het juiste te doen. Samen bidden, samen eten, samen slapen. Maar het leek alsof een dag niet compleet was zonder ruzie.
Simone klaagde over alles en vond dat ik moest helpen in het huishouden. Ik vond dat ze alles moest doen zonder te klagen.
‘s Avonds, als het licht uit was, lagen we vaak zwijgend naast elkaar. Ik voelde alsof ik mijn vrijheid kwijt was. Simone vroeg veel aandacht en alles gebeurde te snel.
“Ik ben al 6 maanden zwanger. We hebben nog niets gekocht. Wat doe je?“, vroeg Simone.
“Hoezo wat doe je? Zie je niet hoe hard ik werk? We hebben al babykleren. De rest komt, geef me tijd”, antwoordde ik.
Na een maand was er nog niets gekocht en haar ouders waren thuis met de rest van de spullen. Ze was blij, maar ik vond dat het een belediging was.
“Waarom ben je boos? Ik kan niet op je blijven wachten als je me niet zegt wat er gebeurt”, zei Simone later die avond.
“Weet je wat je probleem is. Je denkt alleen aan jezelf en houdt geen rekening hoe ik me ga voelen”, zei ik kortaf.
Simone zei dat ze genoeg rekening had gehouden. “Nee,” zei ze, terwijl ze zich omdraaide naar mij. “Omdat ik niet weet wat je doet, je vertelt me niets.”
Ik wist niet wat ik moest zeggen. Niemand had me geleerd hoe ik mijn gevoelens moest verwoorden. Ik was niet boos omdat haar ouders hadden geholpen, maar omdat ze dit niet met me had besproken.
Toen onze zoon werd geboren, dachten we allebei dat alles beter zou worden. Dat dit het moment was waarop we vanzelf een gezin zouden worden.
Maar de vermoeidheid die kwam vanwege de slapeloze nachten met een baby maakt alles erger.
Iedereen was gevoelig en snel op hun teentjes getrapt.
Ik werkte hard, maar als ik thuis kwam, werd er gelijk geklaagd aan mijn oren. “Waarom heb je de pampers niet gekocht?” vroeg Jessica geïrriteerd.
“Ik kom net van werk”, beet ik terug. “Kan je niet even wachten?”
Ze barstte in tranen uit.
“Ik ben de hele dag alleen met hem. Ik ben moe!”
“Wat wil je dan dat ik doe?” riep ik. “Ik moet werken. Ik kan niet thuis zitten met een kind!”
Het laatste woord was gezegd die avond. We deden ons best, maar het bleek niet genoeg.
Op een avond vroeg ze:
“Zou je met me trouwen als ik niet zwanger was?”
“Ik… ik weet het niet,” zei ik eerlijk, omdat ik echt moe was van alles.
Ze keek me aan met pijn in haar ogen: “Zie je? Dat voel ik elke dag.”
We probeerden hulp te zoeken bij iemand die neutraal zou kunnen zijn, maar het werkte niet.
De afstand groeide zo groot totdat we alleen nog spraken over de praktische dingen.
“Heb je geld overgemaakt?”, “Heeft hij nog melk”, “Hij moet naar de dokter.”
Op den duur besefte ik dat we niet meer ‘I love you’ tegen elkaar zeiden of dat we elkaar missen. Het was zo erg dat onze eerste anniversary nieteens gevierd werd. Ik kreeg die dag een app met: ‘Happy Anniversary’ en ik reageerde met ‘Thanks jij ook’ en dat was het.
Eerlijk. Ik hield van Simone, maar ik kon niet meer. Ik wilde niet zo leven. Alsof Simone aan hetzelfde dacht kwam ze die avond bij me en zei:
“Ik ben moe. Dit is niet wat ik me voorstelde als ik getrouwd was. Ik kan niet meer doen alsof. Ik woon met me man maar het lijkt alsof ik alleen ben”
Ik slikte. “Wat stel je voor?”
“Ik weet het niet,” zei ze huilend. “Maar we kunnen zo niet verder.”
We dachten aan dezelfde oplossing, maar niemand durfde het te zeggen. Een week later zat ik op een mannenconferentie en ik durfde het probleem te delen met een pastor. Hij gaf me een opdracht.
Thuis aangekomen ging ik naar Simone: “Ik weet dat ons huwelijk niet is wat we hadden verwacht, maar ik houd van je en ik wil eraan werken. Laten we het nog een keer proberen”
Een jaar en zes maanden na onze trouwdag begonnen we met huwelijkscounseling. Dat is het beste wat we ooit konden doen en ik ben blij dat Simone en ik niet hebben opgegeven. We leerden elkaar toen pas echt kennen. Waarvan we wel of niet hielden, hoe we dachten over bepaalde onderwerpen, hoe om te gaan met elkaar karakters, hoe problemen op te lossen, hoe te communiceren, hoe om te gaan met geld en nog veel meer.
Als ik het wist, hadden we dit voor ons huwelijk gedaan, maar we waren jong en wisten niet beter. Ik ben blij dat we ons huwelijk hebben kunnen redden, maar voor velen is dat anders gelopen.
Ik geloof nog steeds in het huwelijk, maar niet in een huwelijk zonder begeleiding. Mijn vrouw en ik hebben samen de cursus Huwelijkscounseling bij de Apollos Training Instituut gevolgd en begeleiden nu jongeren in de gemeente voordat ze in het huwelijk stappen.
Moraal van het verhaal:
Een huwelijk vraagt goede voorbereiding en dat kan het beste als elk koppel gaat voor voorhuwelijkse counseling. Een huwelijk vraagt voorbereiding, onderricht en begeleiding. Het vraagt meer dan liefde. Het vraagt verantwoordelijkheid en die verantwoordelijkheid kan niemand dragen als hij nooit geleerd heeft wat het inhoudt.
Een huwelijk is geen automatische oplossing voor een zwangerschap. Het is een heilig verbond en geen religieuze verplichting die je oplegt aan twee jonge mensen en dan loslaat.
—EINDE—