Een man die slaat…
1 June 2026 · Priscilla Misiekaba - Kia
“Mi no lob’ mang san e nak’ vrouw. In plaats fu naki, loop weg. Mi nooit o nak’ wan vrouw.” Dit zei ik altijd als ik verhalen las op fb over mannen die hun vrouw of vrienden hadden geslagen of als er weer een geval in het nieuws kwam van een man die zijn vrouw had vermoord.
Ik heet Moreno en ik heb mezelf beloofd dat ik mijn vriendin of vrouw nooit zou slaan. Ik wist gewoon dat ik niet die man zou zijn.
Ik had altijd een uitgesproken mening over huiselijk geweld. Op mijn facebook sprak ik daarom ook vaak tot jonge mannen over hoe ze een vrouw moeten behandelen. Dat is waarvoor ik eigenlijk bekend stond op facebook.
Ik viel op iedereens huid. Man zowel vrouw. Iedereen die dacht dat het okay was om zijn of haar partner te slaan kreeg een dosis van mijn medicijn op facebook. Ik ging met iedereen in discussie die een ‘maar’ plaatste achter een klap van een man aan een vrouw of omgekeerd.
Mijn standpunt was duidelijk; Als man moet je geen vrouw slaan ongeacht de situatie en vrouwen dienden ook hun handen thuis te houden.
Als je in mijn kringen was en ik wist dat je vrouwen sloeg, zou ik je aanspreken. De passie waarmee ik sprak over huiselijk geweld kwam vanwege het feit dat ik als kleine jongen heb gezien hoe mijn vader mijn moeder bont en blauw sloeg elke keer als ze haar mening gaf over iets.
Ik had mezelf beloofd dat ik niet als mijn vader zou zijn. Een man die zijn vrouw slaat omdat ze praat. In al mijn relaties heb ik daarom een belangrijke regel: We behandelen elkaar als volwassenen en we communiceren met respect.
Al mijn exen wisten dat. Als je me uitscheldt is het uit, vind je het goed om me te duwen tijdens een ruzie, is het uit. Alles wat te maken had met geweld moest ver van me blijven. Ik speel niet.
Mijn laatste vriendin heeft het een stap verder gebracht. Zij verkocht me een klap, omdat ik mijn telefoon niet opnam en ze me later zag met een dame (een nichtje notabene). Ik ben die dag weggelopen en tot de dag van vandaag wacht ze nog op een verklaring waarom het uit is.
Vandaag de dag moet ik zeggen dat ik niet veel verschil van de andere mannen die hun vrouwen slaan. Terwijl ik dit schrijf, doe ik alles eraan zodat mijn vriendin me vergeeft en niet alles op fb te gooien. Ik weet niet hoe of waarom. Het is zo snel gebeurd. Ik weet alleen dat het nooit mijn bedoeling is geweest om haar te slaan.
Mani is een pracht van een dame, totdat ze boos werd. Ze weet niet hoe ze rustig moet praten wanneer ze boos is en houdt geen rekening met wat ze zegt of hoeveel pijn haar woorden veroorzaken.
Soms lijkt het alsof haar enige doel is om je zo hard mogelijk te raken met woorden. Mijn ex’jes zouden niet geloven wat ik allemaal slik van Mani. Maar ik denk dat liefde dat soms doet. Met Mani was ik bereid een extra mijl te gaan.
Ik heb vaak excuses voor haar gedrag bedacht en haar gedrag goed gesproken, maar op een gegeven moment moet er een grens zijn. Deze wijze van communiceren bij boosheid is geen voorbeeld dat ik wilde voor onze kinderen wanneer dat zo ver zou zijn.
Daarom heb ik enkele maanden geleden een serieus gesprek met haar gevoerd. Ik vertelde haar dat ik niet kon leven met de constante beledigingen en het respectloze gedrag tijdens ruzies. Ze beloofde aan zichzelf te werken en beter te worden in communiceren.
Maar afgelopen zaterdag ging het opnieuw mis.
Omdat ik op Facebook redelijk bekend ben, krijg ik regelmatig berichten van mensen die advies zoeken. Vaak zijn dat vrouwen die problemen hebben in hun relatie of ergens mee worstelen en gewoon iemand nodig hebben die luistert. Dat is niets nieuws. Mani weet dat ook.
Die avond kreeg ik een bericht van een vrouw die met me wilde praten. We raakten in gesprek. Terwijl ik met haar chatte, merkte ik dat Mani steeds naar me keek. Ik zag aan haar houding dat er iets mis was.
Toen ik mijn telefoon uiteindelijk weglegde, wilde ze meteen weten met wie ik had gesproken en waarover. Ik legde uit dat het een privégesprek was en dat ik de inhoud niet kon delen omdat iemand mij in vertrouwen had genomen.
Ik had niets verkeerd gedaan en ik had niets te verbergen, maar ik vond dat ik de privacy van die persoon moest respecteren. Mani begreep dat niet en vond dat ze het gesprek mocht lezen.
Ik weigerde.
Vanaf dat moment liep de spanning snel op. Wat begon als een discussie veranderde binnen enkele minuten in een woordenwisseling. Plotseling probeerde Mani de telefoon uit mijn handen te trekken en het werd een worsteling om die telefoon.
Ik wilde haar geen pijn doen, dus liet ik de telefoon op den duur los. Voordat ik iets kon zeggen, smeet ze de telefoon tegen de muur. Mijn iPhone 17, die ik nog geen drie maanden had, viel in stukken uiteen op de vloer.
Ik voelde de woede onmiddellijk door mijn lichaam schieten. Ik greep haar bij haar armen en keek haar aan.
“Ben je gek geworden?” vroeg ik.
Mijn stem trilde van woede. Voor een moment voelde ik een storm in mezelf losbreken, maar ik sloeg geen vrouwen, dus ik liet haar los. Ik zette een stap achteruit en probeerde mezelf onder controle te houden.
Alleen kende Mani me inmiddels goed genoeg. Ze wist precies welke knoppen ze moest indrukken. Terwijl ik daar stond, starend naar de stukken van mijn telefoon op de vloer, begon ze opnieuw te praten. Niet om zich te verontschuldigen, maar om te triggeren.
Ze had dat speciaal talent om precies dat ene plekje in je te raken waar je het minst sterk bent. Ze trok haar armen los en keek me aan alsof zij het slachtoffer was.
“Waarom kijk je zo? Omdat ik die telefoon kapot heb gemaakt? Misschien moet je die vrouwen uit je dm’s minder belangrijk vinden.”
Ik voelde mijn hart bonzen in mijn borst.
“Het gaat niet om die vrouwen en dat weet je,” zei ik. “Je hebt net een telefoon van duizenden SRD kapotgeslagen.”
Maar Mani luisterde niet meer. Ze begon te schreeuwen en te schelden. Ze maakte me uit voor van alles en nog wat. Ik probeerde weg te lopen, maar ze liep achter me aan en bleef praten. Iedere woord en zin is bewust bedoeld om pijn te doen.
Ik kon haar redelijk negeren totdat ze begon ze over mijn vader. De man waarvan ik mijn hele leven had gezworen dat ik nooit zoals hem zou worden. Ze vergeleek me met mijn vader na alles wat ik van haar accepteerde.
En dat moment leeft nu elk moment in mijn hoofd, want ik weet niet wat er gebeurde. Voor ik het doorhad, verkocht ik haar een klap. De stilte en het gehuil die daarna volgde waren voor mij harder dan alle geschreeuw ervoor.
Mani keek me aan en begon te huilen met haar hand op haar wang. Ik voelde alleen walging voor mezelf. Mijn hele leven had ik mannen veroordeeld die hun vrouw sloegen. Nu was ik geen haar beter.
Ik was zo in shock van mezelf dat ik niets kon zeggen toen ze haar tas pakte en wegliep. Ook toen ik de auto hoorde starten, kon ik mezelf niet bewegen om met haar te praten.
Dus nu zit ik hier.
Niet wetende of mijn relatie voorbij is, want ze reageert niet op mijn berichten. Ik weet niet of ze me ooit zal vergeven en ik weet niet wat mensen zullen zeggen als dit op Facebook verschijnt of erger nog als ze naar de politie stapt.
Ik zweer dit gevoel is niet leuk. Voor nu ben ik stil op fb want ik weet niet wat te zeggen, ik voel me als een hypocriet.
Ik hoop dat Mani me vergeeft. Ik doe dit echt nooit meer.
Moraal van dit verhaal?
Zeggen dat je een vrouw nooit zult slaan is makkelijk wanneer je rustig bent, wanneer alles goed gaat en niemand je uitdaagt. De echte test komt wanneer je boos bent, gekwetst bent, vernederd bent of tot het uiterste wordt gedreven.
Zelfbeheersing is niet iets wat je toont op je beste dagen, maar op je slechtste dagen. Je kan van iemand houden en toch erkennen dat die persoon niet goed voor je is.
Je kan van iemand houden en toch beseffen dat die persoon voortdurend het slechtste in je naar boven haalt. Blijf niet jarenlang in een situatie waarvan je weet dat die je kapot maakt en verwacht vervolgens dat je altijd de beste versie van jezelf zult blijven.
Dit is geen excuus voor geweld, maar slechts een waarschuwing. Een gezonde relatie bestaat uit twee mensen die elkaar respecteren, zelfs wanneer ze boos zijn.
Liefde is de manier waarop iemand je behandelt wanneer ze boos, geïrriteerd of teleurgesteld zijn en toch besluit respectvol te blijven.
—EINDE—