Ik wil wel trouwen, maar ik ben diep van binnen nog steeds gebroken

Iedereen denkt dat ik niet wil trouwen, maar diep vanbinnen voel ik me onherstelbaar gebroken. Mijn moeder zei me dat ik alles een plek moest geven en verder moest gaan. Ik moest loslaten, weer leren liefhebben, weer leren vertrouwen. Maar hoe vergeet ik de dag waarop de liefde van mijn leven mij verliet?

We zouden trouwen op 20 mei 2017. Kevin en ik. Iedereen die ons kende, zei dat we voor elkaar gemaakt waren. Ik kende Kevin van de kerk, maar hij was niet iemand met wie ik vaak sprak. Het was altijd gewoon “Gods zegen, broeder” als we elkaar na de dienst tegenkwamen.

We begonnen pas echt met elkaar te praten toen de kerkleiding toestemming gaf voor de jeugd om mee te doen aan een Bijbelquiz. Ik was toen 18 en hield van zulke activiteiten. Ik denk dat ik de eerste was die aan de jeugdpastor vroeg of ik mocht meedoen. Er waren een aantal geïnteresseerden, maar we mochten maar vier vertegenwoordigers sturen. De jeugdpastor besloot daarom een challenge te organiseren. Wie de meeste vragen goed had, zou de kerk vertegenwoordigen. We moesten het boek Jozua bestuderen voor een quiz na twee weken.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik werd gekozen. Kevin ook, samen met nog een broeder en zuster. Vanaf dat moment spraken we vaker met elkaar, want we moesten samen oefenen. We hadden precies drie maanden om Genesis, Exodus, Leviticus, Numeri en Deuteronomium te bestuderen.

Als quizgroep leerden we elkaar beter kennen. Onze jeugdpastor deed zijn uiterste best om ons te begeleiden. We zaten in een appgroep om onze afspraken te coördineren. Hoewel we veel tijd met elkaar doorbrachten, bleef de relatie tussen Kevin en mij in het begin oppervlakkig. Ik merkte wel dat hij levendig was. Hij plaagde iedereen, zelfs de jeugdpastor, en kon tijdens de meest serieuze momenten iedereen aan het lachen maken.

Kevin was serieus op zijn eigen manier, maar niet gefixeerd op winnen. “Ik wil winnen,” zei hij, “maar als we verliezen, is dat ook oké. Het is al mooi dat we de Bijbel zo intensief bestuderen.” Maar ik wilde winnen. Ik hield van competities en had een hekel aan verliezen. Ik vroeg hem op een dag waarom hij zich niet druk maakte. Hij zei: “Het leven is niet zo serieus, Shantal. Ontspan een beetje.”

Ik ergerde me aan hem omdat hij te veel grappen maakte tijdens de oefensessies. Op een dag zou de jeugdpastor laat komen en vroeg ons om alvast te beginnen. Kevin begon weer te grappen. “Ik zweer het Kevin, kun je voor één keer in je leven serieus zijn?” riep ik gefrustreerd. Hij keek me aan, zijn lach verdween. “Hoezo? Eén keer in mijn leven serieus doen? Als je wist wat ik allemaal heb meegemaakt, zou je blij zijn dat ik nog kan lachen.”

Hij stond op en liep weg.

Er waren nog vier weken tot de finale. Kevin kwam niet meer naar de oefeningen. De jeugdpastor zei dat hij nog steeds meedeed, maar vanwege omstandigheden niet kon komen. Op de dag van de finale zag ik hem weer. Hij was er. Hij lachte niet tegen me en ik wist niet hoe ik het gesprek moest beginnen. We wonnen de quiz uiteindelijk, mede dankzij Kevin. Hij beantwoordde de vragen die onze tegenstanders fout hadden en dat leverde extra punten op.

Toen ik na afloop nog stond te praten met de groep, merkte ik dat Kevin weg was. Ik zocht naar hem en vond hem uiteindelijk bij de ingang. “Ik hoorde dat je naar me zocht, zuster,” zei hij.

“uhm… ja. Ik zag je niet meer bij de oefeningen en…”

Hij onderbrak me. “Je zei dat ik als een kind deed, dus ik ging naar huis om volwassen te worden.”

Ik bood mijn excuses aan. Hij lachte.

“Maak je niet druk. Ik snap waarom je het lastig vond. Vanaf nu zal ik serieuzer zijn.”

Ik lachte terug. “Jij? Ik heb je nog nooit serieus gezien.”

“Dan moet je blijven kijken,” antwoordde hij.

Vanaf die dag waren we vrienden. Drie maanden later maakte Kevin zijn gevoelens bekend. Ik dacht op dat moment eerlijk gezegd nog niet aan een relatie. Ik wilde dat mijn eerste relatie ook mijn laatste zou zijn. De man die mijn eerste kus kreeg, moest ook de man zijn met wie ik zou trouwen. Ik legde het uit aan Kevin. Hij begreep het. Hij was 24 en klaar om te trouwen, maar hij wilde wachten.

Toen ik 19 was, besloten we een relatie aan te gaan. Het plan was om een week voor mijn 20e verjaardag te trouwen: op 20 mei 2017. De leiders van de gemeente gaven hun zegen. We begonnen met voorhuwelijkse counseling. Daar ontdekte ik steeds weer dat hij de man was die ik wilde.

Alles verliep goed. Kevin en ik waren gelukkig. De plannen voor het huwelijk gingen soepel. We bespraken alles: kleding, kleurenthema’s, vervoer, het aantal bruidsmeisjes en -jongens, de fotograaf, het eten en drinken, alles was geregeld.

Naarmate de dag naderde, werd ik zenuwachtig. Mijn moeder zei dat dat normaal was. Ik bleef rustig en bereidde me voor op de grote dag.

De avond voor het huwelijk waren alle bruidsmeisjes bij mij. We lachten, aten, praatten. Ik had nog kort gesproken met Kevin. Hij was ook met zijn jongens bezig dus het gesprek was kort. Hij stelde voor dat we op de trouwdag pas weer met elkaar zouden spreken wanneer hij mij kwam halen. Ik vond het spannend, maar ook mooi.

20 mei 2017

Ik was laat gaan slapen, maar ik was al vroeg op. Zenuwachtig, maar gelukkig. Ik zou trouwen met de liefde van mijn leven. Ik knielde en bad. Ik vroeg God om een mooie dag zonder problemen, vooral mooi weer. Ik wilde Kevin appen, maar ik dacht aan onze afspraak: pas weer spreken als hij me kwam halen. Dus ik wachtte.

Rond 13.00uur zou hij er zijn, zodat we naar de stad konden rijden om foto’s te maken. Om 13.15u was hij er nog niet. Aan mij werd verteld dat ze nog in de file zaten. 14.00 uur werd 15.00 uur. Mijn zenuwen sloegen om in paniek. Ik vroeg mijn maid of honor om te checken waar ze bleven.

“Ze zitten nog vast in de file,” zei ze.

Maar na anderhalf uur werd iedereen onrustig. Mijn moeder zat naast me en probeerde me kalm te houden, maar ik begon te huilen.

“Wat is dit, Vader?” fluisterde ik in paniek.

Toen rinkelde mijn telefoon. Het was Maikel, Kevin’s broer. Waarom belde hij?

Mr. Pinas was de planner – híj had moeten bellen. Ik begon te huilen. Ik was bang, maar nam toch op. En toen hoorde ik het ergste. Alles wat ik me nog kan herinneren, is dat ik iets later wakker werd in bed, nog steeds in mijn trouwjurk.

Mijn moeder zat nog steeds naast me. Waarschijnlijk was ik niet lang ‘weggeweest’. Buiten hoorde ik mijn broers tekeergaan. Mijn ooms spraken met hen en probeerden ze te kalmeren.

En toen drong het weer tot me door.

Ik nam de telefoon op, en Maikel zei me dat Kevin niet meer wilde trouwen.

Gewoon… zo. Alsof het een felicitatie was.

Hij zei dat ze niets konden doen. Kevin was weggereden. Zijn telefoon was uit en niemand wist waar hij was. Ik gilde het uit. Ik weigerde te geloven dat Kevin niet wilde trouwen. Misschien hadden ze hem ontvoerd. Ik pakte mijn telefoon en belde. Ik kreeg alleen zijn voicemail te horen. Zijn telefoon was uit. Ik sprak wartaal. Intussen was mijn tante, die verpleegkundige is, gearriveerd met wat slaaptabletten.

Ik weet niet hoe ze me hebben overtuigd om ze in te nemen. Toen ik de volgende dag wakker werd, was ik nog steeds in mijn trouwjurk. Ik stond op en keek in de spiegel. Iemand had mijn make-up eraf geveegd. Mijn jurk was gevlekt. Mijn haar was in de war. Wat heb ik gedaan? vroeg ik mezelf. Ik reflecteerde op mijn leven.

Tranen rolden over mijn wangen. Ik heb God gediend zoals van mij gevraagd werd. Ik respecteerde Kevin als mijn man. Ik heb geen seks voor het huwelijk gehad. Ik heb niet uitgelopen. Waarom moest dit mij overkomen? Wat heb ik gedaan om dit te verdienen? Uit woede scheurde ik mijn trouwjurk van mijn lichaam en stapte in bad.

Ik bleef veel te lang in bad. Mijn moeder kwam kijken hoe het ging. Ik lag daar op de badkamervloer, mijn benen opgetrokken, armen om mijn knieën, terwijl het water op me viel. Ik bleef stilliggen alsof ik van het water verwachtte dat het alles moest wegwassen, de realiteit moest wegwassen, de dag moest wegwassen, mijn gedachten waren zeker niet juist, ze moesten weg. Mijn moeder kwam met kleren en al naast me zitten. Shantal je gaat ziek worden, kom laat mij je baden. Ze hielp me rechtop zitten. Ik keek naar haar en voelde me hulpeloos, zo hulpeloos als toen ik ooit van school kwam nadat ik flink geplaagd werd. Ze hield me in haar armen.

Wat heb ik verkeerd gedaan mama?, vroeg ik. Mijn moeder begon te huilen en ik huilde harder. We zaten beiden op de badkamervloer te huilen. Ze baadde me en bracht me naar de kamer. Ik moest daar wachten op eten, maar ik kon niet. Ik wilde lopen, ik voelde me kortademig in de kamer.

Iedereen in huis was op standby, alsof ik iets zou doen. Ik liep door het huis, maar het leek alsof ik zweefde. Alsof ik in een hoek naar mezelf stond te kijken. Ik verstond niets. Ze spraken tot me, maar ik hoorde alle stemmen ver weg. Het voelde alsof ik uit het leven stapte. Ik zat tussen de realiteit en een nachtmerrie. Een belevenis waarin ik mezelf niet wakker kon schudden. Mijn familie was woedend.

Mijn nichten waren gebroken. Mijn broers en neven loerden Kevin. Ze zeiden dat ze hem betaald zouden zetten voor wat hij had gedaan. En ik…Ik wist niet wat ik wilde. Ik wilde alleen weten waarom.

Waarom?

Ik wist niet of ik boos moest zijn. Ergens dacht ik dat er een valide reden was. Misschien had ik iets gedaan. Ik wilde alleen weten: waarom? Ik had een antwoord nodig. Ik bleef Kevin bellen. Zijn telefoon ging nu wél over, maar hij nam niet op. Ik appte hem telkens met de vraag waarom, maar kreeg geen reactie. Ik vroeg hem zelf om mij te vergeven.

Mijn berichten werden niet eens gelezen. Na drie dagen stuurde hij eindelijk een bericht:

“Shantal,

Ik vind het erg dat je dit moest ervaren. Ik kon niet verder gaan hiermee. Onze relatie was een bet die ik had met mijn vrienden om hen te tonen dat ik wel in een relatie kon zijn met dat meisje van de kerk. Ik wilde eerder stoppen met de relatie, maar ik wist niet hoe. Als je dit bericht lees ben ik onderweg naar Aruba. Vergeef me. Ik hoop dat je iemand vindt die meer van je houdt dan je van mij hebt gehouden”

Ik las het. En las het opnieuw. Ik belde hem. Geen gehoor. Zijn telefoon was weer uit. Ik was kapot. Niet alleen had Kevin mijn hart gebroken, hij had me voor schut gezet voor de hele wereld. Hoe kon ik nog naar de kerk gaan? Naar de winkel? Hij had mijn vertrouwen vermorzeld. Mijn toekomst gestolen.

Het ergste: hij had dit gepland. Hij had een ticket geboekt. Hij wist dat hij niet thuis kon blijven, dus had hij verblijf geregeld. Alles was voorbereid. Hoe ben ik op zo een man gevallen, zo harteloos, een man die me zo koud liet staan, heb ik niet genoeg gebeden of was ik te blind om te zien dat dit niet goed zou aflopen. Ik had zoveel vragen waarop ik geen antwoord zou krijgen.  Mijn eerste liefde was een bet, ik stortte mijn hart uit en ik.. ik was gewoon dure bet, een middel om geld te krijgen.

Ik bracht de twee maanden daarna door in mijn kamer. Ik at slecht, ik huilde veel. Mijn moeder was er elke stap van de weg. Ze bad met me, hield me vast. Soms hoorde ik haar ’s nachts fluisteren in gebed voor mijn herstel. Langzaam maar zeker begon ik weer te leven. Ik keek weer naar tv in de woonkamer. Ik durfde nog niet naar de winkel of kerk, maar ik ademde weer.

Mijn relatie met God had ik nooit losgelaten. In het begin was ik boos, maar uiteindelijk vond ik alleen bij Hem troost. Ik begon te luisteren naar muziek. De Bijbel lezen lukte nog niet.

Na twee maanden vroeg ik mijn directeur of ik weer mocht werken. Ik had een bezigheid nodig. Hij was op de hoogte van de situatie en stelde voor om van huis uit te werken totdat ik weer ready was. Met het werk begon ik de stukjes van mijn leven weer op te rapen, elke dag had zijn eigen ups-and-downs maar ik ging verder. Soms had ik fijne dagen achter elkaar maar soms had ik dagen waar ik de hele dag huilde. Er waren trigger momenten zoals bepaalde liederen op de radio die alles naar boven haalde, omdat ze op onze playlist stonden voor de receptie. Maar ik vocht door alles heen.

Life goes on

Ik vond langzaam de moed om weer tussen mensen te verschijnen. Ik ging weer naar de kerk. De eerste keer huilde ik oncontroleerbaar tijdens de aanbidding. Maar ik gaf die dag alles over aan de God op wie ik vertrouwde toen ik in die relatie stapte. Ik gaf de pijn, de schaamte, de woede, alles. Die dag voelde ik voor het eerst na zoveel maanden dat de brok in mijn keel weg was.

Het is nu acht jaar geleden. Ik heb geprobeerd mijn hart open te stellen voor liefde, maar het gaat moeilijk. Soms denk ik dat ik onherstelbaar gebroken ben. Kevin heb ik allang vergeven, maar de pijn die hij achterliet, heeft vreselijke schade aangericht. Mijn jaardag heb ik al jaren niet gevierd. Vijf jaren na het incident probeerde ik liefde weer een kans te geven, maar elke keer als Marvin het huwelijk ter sprake bracht kreeg ik afkeer. Ik werd boos en ging tekeer. Geen enkele man moest me zeggen dat hij van me hield en met me zou trouwen. Voor mij was dat een leugen van elke man. Die relatie mislukte en precies een jaar later trouwde Marvin.

Toen wist ik: ik moet therapie volgen. En dat doe ik nu al een jaar. Aan een nieuwe relatie denk ik nog niet. Maar ik geloof dat het kan. Dat ik mag genezen. Dat ik opnieuw mag liefhebben. Ik weiger als een beschadigd mens te leven. Ik weiger Kevin de macht te geven over hoe ik andere mannen behandel. Ik wil opnieuw liefhebben. Ik wil een man naar Gods hart, een man van woorden én daden. En als die man komt, wil ik klaar zijn.

Wat ik geleerd heb:

1. Niet elke liefde die goed begint, eindigt goed, maar dat betekent niet dat jij niet goed genoeg was.
2. Je gebrokenheid definieert je niet. Het is een fase, geen bestemming.
3. Vergeven is niet voor de ander, maar voor jouw eigen vrijheid.
4. God kan je genezen, zelfs van het ondenkbare. Maar soms gebruikt Hij daar ook mensen voor, zoals therapeuten en dierbaren.

Als je bemoedigd ben geworden door dit verhaal like, share en comment zodat anderen ook bemoedigd worden.