Het verhaal van Amina en Brian
Amina
We waren vijf jaar getrouwd toen Nova werd geboren. Als ik die vijf jaren moet beschrijven zou ik zeggen dat ze de beste vijf jaren van mijn leven waren. Ze zeggen fairy tales bestaan niet, maar ik had wel mijn fairy tale gehad. We konden niet van elkaar afblijven, seks was geweldig spontaan. We waren zo’n koppel dat elkaars hand vasthield in de supermarkt. Hij was de man die in publiek gewoon aan me bil zou zitten en eerlijk ik vond dat niet erg. We deden heel veel samen. We genoten echt van ons huwelijk en van elkaar. Soms maakten we plannen om in het weekend uit te gaan, maar soms bleven we gewoon thuis zodat we samen thuis konden zijn, samen koken, naar films en comedies kijken, spelletjes spelen, praten, lachen en natuurlijk vrijen.
Seks was voor ons geen verplichting. Het voelde niet zwaar aan, niet als een taak, het gebeurde spontaan en met plezier. Voor ons was seks verbinden met elkaar een reden om thuis te zijn. Zelfs na drukke dagen vonden we elkaar weer in elkaars armen. Zijn handen op mijn onderrug, mijn hoofd tegen zijn borst. We wisten altijd wat de ander nodig had, zonder dat we het hoefden te zeggen.
En toen… kwam Nova.
Met haar geboorte veranderde ons hele leven. Op een manier die ik nooit had gedacht. De liefde die ik voelde toen ik haar voor het eerst zag, was niet te verklaren. Maar die liefde overschaduwde alles. Achteraf gezien kan ik nu wel begrijpen waarom Brian dacht dat ik de liefde voor hem helemaal had ingeruild voor de liefde voor ons kind. Niet dat ik minder van hem hield, maar ik had gewoon geen energie meer om dat alles wat we vroeger deden te doen.
Ik was moe en ik voelde me vaak alleen. De nachten waren lang, ik sliep weinig doordat ik vaker moest opstaan om de baby te voeden. Ontbijt en lunch klaarzetten voor Brian lukte niet elke dag. Met de baby moest ik vaker dan normaal kleren wassen. Ik had bijna geen tijd voor mezelf. Alles was de baby en het huishouden. Ik moest nogsteeds de goede vrouw zijn.
Na de bevalling was ik mijn mooi lichaam kwijt. Ik vond mezelf niet meer mooi en had het gevoel dat Brian ook hetzelfde dacht. De vermoeidheid en de onzekerheid zorgden ervoor dat ik minder zin had in seks. Ik weet dat ik een paar keren heb geweigerd, gewoon omdat ik te moe was en ik vond dat hij niet hielp. En ik vond mezelf al lang niet meer aantrekkelijk voor hem.
Wist hij wel dat ik soms naar de badkamer ging om even te huilen? Of dat ik me schuldig voelde als ik hem afwees?
Ja, ik zei vaak: “Ik ben moe.”
De intimiteit tussen ons veranderde. De minuten lange omhelzingen en intieme kussen maakten ruimte voor snelle kusjes op de wang of voorhoofd als hij naar het werk ging en weer thuis was. We spraken wel, maar meer over Nova. Over pampers, melk en dokter afspraken. Waar we vroeger in de avond nog dichtbij elkaar lagen en spraken over alles en nog wat, lagen we nu met de rug tegen elkaar. Iedereen moe, ik wilde gewoon slapen.
Het huwelijk dat voor mij eens zo mooi was, voelde nu aan als onzekerheid en angst over de toekomst. Ik miste de persoon die ik was vóór Nova en ik miste Brian. Maar ik had geen idee hoe ik ons terug moest vinden. Op een dag zonder dat ik doorhad dat Brian al thuis was, was ik aan de telefoon met mijn zus: “Als dit onze relatie is nu, dan wil ik dit niet meer”. Hij stond voor de kamerdeur en ik was zeker dat hij het had gehoord. Hij groette me, gaf Nova een kus en liep weg. Maar ik bedoelde niet dat ik weg wilde. Ik bedoelde: ik wil ONS terug.
Brian
Vijf jaar voor Nova’s geboorte waren we onafscheidelijk. Amina was mijn beste vriendin, mijn lover, ze was mijn droom vrouw en veel meer. Er waren avonden dat we niet konden stoppen met zoenen. Seks was spontaan en altijd welkom. I loved that about her. Op het werk kon ik niet wachten tot ik thuis was.
Toen ze zwanger werd, was ik heel erg blij. Niet lang daarna kreeg ik promotie op het werk en ik werkte harder en langer. Ik wist dat er dingen zouden veranderen, maar ik dacht: wij kunnen dit aan.
Maar ik had me vergist in hoe groot die verandering zou zijn. Amina werd stiller, soms geïrriteerd. Ze was uitgeput en dat zag ik. Die spontane momenten van omhelzingen en kusjes werden vaak onderbroken met dingen die ze nog te doen had. Dus ik besloot haar met rust te laten.
Ze weigerde vaker seks. Gewoon lief, maar het deed me toch wat. Ik dacht: ze is pas bevallen, het is een fase dus het komt wel goed. Ik vroeg niet meer naar seks. Ik vond mezelf egoïstisch daarvoor. Vanwege de drukte met het werk deed ze bijna alles alleen, ik was er niet vaak om te helpen dus ik gunde haar rust, ruimte en tijd om te wennen.
Wat ik niet begreep, is dat mijn afstand haar alleen maar eenzamer maakte. Ik dacht dat ik haar ruimte gaf, maar in haar hoofd hoorde ze misschien: “Hij wil me niet meer.” of erger nog: “Hij ziet me niet meer.”
We groeiden langzaam uit elkaar. Zonder ruzie, maar met stilte over dingen waarover we niet echt spraken. Toen ik haar aan de telefoon hoorde dat ze het zo niet meer wilde, voelde ik alsof de grond onder me wegzakte.
Om eerlijk te zijn, ik was boos. Ik vond dat ze geen recht had om dat te zeggen, dus ik sliep op de bank. Die avond op de bank voelde ik me falen als man, maar ergens ook als vader. Want ik wist: als wij uit elkaar gaan, verliezen we allemaal iets.
De dag erna gingen we niet verder alsof er niets was gebeurd. Als man besloot ik het voortouw te nemen. Ik wilde mijn vrouw niet kwijt. We moesten praten. Ik wilde begrijpe wat ze bedoelde en waarom ze zo een uitspraak deed. Ik nam spoed verlof en bleef thuis met haar. Ik hielp haar met het een en ander zodat we konden gaan praten.
Die ochtend hebben we gezeten en gesproken. Niet alleen over Nova, maar over ons. We waren elkaar vergeten en ons huwelijk stond op het spel. Ik stelde haar vragen en luisterde naar haar gedachten en gevoelens. Ik vertelde haar dat ik dacht dat ze rust wilde. Dat ik haar eigenlijk ruimte probeerde te geven.
En zij vertelde me dat ze zich juist verlaten voelde. Dat ze me miste, dat ze zichzelf miste en dat ze niet wist hoe ze ons terug moest vinden. We besloten dat het zo niet verder kon. Dus maakten we samen een afspraak om elke dag voor elkaar te kiezen.
Ik besloot haar niet alles te laten dragen. Dus ik stond vaker ‘s nachts op. Het was een hele zware offer want ik was elke dag laat thuis en moest weer vroeg vertrekken, maar ik deed het. Ik koos er bewust voor. Nova was niet alleen de verantwoordelijkheid van mijn vrouw. Ik kookte als ik kon. Ik plande uitjes en probeerde gewoon alles te doen wat ik deed voordat Nova er was.
Amina
En ik? Ik koos er bewust voor om, ook als ik moe was, mij toch klaar te maken voor Brian. Uiteindelijk bracht hij toch ook offers voor mij die het werk lichter maakte. We konden niet alles doen zoals we dat samen deden in het begin, maar zijn inzet was voor mij voldoende. Ik zag hem elke dag weer proberen en ik hield meer van hem. Het was voor mij voldoende dat hij me hoorde en wilde helpen de last te dragen.
Hij verzekerde me elke dag dat hij nog evenveel van me hield. Ook met de stretchmarks en de buikvet die ik lelijk vond. Ik moet toegeven dat hij een grote rol speelde in het terugvinden van mijn liefde voor mijn lichaam na de bevalling. Seks voelde niet meer zwaar aan. Ik deed het met plezier voor de man van wie ik hield.
We begonnen opnieuw met elkaar te flirten. Niet elke dag want soms lukte het niet, maar we lieten elkaar merken dat we nog daar waren voor elkaar en dat de liefde er nog was. We leerden offers brengen uit liefde.
Nova is nu vier.
En ons huwelijk is niet meer zoals het ooit was. Het is sterker.
Wat we hebben geleerd is dat een kind krijgen niet alleen je leven verandert, maar ook je relatie en dat dat niet per se negatief hoeft te zijn, zolang je blijft praten. Onze boodschap aan andere ouders is dit:
Laat stilte niet het laatste woord hebben.
Praat, zelfs als het moeilijk is.
Verlies elkaar niet uit het oog in de drukte van het ouderschap.
En besef: een sterk huwelijk is niet dat van perfecte mensen, maar van mensen die imperfect zijn en tóch elke dag opnieuw voor elkaar kiezen.
Kinderen hebben ouders nodig die ook partners blijven. Partners die elkaar vasthouden, zelfs als het leven hen uit elkaar probeert te trekken. Jullie liefde is het fundament waarop je kind leert wat trouw, communicatie en vergeving betekenen. Dus bouw elke samen daaraan.