Toen Jimmy en ik uit elkaar gingen, gebeurde het niet met ruzie. Niemand had iets verkeerd gedaan. Ze zeggen: “If you love something, set it free. If it comes back, it’s yours. If not, it was never meant to be.”
Dat is wat ik letterlijk heb gedaan. Ik heb hem losgelaten. Niet omdat ik niet van hem hield. Ik was gek op Jimmy, maar had geen keus. Ik wist dat vasthouden aan iets wat uit elkaar valt, alleen maar meer pijn zou doen. We hadden twee mooie jaren samen, en die herinneringen kregen een warme plek in mijn hart.
Jimmy en ik ontmoetten elkaar jaren geleden op de KKF-jaarbeurs. Onze werkgevers stonden toevallig naast elkaar. Op de eerste dag liet ik per ongeluk een stapel informatieflyers vallen.
Hij kwam me helpen, glimlachte, stak z’n hand uit en zei: “Ik heet Jimmy.”
Ik zei: “Suzy.”
Het was een gewone ontmoeting, maar iets in zijn ogen deed mijn hart sneller kloppen.
Op de laatste dag van de beurs vroeg hij mijn nummer.
Eerst ging het over werk, maar twee maanden later waren we tot laat in de avond aan de telefoon bezig te praten over onze kinderjaren, hobby’s en de toekomst.
Jimmy was de perfecte gentleman. De man die deuren voor je opende, rozen kocht, luisterde met aandacht. Hij kon me laten lachen, blozen. Elke keer als we samen waren was ik samen met de vlinders die kriebelden in mijn buik in de wolken.
Toen besloot het leven zich voor te doen als Letitia Vriesde op een baan waarop ik slechts als een toeschouwer aan de kant stond. Het was nauwelijks vier maanden en ik was zwanger. Ik liet mijn hoofd in mijn handen vallen, tranen rolden over mijn wangen. Met mijn hand op mijn mond probeerde ik het geluid van mijn gehuild te dempen. De film van Jimmy en ik bij ’t Vat speelde door mijn hoofd. “Ik wil geen kinderen”, had hij duidelijk gezegd.
Mijn stem klonk als die van een kind die betrapt was en niet uit zijn woorden kon komen, toen ik Jimmy vertelde. Mijn hoofd was gebogen terwijl ik speelde met de rand van mijn bloes. “Wat zeg je?’, vroeg hij terwijl hij mijn kin lichtjes omhoogduwde.
De tranen vloeiden alsof een emmer water dat overliep. Hij omhelsde me, maar zei niets. Het was minutenlang stil tot ik stopte met huilen. Toen vroeg hij met een kalme stem ‘Wat wil je?’
Ik wilde het houden. En hij zei: “Okay”
Onze relatie begon officieel, maar mijn zwangerschap was zwaar.
Negen maanden lang gaf ik over, ik at weinig, mijn hormonen lagen overal. Jimmy had een zware trauma uit zijn kinderjaren die met mijn zwangerschap herleefde. Toen ik Jade in Jimmy’s armen zag na de bevalling was er niets anders dat ik wilde op deze wereld.
Maar het leven is niet zo simpel. Jimmy had nooit echt vader willen worden. We wilden allebei andere dingen. We hebben het geprobeerd, maar het werkte niet. Jimmy was er fysiek, maar mentaal was hij niet meer bij ons.
Precies een jaar na Jade gingen we vredig uit elkaar. Ik heb dagenlang gehuild en nachten gebeden dat hij weer van mij zou zijn. Die dag kwam niet. Hij ging juist verder van mij, naar Nederland.
De dagen na zijn vertrek waren ondragelijk. Elke dag vroeg ik me af: Waren we het niet waard om voor te vechten?
Jimmy bleef in contact en stuurde geld, maar ik wilde meer. Ik wilde een man die naast me was en mij kon troosten. Ik wilde samen ons kind opvoeden. Onze relatie bleef vriendschappelijk, we spraken meer over Jade en wat ze nodig had. In het nieuwe hoofdstuk was ik maar enkele paragrafen toebedeeld.
Hoezeer ik me had neergelegd bij mijn lot, klopte mijn hart elke keer als Jimmy belde. Zijn stem gaf mij hoop in een toekomst samen. Ik troostte mij met de gesprekken die ik nog met hem kon hebben. Om hem te zien via de telefoon als hij Jade belde. Maar na een jaar stopte alles. Geen telefoontjes van Jimmy, geen geld, niets….
Jaren gingen voorbij en ik wist niet waar hij was, wat hij deed en of het nu beter ging.
Twaalf jaar gingen voorbij toen hij op een dag ineens voor mijn deur stond. Ik schrok me kapot. Voordat ik een woord kon zeggen omhelsde hij me. Twaalf jaar, maar het voelde als gisteren. Mijn hart klopte zo hard in mijn borst dat het een beetje pijn deed. Ik rook zijn vertrouwde geur.
“Ji-Jim-Jimmy”, stotterde ik.
Hij stapte binnen alsof hij nooit was weggeweest. Hij ging op de bank zitten, haalde zijn pet weg en begon: ‘Ik weet dat je veel vragen hebt. Ik belande in Nederland in verkeerde kringen en werd opgesloten. Nadat ik mijn straf heb uitgezeten moest ik opnieuw beginnen. Ik schaamde me. Nu heb ik mijn zaken in orde en ben ik hier voor jou en Jade’
Twaalf jaar, maar zijn stem bracht me terug in de wolken. De vlinders vlogen op. Het was ongelofelijk, maar mijn gebed was verhoord. Ik heb Jimmy nooit kwalijk genomen dat hij vertrok. We waren jong. Ik wilde alleen dat het goed met hem ging, waar hij ook was. Nu hij terug is gaan we samen goedmaken wat verloren is gegaan.
—EINDE—
Dit verhaal is geïnspireerd door het lied ‘Baka Twarfu Yari’ van Theo Bijlhout, gezongen door Patricia van Daal.
📌 Disclaimer: Dit verhaal is fictief en geïnspireerd door de thema van het lied. Het verhaal geeft niet per se de ware betekenis of persoonlijke gedachten van de schrijver weer. Alle rechten van het lied behoren toe aan de oorspronkelijke makers.