Als DNA-lid zou ik meer dan hem verdienen en dat deed hem pijn

Als jonge vrouw heb ik keihard gewerkt om te zijn waar ik nu ben. Als ik terugkijk denk ik dat een carrière in de politiek altijd voor mij was weggelegd. Mijn ouders waren die-hard NPS’ers en ik heb van jongstaf geleerd om een bijdrage te leveren aan de maatschappij.

Als jong meisje heb ik als vrijwilliger gewerkt binnen verschillende organisaties zoals de padvinderij, Lions Club, JCI Suriname. Later belandde ik in de politiek waar ik geloofde dat ik meer kon doen en betekenen voor de samenleving. Ik belandde in een hele andere partij dan mijn ouders maar dat is een verhaal voor een andere keer.

Na jarenlang mij ingezet te hebben mocht ik in 2020 voor het eerst prijken op lijst van DNA van mijn partij. Ik werd gekozen en heb daar mijn stem laten horen. Ik voelde mij vereerd om 1 van de 51 leden te zijn die wetten maken, beleid vormen en de stem van het volk vertegenwoordigen.

Ik was trots. Mijn moeder was trots. Zelfs mijn dochter. Ze was pas 6, maar ik zag de trots in haar ogen toen ze zei: “Mama gaat praten in het grote gebouw. Mama gaat op tv komen”

Ook mijn partner was trots op me. Meestal kijken mensen naar DNA-leden en focussen alleen op het geld dat ze verdienen, maar we zijn ook gewoon mensen met allerlei problemen en nare situaties die zich voordoen in ons persoonlijke leven.

In 2025 stond ik weer op de lijst en werd weer gekozen. Maar voor de verkiezingen, in 2024, werden drie wetten aangenomen die de geldelijke voorzieningen van de drie machten moesten synchroniseren. Dit betekende dat de salarissen van de drie machten fors omhoog zouden gaan. Dit leidde tot felle discussies in de samenleving. Begrijpelijk, want de ambtenaren kwamen bijna niet rond.

Mijn partner was niet te spreken over dit besluit, maar ik focuste niet echt daarop. Hij was trouwens ook gewoon een burger uit de samenleving. Hij verdiende heel goed waar hij werkte, meer dan mij met alle toelagen en de bezoldiging van een DNA-lid toen. Maar toen het bekend was dat DNA-leden SRD 130.000 of zelfs meer zouden verdienen, werd hij koud. Nu leek het alsof mijn succes een belediging voor hem was.

Het begon gewoon een avond. Ik zag dat hij lichtjes geïrriteerd was, omdat ik ons dochtertje vroeg om een paar spullen te kiezen op Shein. Maar ik kon het niet plaatsen.

“Dus je gaat nu meer verdienen dan ik? Je gaat zeker denken dat je de man in huis bent?”

Ik lachte een beetje ongemakkelijk. “Hoe bedoel je? Heb ik je ooit het gevoel gegeven dat ik je niet respecteer?”

Hij lachte niet terug. Hij liep gewoon weg.

Vanaf dat moment begon zijn gedrag te veranderen. Hij stelde vragen die geen vragen waren, maar beschuldigingen. Hij werd kortaf, minachtend, en soms negeerde hij me dagenlang om me “te laten voelen” dat ik fout zat al wist ik niet eens wat ik fout deed.

Een week later begon hij geruchten in mijn gezicht te gooien.

“Ik hoor mensen zeggen dat je op de lijst bent gekomen omdat je met de voorzitter hebt geslapen. Na om den san dis’ mek’ me stress k’ba”

Ik keek hem aan, sprakeloos. Ik wist niet vanwaar deze dingen kwamen. Ik zei: “Jij kent me toch? Jij weet toch wat ik allemaal heb moeten doen om hier te komen? En sinds wanneer luisteren we naar andere mensen?”

Hij haalde zijn schouders op, maar zijn ogen… ze geloofden me niet.

In juli had ik hem zelfs de helft van mijn salaris gegeven. Niet omdat hij erom vroeg, maar omdat ik dacht dat het hem zou helpen en dat het ons dichter bij elkaar zou brengen. Hij reageerde alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Alsof ik verplicht was dit te doen.

Alsof dat nog niet genoeg was, waren we in augustus bezig met de begrotingsbehandeling. Het zijn lange vergaderingen, vaak tot laat in de avond. Ik kom thuis en in plaats van een warme omhelzing, krijg ik ruzie.

“Waarom ben je zo laat?”. Hij weet dat ik in DNA zat.

“Waarom heb je geen app gestuurd?” terwijl hij mijn agenda kent.

Hij zocht constant naar manieren om me schuldig te laten voelen.

Mijn hart klopte zo hard dat ik niet eens kon eten. Tijdens mijn vorige termijn als DNA-lid heb ik altijd deze late vergadering gehad. Hij wachtte altijd op me. Soms kwam hij me zelfs halen. Hij prees altijd mijn toespraken of inzichten in DNA, maar nu lijkt het alsof ik de meest waardeloze baan heb.

Ik had een toespraak voorbereid, maar door de stress en zijn woorden die in mijn hoofd bleven, kreeg ik het niet af.

Het doet pijn. Ik heb altijd geloofd dat mijn partner mijn grootste supporter zou zijn. Dat als ik zou winnen, wij samen zouden winnen. Maar nu lijkt het alsof elke stap die ik vooruitzet, hem verder bij me vandaan stoot.

Ik heb altijd hard gewerkt voor deze positie. Ik heb mijn handen vuil gemaakt in het werkveld, ik heb gestudeerd, ik heb deuren zien dichtgaan maar ik heb toch weer aangeklopt. Ik heb dit verdiend. En toch voel ik me alsof ik elke dag moet bewijzen dat ik het waard ben. Niet aan het volk. Niet aan mijn collega’s. Maar aan de man die zegt dat hij van me houdt.

Soms denk ik… misschien moet ik gewoon elke maand meer dan de helft van mijn salaris aan hem storten. Dan verdient hij meer dan ik. Misschien wordt hij dan weer de man die ik kende, de man waar ik van houd.

Wat moet ik doen?

—EINDE—