Getrouwd en toch geen seks

Het was niet de eerste keer dat hij me aanraakte. Maar dit keer voelde het anders. Ik was moe, uitgeput en bang. Bang omdat ik niet wist wat me te wachten stond, en omdat ik wist dat ik deze keer echt niet zou ontsnappen.

Alle voorgaande keren wist hij te stoppen. Of ik wist hem nog net van me af te krijgen. Ik wist zijn aanraking te ontwijken, zijn kusjes te stoppen met een hand of met mijn ogen. Maar nu… nu zat ik gevangen met hem in de auto.

We kwamen van een huwelijksfeest. ONS huwelijksfeest, en waren op weg naar ons hotel na een lange dag vol mensen, emoties, dans en liefde. Ik was de vorige avond laat gaan slapen en was weer vroeg op voor alle voorbereidingen.

Nadat alles voorbij was, probeerde ik te rusten… nee, ik probeerde niet, de slaap overmeesterde me.

Maar deze man wilde me niet laten slapen. Zijn handen vonden steeds mijn knie, mijn dij, mijn buik, mijn arm, mijn gezicht. Als ik mijn ogen sloot, kreeg ik een kus op mijn wang, in mijn nek.

“Babe, slaap niet, ik hou van je.”

Ik glimlachte, maar “please, laat me met rust,” dacht ik vermoeid. Niet omdat ik het niet fijn vond. Dat niet. Maar omdat ik gewoon uitviel. Hij had bijna twee jaar gewacht. Ik wist dat er nu geen restrictie meer was.

Op dat moment overheerste een vrees mij.

Ik weet niet waar het vandaan kwam en kon het niet beschrijven… maar ik was bang. Toen we aankwamen in Marriott was ik klaarwakker. Ik sprak niet veel. Ik was bang.

Aangekomen in onze kamer omhelsde hij me. Het begon al.

“Kom, laten we samen baden,” vroeg hij.

Ik zei dat ik me schaamde en dat hij eerst moest gaan.

Toen hij terugkwam, ging ik in bad. Die avond is er niets gebeurd. Ik vertelde hem dat ik liever niet mijn eerste keer wilde hebben op een bed waar meerdere mensen hun ‘ding’ hadden gedaan. Hij fronste even, maar ging akkoord.

Ik viel daarna als een blok in slaap. We verbleven een week in het Marriott, zonder seks.

Hoe moest ik hem vertellen dat ik bang was voor seks? Naarmate de dagen voorbijgingen werd ik angstiger.

Straks waren we thuis en had ik geen excuus meer.

Na die week gingen we eindelijk naar ons huis. De eerste nacht kwam hij naar me toe, maar ik had het perfecte excuus. Ik was moe van het uitpakken van alle cadeautjes.

Terwijl hij sliep, huilde ik. Ik wist dat hij dit niet verdiende, maar ik kon dat gevoel van angst niet van me afschudden. Dagen gingen voorbij en ik had elke dag een excuus.

Hij vroeg wat er aan de hand was, kocht cadeautjes, deed alles om mij op mijn gemak te laten voelen, terwijl hij probeerde zijn frustratie te verbergen. Maar ik merkte het dwars door zijn lieve woorden.

En toen… werd ik ongesteld. Na mijn menstruatie voelde ik me nog steeds geblokkeerd. Mijn man, die begreep er niets van maar bleef proberen. Hij vroeg niet meer naar seks, maar stelde vragen, waarop ik nooit antwoord had.

Uit pure wanhoop en angst dat ik mijn man zou verliezen, maakte ik een afspraak met de vrouw van onze huwelijkscounselor.

Ik vertelde haar alles:

Hoe ik als maagd ben getrouwd, hoe ik niet wist wat te verwachten bij de eerste keer, hoe ik bang was voor de pijn, hoe ik niet wist wat te doen en hoe bang ik was dat mijn huwelijk zo snel als het begonnen was weer stuk zou gaan.

Ze luisterde aandachtig en begon met uitleg over het vrouwelijk lichaam, over de eerste keer, over ontspanning, communicatie, voorbereiding, vertrouwen. Ze gaf me een paar praktische tips, maar vooral gaf ze me dit advies:

“Vertel hem wat je voelt dan begrijpt hij je. Nu weet hij niet wat er aan de hand is.”

Diezelfde avond, thuis, zat ik tegenover hem aan tafel.

Ik vroeg vergeving voor wat ik hem de afgelopen weken had aangedaan. Ik vertelde hem over mijn vrees voor seks en dat ik ook een gesprek had gehad met de vrouw van onze huwelijkscounselor.

“Waarom heb je me niet gewoon verteld?” vroeg hij.

“Ik wist niet hoe,” fluisterde ik.

Hij pakte mijn hand, keek me aan en zei:

“Ik beloof je dit: ik zal je nooit dwingen of haasten. Jij bepaalt wanneer je ready bent. Jouw ‘ja’ is alles wat ik nodig heb.”

Die avond, vier weken na onze trouwdag gebeurde het eindelijk.

“Als je pijn hebt, moet je me zeggen,” zei hij.

Maar ik wist: als ik deze stap niet voorbijga, zal het nog langer duren. Dus ik hield vol. De eerste keren deden nog pijn. Maar ik wist dat ik veilig was. En elke keer daarna ging het beter.

Eerlijk ik was zomaar bang. Nu wacht ik niet meer tot mijn man het vraagt; ik vraag het zelf. En als hij vraagt om seks ben ik ready.

Moraal van het verhaal?

Communicatie is geen luxe, het is een brug vooral binnen een relatie. Deel je angsten, je onwetendheid en je verwachtingen van elkaar. Vraag om uitleg als je iets niet begrijpt. Zoek samen hulp als het nodig is (counseling, een vertrouwde persoon). Geef elkaar tijd en heb geduld met elkaar.

—EINDE—