Verliefd op mijn Eco 1 docent (dl.2)
20 March 2026 · Priscilla Misiekaba - Kia
Ik was verliefd en ik wilde dat hij voor mij moest kiezen. Hij moest weten wat ik voelde voor hem en ik wilde ook dat hij hetzelfde voor me voelde, maar hoe begin ik?
Ik besloot eerst uit te zoeken of wat ik dacht wel echt was.
Dus begon ik hem te observeren.
In de klas was hij gewoon een docent. Rustig, professioneel, altijd gefocust op de les. Dat oogcontact waarvan ik dacht dat het speciaal was… bleek hij ook met andere studenten te maken.
Dat stelde me teleur, maar ik gaf niet op.
Ik begon bewust oogcontact te maken wanneer hij uitleg gaf. Wanneer hij een vraag stelde, stak ik mijn vinger op. Soms stelde ik vragen terwijl ik het antwoord eigenlijk al wist.
Soms deed ik zelfs alsof ik iets niet begreep.
Melanie had het al snel door.
Op een middag zat ze me aan te kijken terwijl ik weer naar voren liep om iets aan hem te vragen.
Toen we later samen buiten stonden, keek ze me onderzoekend aan.
“Waarom ga jij elke keer naar meneer Resida?” vroeg ze.
“Jij bent juist degene die míj helpt met Eco 1.”
Ik keek even weg.
“Je gaat me niet begrijpen, Mel. Ik houd van hem”, zei ik zacht.
“Wat wil je eigenlijk?” vroeg ze serieus. “Houd je van hem… of is het gewoon lust? Want ik ken je, Jen. Jij neemt geen enkele man serieus.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Ik houd van hem, Mel. Ik denk de hele dag aan hem. Ik mis hem. Ik kom naar school… voor hem.”
Melanie zuchtte.
“En weet je of hij hetzelfde voelt?” vroeg ze. “Trouwens, hij heeft een partner, Jenne.”
“Dat is geen probleem,” zei ik. “Ik weet wat ik moet doen.”
Melanie keek me aan met een blik die ik niet vaak bij haar zag.
“Dit is niet meer leuk, Jen.”
Maar eerlijk gezegd dacht ik niet lang na over wat ze zei.
Mr. Resida moest weten wat ik voelde.
Vanaf dat moment begon ik nog meer moeite te doen om dicht bij hem te zijn.
In de pauzes liep ik vaak langs de lerarenkamer, gewoon om te kijken of hij er was. Als hij iets uitlegde in de klas, keek ik naar hem… maar niet alleen naar zijn gezicht. Ik keek naar hoe zijn lippen bewogen wanneer hij sprak.
Ik probeerde altijd zo dichtbij mogelijk te staan.
Hij rook altijd zo lekker. En hij was zo… aantrekkelijk.
Ik begon hem ook speciaal te groeten, zelfs op dagen dat we geen les van hem hadden.
Maar ik wilde meer dan dat.
Ik herinner me nog een moment heel goed.
Hij hielp me met een som in de pauze. We zaten aan een tafel terwijl hij iets op papier uitlegde. Terwijl hij schreef, legde ik mijn hand op de zijne alsof het per ongeluk was.
Hij trok zijn hand rustig weg en zei alleen: “Ga zitten, Smith.”
Ik ging tegenover hem zitten. Terwijl hij sprak, speelde ik een beetje met mijn haar.
Toen keek hij me recht aan.
“Luister goed. Op jouw leeftijd is het normaal om gevoelens te hebben voor iemand. Maar ik ben jouw docent en ik ben ouder dan jij. Mijn taak hier is om je te onderwijzen, niet om iets anders te zijn.”
Hij keek me even aan, alsof hij wilde dat ik het begreep.
“Jij hebt een toekomst voor je. Richt je energie op je dromen, je studie en dingen die je verder gaan brengen in het leven.”
Toen glimlachte hij zacht.
“En geloof me… er komt een dag dat je iemand van jouw eigen leeftijd zal ontmoeten.”
“Maar wat is verkeerd als ik jou wil…. Ik ben geen kind, ik ben 18…”
De woorden waren eruit voordat ik ze kon tegenhouden. Mijn hart klopte hard in mijn borst en ik voelde mijn wangen warm worden. Ik dacht dat hij me zou sturen naar de directeur, maar het gebeurde niet.
Meneer Resida keek me lang en nadenkend aan.
“Voor nu ben ik jouw docent. Dat betekent dat er grenzen zijn.”
Ik zei: “Liefde kent geen grenzen”
Hij keek even weg naar het bord en daarna weer terug naar mij.
“De toekomst… die schrijft haar eigen verhaal. Maar op dit moment is het belangrijkste dat jij je richt op je studie.”
Even leek het alsof hij nog iets wilde zeggen, maar hij hield zich in.
“Weet u wat ik zou doen als we niet in de klas stonden?”, vroeg ik, terwijl ik hem niet uit mijn ogen liet.
“Smith…” begon hij langzaam, maar ik onderbrak hem gelijk.
“U hoeft niets te zeggen”, zei ik. “Ik weet dat u het ook voelt… niemand hoeft te weten.”
Hij slikte even en ik wist dat ik hem op een manier raakte die verder ging dan woorden, iets dat hij niet kon negeren, maar dat hij moest plaatsen.
Die dag liep ik weg en liet hem in zijn gedachten achter.
Niet lang daarna kwam ik erachter dat hij bijlessen Economie gaf.
Ik hoorde het via andere studenten. De lessen werden bij hem thuis gegeven.
Toen ik dat hoorde, wist ik meteen wat ik moest doen.
Ik stuurde een bericht naar het nummer dat ik had gekregen en gaf mijn naam door.
De volgende dag riep hij me na de les.
“Smith,” zei hij terwijl hij zijn armen over elkaar sloeg, “waarom heb je bijlessen nodig als je goed bent in Eco1?”
Ik keek hem recht aan.
“Ik wil beter worden en misschien… wil ik ook iets waarvan u al weet dat ik het wil”, zei ze.
Hij keek me lang aan. Lang genoeg om te beseffen dat hij precies begreep wat ik bedoelde.
Toen ik dat zei, zag ik twijfel in zijn ogen, dat was alles wat ik nodig had. Want als je twijfelt kan ik je wel op de juiste gedachten brengen.
Volgende week zat ik keurig thuis bij mr. Resida in een speciaal gebouw op het erf waar hij zijn lessen gaf.
De lessen waren elke dinsdag en vrijdag en ik wist precies wat aan te trekken.
Op de eerste les ging ik gekleed in een….