Verliefd op mijn Eco 1 docent (dl.1)
18 March 2026 · Priscilla Misiekaba - Kia
Ik was verliefd op mijn Economie 1 docent en deed er alles aan om zijn aandacht te krijgen.
Ik zat op het Mr. Dr. J. C. de Miranda Lyceum en zat in de vierde klas toen het gebeurde.
Onze Economie 1 docent was zwanger en ging met zwangerschapsverlof. De klas was blij, want vervanging betekende meestal minder streng les krijgen. Tenminste… dat dachten we.
Al een paar dagen voordat hij kwam, ging er een soort gerucht rond op school.
“Er komt een nieuwe docent” zei Melanie tegen mij terwijl we in de pauze op de trap zaten.
“Ik heb gehoord dat hij echt hot is.”
Ik rolde mijn ogen. “Aai yere, sinds wanneer zijn eco1 docenten hot, meestal zijn het oude mannen en vrouwen.”
Melanie lachte. “Nee echt. Ze zeggen dat hij jong is. Een hot guy die Economie geeft.”
“Okay, we zullen zien. Als hij echt zo knap is, we will enjoy ourselves en kijken hoeveel meisjes zich zullen uitsloven” zei ik lachend.
Diep vanbinnen was ik nieuwsgierig.
De eerste dag dat de nieuwe docent kwam, herinner ik me nog precies. Het was een maandag en ik had nog nooit zo een leuke man gezien.
Hij stapte het lokaal binnen met een rustige zelfverzekerdheid, alsof hij precies wist wie hij was. Ik keek gelijk naar Melanie en zei: Girllll, maar zonder geluid. Zij lachte terug en zei: Told you.
Hij zette zijn tas op de tafel, keek even de klas rond en zei kalm:
“Goedemorgen allemaal. Mijn naam is meneer Resida. Ik zal voor de rest van het kwartaal de Economie 1 lessen verzorgen.”
Vanaf dat moment gebeurde er iets met mij wat ik nooit had verwacht.
In het begin dacht ik dat het gewoon een crush was. Hij was knap, dat kon niemand ontkennen. Zijn stem was rustig en diep.
Ik keek naar hem. Hij was lang, zag er verzorgd uit, netjes gekleed in een donkere broek en een strak gestreken overhemd. Zijn haar was zwart en netjes geknipt, met een perfecte baard en haarlijn.
Ik zat nog elk detail van zijn lichaam te bestuderen toen Melanie me een duw in mijn rug gaf.
Ik keek haar geïrriteerd aan.
“Wat?”
“Steek je vinger op,” fluisterde ze.
Net op dat moment hoorde ik zijn stem.
“Jennesy Smith… ik ben er vrij zeker van dat je niet hebt gehoord wat ik net heb gezegd.”
De hele klas keek naar mij.
Ik slikte even en zei twijfelend:
“Ja meneer Resida, ik heb gehoord. Ik ben Smith.”
Hij keek me strak aan en zei toen rustig:
“Ik wil je elke les vooraan hebben.”
Ik was stiekem allang blij. Terwijl hij doorging met de namen –
“Melanie de Freitas… Miquel Pinas…” – zonk ik alweer weg in mijn eigen gedachten.
Er was iets aan hem. Het was niet alleen zijn uiterlijk. Het was de manier waarop hij lesgaf. Soms schoof hij zijn bril iets omhoog wanneer hij iets op het bord las.
Wanneer hij uitlegde, hield hij soms één hand losjes in zijn broekzak terwijl hij met de andere hand iets op het bord aanwees. Soms leunde hij tegen zijn tafel terwijl hij een vraag stelde. Zijn hoofd hing dan een beetje schuin, alsof hij echt wilde horen wat iemand te zeggen had.
Zelfs wanneer hij sprak over inflatie, vraagcurves en marktevenwicht, klonk het bijna alsof hij een verhaal vertelde.
En zonder dat ik het doorhad, begon ik elke les steeds meer naar hem te kijken.
In het begin was het gewoon kijken. Daarna begon ik te wachten op zijn lessen. En voordat ik het wist, merkte ik dat mijn hart soms sneller klopte wanneer hij het lokaal binnenkwam.
Melanie was mijn bestie dus ze merkte het als eerste op.
Op een dag tijdens de pauze kwamen we van de kantine en ik wilde langs lerarenkamer lopen om te zien of hij binnen was.
Melanie keek me een tijdje aan en zei toen:
“Jenne… je bent toch niet verliefd op mr. Resida.”
Ik probeerde het weg te lachen.
“Girl please. Ik ben niet verliefd, maar heb je hem gezien. Hij is zo hot. Ik wil hem gewoon elke dag zien”, lachte ik.
Melanie schudde haar hoofd.
“Een crush is wanneer je hem gewoon leuk vindt. Ik ken je. Dit is geen crush.”
Ik bleef stil.
“Luister,” zei ze. “Hij is onze docent. Het is gewoon leuk om van dichtbij te bewonderen. Meer niet. Doe voorzichtig, ja?”
Ik knikte en zei dat ze zich geen zorgen moest maken.
Maar hoezeer ik ook probeerde het geen andere wending te geven, het lukte niet. Het werd pas echt ingewikkeld toen ik begon te merken dat hij ook naar me keek.
Soms, wanneer hij uitleg gaf aan de klas, bleef zijn blik even op mij rusten. Oogcontact dat een paar seconden te lang duurde. Of misschien verbeeldde ik het mij. Ik wist het niet zeker.
Een keer, toen ik een vraag goed had beantwoord, glimlachte hij en zei:
“Smith is een van mijn favoriete leerlingen. Ze denkt echt na voordat ze antwoord geeft.”
Mijn hart smolt bijna. Ik kreeg een compliment van hem. Sinds die dag was niets meer hetzelfde.
Het probleem was dat ik wist dat dit fout was en dat we geen kans maakten. Hij was mijn docent en alsof dat nog niet genoeg was, had hij ook een partner.
Ik probeerde mezelf wijs te maken dat het gewoon een fase was. Dat het vanzelf zou verdwijnen.
Maar dat gebeurde niet.
Integendeel.
Hoe meer ik hem zag, hoe sterker mijn gevoelens werden. Wanneer hij langs mijn tafel liep. Wanneer hij mijn schrift oppakte om mijn werk te bekijken. Wanneer hij mij een som uitlegde.
Ik wist dat ik hem eigenlijk moest vergeten. Maar ergens diep vanbinnen gebeurde het tegenovergestelde.
Ik wilde hem vergeten, maar ik wist niet hoe. Wat ik wel zeker wist is dat mijn gevoelens voor meneer Resida geen gewone crush waren.
Ik was verliefd en ik wilde dat hij voor mij moest kiezen. Hij moest weten wat ik voelde voor hem en ik wilde ook dat hij hetzelfde voor me voelde, maar hoe begin ik?