Kinderen zijn een zegen dus geen family-planning
27 March 2026 · Priscilla Misiekaba - Kia
Soms worden de gesprekken die je nooit hebt gevoerd of de antwoorden die je nooit serieus hebt genomen, je grootste nekslag.
Ik zit nu in een groot probleem waarvan ik denk dat oplettendheid en goede gesprekken me zouden kunnen redden.
Ik was verliefd op Ramon, een man die uit een grote gelovige en traditionele familie komt.
Als twee mensen verliefd zijn, komen trouwen en kinderen bijna altijd ter sprake. Ik weet nog dat we op het balkon bij zijn ouders zaten toen hij zei dat hij 7 kinderen wilde. We hebben erom gelachen, maar het was geen grap.
Ramon komt uit een grote, traditionele familie. Zijn oma heeft negentien kinderen gekregen.
Zijn ouders hebben acht kinderen en zijn broers en zussen hebben allemaal grote gezinnen. Voor hen is het normaal, maar voor mij niet.
Ik wilde altijd drie kinderen, omdat ik ze ook echt fysiek en mentaal wilde kunnen dragen.
Maar dat gesprek… dat hebben Ramon en ik nooit echt gevoerd.
We trouwden. In het begin wilde ik nog geen kinderen. Ik vond dat we tenminste een jaar moesten wachten om elkaar beter te leren kennen, maar ook om te genieten van elkaar want als kinderen komen verandert alles.
Ik stelde voor om de pil te gebruiken, maar hij wilde niet. Toen ik vroeg waarom zei hij:
“Omdat het niet goed is voor je gezondheid en de Bijbel zegt: laat de kinderen tot Mij komen.”
Ik haalde mijn schouders op. “We kunnen toch even wachten?”
Hij schudde zijn hoofd. “nee, als het komt, komt het. Dat is Gods wil.
Twee maanden na ons huwelijk was ik zwanger. Hij was zo blij. Ik ook, want ik verwachtte mijn eerste kind. Alleen wist ik niet dat dat het begin was van een lange periode van ellende.
De eerste drie maanden was ik ziek. Ik kon niets binnenhouden en was vaker in het ziekenhuis. Ramon deed zijn best, maar hij klaagde over alles.
“Ik kan niet wachten tot je weer beter bent en alles weer kan doen”
Hij vond dat hij als man niet alle huishoudelijke werk kon doen terwijl hij een vrouw had.
Dat was een grote rode vlag, maar ik dacht hij is gewoon moe.
De rest van mijn zwangerschap verliep soepel. Ook bij de bevalling had ik geen problemen, maar na de bevalling wilde ik rust. Mijn lichaam was moe van de slapeloze nachten en ik moest mezelf weer vinden.
“Ik wil echt beginnen met de pil”, zei ik voorzichtig.
Hij werd meteen serieus. “Je weet wat mijn standpunt is.”
“Maar Ramon, ik heb tijd nodig. Mijn lichaam moet herstellen”
En ja. Vier maanden later zat ik weer met een positieve test in mijn hand.
Ik huilde want ik dacht aan de avonden waar ik mezelf letterlijk moest slepen naar de kamer van mijn baby.
De baby begon bijna elke nacht rond dezelfde tijd te huilen. Ik kolfde en zette alles klaar. Het enige wat nog moest gebeuren, was opstaan en het geven. Maar mijn lieve man kende dat niet.
Hij draaide zich om, trok de deken hoger op en zei altijd dat hij morgen moet werken en dat was het.
Ik bleef even liggen, starend naar het plafond, hopend dat hij misschien toch zou opstaan. Maar na een paar minuten wist ik beter.
Ik voelde geen blijdschap, want ik zou straks letterlijk twee baby’s hebben. Ramon was zoals altijd weer trots. Hij had stof om op te scheppen voor zijn vrienden en familie.
Voor mij werd het zwaarder want ik moest dealen met de eerste trimester symptomen en ook nog klaar staan voor een baby. Dit alles terwijl het huishouden volledig mijn verantwoordelijkheid was.
Ik belde mijn moeder huilend. Ze wist me te troosten. “Voordat je denkt zijn de kinderen groot, is een fase” en ze adviseerde me om te bidden en met Ramon te praten.
Maar het maakt niet uit hoe vaak ik klaagde of hem vroeg om hulp. Hij vergelijk me altijd met zijn oma, moeder en zussen die allemaal meer kinderen dan mij hebben en niet klagen.
Als ik om hulp vroeg met huishouden zei hij doodleuk dat het mijn taak was.
Ik heb alles verdraagt en mezelf getroost dat de fase voorbij zal zijn. Toen Micha 2 werd en Jaylee 1, raakte ik weer zwanger.
Ik begon te huilen. Gewoon midden in de keuken.
Ik was mentaal moe. Jaylee sliep pas de hele avond door, nu moet dat heel proces opnieuw beginnen met een derde.
Mijn moeder kwam na elke bevalling drie maanden helpen, maar daarna ging ze weg en bleef ik achter met de kinderen en het huishouden. De oppas was voor Ramon geen optie. Ik was de moeder en moest zelf zorgen voor onze kinderen.
Ik probeerde met mijn schoonmoeder te praten of ze met Ramon kon praten omdat ik tenminste enkele jaren wilde stoppen na de derde.
“Kinderen zijn een zegen,” zei ze. “En voorbehoedsmiddelen zijn niet goed voor je lichaam. Bovendien… het is tegen de wil van God.”
Niemand begreep de mentale last die ik als moeder droeg vooral als ik er alleen voor stond.
Uit wanhoop ging ik naar mijn vriendin.
“Je moet een spiraal laten zetten,” zei ze.
“Zonder dat hij het weet?” vroeg ik.
“Ja, desnoods, want je gezondheid gaat eraan.”
Maar ik kon niet tegen hem liegen. Hij zou boos worden als hij erachter komt. Ik was enkele maanden zwanger toen ik erg ziek was.
Ik was de hele ochtend bezig. De kinderen huilden, ik moest koken, ik deed de afwas en moest meerdere keren opruimen. Toen hij thuiskwam vroeg ik of hij op de kinderen kon letten terwijl ik naar de middagpoli ging.
Hij klaagde over vermoeidheid, maar ik liet de kinderen toch achter, ondanks hij vond dat ik ze moest meenemen.
Toen ik terugkwam waren beide kinderen met overvolle pampers, ze waren niet gebaad en het huis was rommelig.
Ze hadden gegeten, maar alles lag nog zoals hij het had achtergelaten. Papfles op tafel, bordjes met etensrestjes op de bank, speelgoed overal en Ramon zat op de recliner op zijn telefoon.
Ik stond daar in de deuropening en voelde iets in mij breken.
En diezelfde man… wilde meer kinderen.
Die dag nam ik een serieus besluit. Vlak na mijn bevalling vroeg de gynaecoloog om een spiraal.
Ik heb nu al twee jaar een spiraal. Ramon weet niets. Hij denkt dat ik gewoon niet zwanger raak en dat het misschien Gods wil is… maar ik ben moe.
Ik leef elke dag met een geheim en soms kijk ik naar hem en vraag ik me af wat er zal gebeuren als hij erachter komt.
Shane is bijna drie jaar en mijn man heeft gevraagd dat we naar de dokter gaan om te kijken wat er aan de hand is.
Ik was bang en wist niet of dit het einde van mijn relatie zou betekenen. Een ding wist ik en dat is dat ik hem zelf moest zeggen waarom we geen kinderen meer kregen.
Drie dagen voordat we naar de dokter zouden gaan, wachtte ik totdat de kinderen sliepen. Ik bad en maakte hem wakker.
“Ik moet je iets vertellen Ramon”
Hij keek op. “Wat is er?”
Ik haalde diep adem. “Ik heb na de geboorte van Shane een spiraal laten zetten, daarom raak ik niet zwanger.”
“Wat? Hoe bedoel je? Wanneer? Zonder mijn toestemming” zijn stem werd harder.
“Ramon, ik doe alles alleen. Ik wil geen kinderen meer. Ik ben moe.”
“Dat is geen reden om achter mijn rug om beslissingen te nemen. Het moet eruit” riep hij.
Ik schudde mijn hoofd, tranen branden achter mijn ogen. “Nee. Ik kan dit niet nog een keer,” zei ik. “Ik wil wel, maar nog niet. Ik kan niet blijven doen alsof het mij niets kost. Mijn lichaam, mijn hoofd… ik ben ook mens.”
Hij liep heen en weer, zichtbaar boos. “Je moest met me praten voordat je dit had gedaan.”
“Ik heb met je gesproken!” zei ik, voor het eerst harder. “Elke keer als ik zei dat ik moe was. Elke keer als ik hulp vroeg. Elke keer als ik zei dat ik rust nodig had. Ik heb je gevraagd om ’s nachts op te staan om te helpen, maar je wil niks doen”
Ramon vond dat ik hem had bedrogen, maar hij begrijpt niet dat ik geprobeerd heb om te communiceren.
Ik wilde geen geheim. Ik wilde een man die me zou begrijpen en rekening zou houden met mijn gevoelens.
Ramon praat al weken niet met me en ik ben niet van plan die spiraal weg te halen. Ik ben niet opstandig. Ik wil mijn huwelijk, ik houd van mijn man, maar ik wil niet iets doen ten koste van mijn mentale en fysieke welzijn.
Ik ben bereid dit probleem op te lossen, maar ik ga mijn spiraal niet eruit halen. Ik weet niet of ik nog een kind wil onder de huidige omstandigheden.
Een huwelijk kan niet groeien als één iemand alles draagt en de ander alleen beslist zonder begrip. Ik heb geleerd dat geen enkel onderwerp te pietluttig is om over te praten. Elk onderwerp is belangrijk en elke observatie die je doet is reden om vragen te stellen.
Wie is fout in deze? Hoe kan de situatie het best opgelost worden?
—EINDE–
Mooi verhaal, thank you